De opening van het semester

Maandag, het begin van een nieuwe week met volop nieuwe kansen, de zon schijnt dus kom maar op. Geen stroom vandaag, niet zo erg want wat ik wilde doen kan ik ook met pen en papier voor elkaar krijgen. Vandaag dus ouderwets aan het pennen geweest, ik heb een aantal goede vragen bedacht voor de interviews die ik ga afnemen bij de verschillende stafleden van school.

Wel een beetje jammer dat de planning die ik gemaakt heb doordat er geen stroom en geen internet was niet goedgekeurd kon worden door Jerome, dus Hanze moet nog even geduld hebben. Vanmiddag weer mee gegeten met de stafleden en leraren, hetzelfde eten als vrijdag (gekookte maïsmeel met bonen) en eigenlijk echt niet lekker. Vandaag geleerd dat ze dat echt elke dag eten. Als het kan één keer in de week op zaterdag met vlees, maar dat moet niet elke zaterdag verwacht worden.

Milton (de ICT manager) had me gevraagd of ik les wilde geven want ze komen leraren tekort, niet dat ik dat ooit gedaan heb, maar ik wilde het wel eens proberen. Het is helemaal niet moeilijk volgens hem. Dat moeten we dan wel even met de Principal bespreken vond ik en dat was hij met me eens, al weerhield hem dat er niet van om me gelijk voor 2 uur per week in te roosteren.

Eind van de middag samen naar de principal om dit te bespreken, grote drukte in de grote zaal, Milton had ook geen idee wat daar te doen was. Bij de principal bleek hij het leraar spelen een uitstekend idee te vinden en voor we over details konden praten werden we opgehaald om mee te gaan naar de grote zaal, geen van ons wist waarom en dat kwam omdat ze vergeten te waren de staf in te lichten dat de assembly (opening van het semester) vandaag op het programma stond.

Alleen de stafleden die zouden spreken waren ingelicht, in mijn onschuld dacht ik nog, leuk, ik wil dat wel meemaken. Ik begon pas nattigheid te voelen toen we de grote zaal binnen liepen, daar zaten al 400 studenten 3 kwartier op ons te wachten. Ik kreeg gelijk een Harry Potter gevoel, de grote zaal, met de grote tafel waar de leraren en de staf aan horen te zitten. En inderdaad ik hoor hier bij de staf.

400 paar ogen op mij gericht en daar werd ik best een beetje zenuwachtig van, ik had ook wel in de gaten dat ik niet zonder wat te zeggen hier vandaan zou komen dus ik was ook wel blij dat ik niet van te voren wist dat dit zou gebeuren want dan was ik de hele dag zenuwachtig geweest. Aan de andere kant, dan had ik me ondanks het koude water vanochtend wel geschoren en waren mijn broek en shirt wat beter op elkaar afgestemd geweest (gistermorgen de was gedaan, maar het droogt hier voor geen meter, ik had niks anders wat droog was).

Op zich wel leuk om mee te maken, ze begonnen met het Oegandese volkslied, daarna in gebed en daarna stuk voor stuk een aantal sprekers. Die sprekers hadden het over dezelfde onderwerpen als de leraren vroeger bij mij op school, goed opletten, niet af laten leiden, op tijd naar bed want het behalen van een diploma is het belangrijkste wat er is. Verschil is alleen beetje dat deze studenten allemaal over de 20 zijn en je wel een beetje eigen verantwoordelijkheid mag verwachten.

Toen de principal als laatste aan de beurt was (onvoorbereid dus) werd ik uitgebreid voorgesteld. De andere sprekers hadden me ook allemaal al welkom geheten maar nu was het officieel, of ik ze in het Nederlands wilde groeten. Dat wilde ik wel en er werd nog om gelachen ook, of dat was vanwege dat rare taaltje of omdat ik zichtbaar heel erg nerveus was weet ik niet, maar ik was toch blij dat ik zonder stotteren me in het Engels voor kon stellen en kon vertellen wat ik op hun college (zeg geen school, daar beledig je ze mee) ga doen.

Jerome vertelde daarna nog dat 15 november nog twee studenten uit Groningen komen om mee te helpen in dit project en maakte ook nog de grap dat het voor mij de eerste keer was dat ik als enige blanke tussen alleen maar heel veel zwarten (black people) stond en dat ze voorzichtig met me moesten zijn. Uiteraard moest hij vermelden dat ik vrijgezel was en dat ik in het guesthouse verblijf. Er zijn veel meer grapjes over mijn aanwezigheid gemaakt, maar ik heb ze geen van alleen verstaan. Af en toe hoorde ik mijn naam en keek iedereen zomaar naar mij en begon te lachen.

Toen de speeches voorbij waren gebeurde er iets wat ik niet verwachte, al de Oegandezen die ik tot nu toe gezien en gesproken heb (uitgezonderd de hogere staf) zijn bijzonder beleefd, terug houdend en durven je amper aan te kijken als ze je wat vragen. De studenten mochten vragen stellen aan de staf en ik verwachte daar dus niet zo veel van. Maar tot mijn verbazing loog het er niet om, er kwamen (na een zeer beleefde inleiding, dat wel) een flink aantal op en aanmerkingen en ook een aantal terecht wijzingen richting het management.

Alle op en aanmerkingen waren ook terecht volgens de staf, van het eenzijdige dieet tot de kok die stonk en toch wel eens schone kleren aan mocht trekken, dat er op 50 meisjes maar 1 wc en maar 2 badkamers zijn is een grote schande, dat afval toch wel wat vaker dan 1 keer per 2 weken opgehaald moet worden (niet opgegeten bonen ga stinken) en dat de kantine (winkeltje) veel te klein is, alle vragen zijn beantwoord. Waarbij vooral gezegd is dat de studenten meer zelf moeten doen, als ze een grotere kantine willen dan moeten ze dat regelen, als de hygiëne in de keuken te wensen over laat dit direct melden en niet pas nu want ook school moet voldoen aan hygiëne eisen (er zijn dit weekend 400 lagere scholen gesloten in Oeganda omdat ze niet aan de minimale eisen voldeden).

Eén vraag die anoniem gesteld werd was, waarom hebben wij dure machines aangeschaft en gebruiken we ze niet? De principal antwoordde (zich een beetje schamend) dat ze vergeten waren er training bij te kopen en de machines waren Italiaans, ze konden ze dus gewoon niet bedienen. Geld voor training was er even niet, eigenlijk werd elke vraag beantwoord met dat er geen geld was. Dit ontlokte een reactie uit de zaal hoe het dan toch kwam dat een zeker guesthouse voor mensen uit Groningen wel opgeknapt kon worden. Maar hier is niet op gereageerd.

Dan was er nog een vraag over sport, wat de vraag precies was heb ik niet verstaan (al versta ik wel steeds meer, hun Engels dialect begint te wennen). Antwoord was dat hij één van de jongere stafleden daarvoor aan zou wijzen en dat ze niet verbaasd moesten zijn als ik dat was. Ik heb de vraag niet verstaan en ik ben erg benieuwd wat er van me verwacht gaat worden.

Internet verbinding is redelijk vanavond, heb zelfs een aantal foto’s vrij gemakkelijk kunnen uploaden.

Zon, wolken en af en toe een bui

Koel, wolkenvelden met af en toe een bui, als de zon er door een aangename temperatuur, maar ga niet van huis zonder jas en paraplu. Wat weer betreft kun je gewoon naar een willekeurig Nederlands weerbericht luisteren, daar hoef je niet naar Afrika te gaan, wisselvallig tot en met. Woensdag tegen de middag begon het te regenen, niet een tropisch buitje van een uur, maar een hele middag koude (ijs)regen, ja je leest het goed, ijsregen, iets wat ik ook pas wilde geloven toen ik het ijs zelf in handen had.

Het was ook koud, een graadje of 18 en iedereen liep daarom dan ook in dikke winterjassen(ziet er toch wel grappig raar uit, zeker omdat ze die tijdens het werk ook niet uitdoen), ik was trouwens ook blij dat ik één trui had meegenomen. Gisteren was dan weer een geweldige dag, super lekker weer, geen regen en helemaal goed. Vanmorgen werd ik wakker van de wind, het waaide en hard ook, qua temperatuur viel het wel mee (al liep iedereen weer in winterjas en sommige zelfs met sjaal).

Het is hier gewoon net zulk herfst weer als Nederland, dit blijft nog zo tot december, dan schijnt het wat stabieler mooi weer te worden. Schijnt toch weer typisch Nederlands van me te zijn, zeiken over het weer.

Maar ik ben hier sinds dinsdagmiddag, ze waren nog hard bezig om het guesthouse in orde te maken, het is nog niet helemaal af, maar sinds vandaag kan de voordeur op slot (en er is maar één sleutel en die heb ik, gebeurd het niet weer dat er allemaal mensen in huis zijn terwijl ik nog lig te slapen) en morgen krijg ik wat meubels, dus dat is perfect, heb nu al twee keer gekookt op een kerosine stoof en dat gaat veel beter dan ik verwacht hard (alleen vandaag was het wat lastig om het apparaat aan te krijgen, het waaide in de keuken bijna net zo hard als buiten). Ik ben blij met dit huis en het sanitair.

De weg hier naar toe is wel wat vervelend, een zandweg van 16 kilometer die erg slecht is en na een goede regenbui eigenlijk onbegaanbaar, we hebben al een keer goed vastgezeten, maar gelukkig kent de Mercedes een aantal truuks om los te komen. Betekend wel dat ik hier vast zit, taxi busjes komen hier niet, een enkele taxi motorfiets wel, maar ik ga echt niet achterop. Ik mag van Jerome zijn Volkswagen Passat gebruiken maar never nooit niet dat ik daarmee in Fort Portal kom, dan zal het eerst ene paar dagen droog moeten zijn en zullen de grootste gaten gerepareerd moeten zijn. Er zijn hier nog andere vierwiel aangedreven auto’s, wellicht dat ik die kan gebruiken.

De mensen zijn ook super aardig hier, ik moet echt opletten anders mag ik helemaal niks zelf doen, ze doen mijn afwas, ze maken thee voor me (maar dat kan ook komen omdat ze toevallig net bij mij thuis waren toen een wolkbreuk losbarste en ze toch wat omhanden wilde hebben) en vanavond wilde iemand al boodschappen voor me doen. Ook moet ik opletten dat ik af en toe nee zeg als Jerome me uitnodigt mee naar de stad te gaan, de eerste drie avonden in goede restaurants gegeten en bij members only clubs geweest, gistermiddag toen ik besloten had om echt thuis te blijven en wat van de omgeving te zien belde hij om te vragen of ik mee ging golfen, dan kan ik natuurlijk geen nee zeggen, niet dat ik kan golfen of er verstand van heb, het was wel leuk om mee te lopen. Een negen holes golfbaan waar ze 16 holes geslagen hebben (het werd te donker om de laatste twee nog te doen). Met de ene hole heuvel af en de volgende heuvel op blijf je er nog wel fit bij ook. Mooi golfbaan, al is het contrast met spelende kinderen die bij gebrek aan een bal, voetballen met een spons wel wat groot.

Foto is slecht, het was eigenlijk al te donker

De principal van een school hoort wel bij debig guysvan de stad, op zich wel leuk en handig want het telefoonnummer van de commissaris van politie staat al in mijn telefoon en ik ben al vrienden met een gepensioneerde rechter en de directeur van een hele grote thee fabriek. Met die mensen is het ook wat gemakkelijker om contact te krijgen dan met de gewone Oegandees, die zijn zeer gereserveerd en heel erg beleefd en voor je een gesprek hebt ben je vier ontmoetingen en heel veel beleefdheden verder, maar dan is het leuk omgaan met ze.

Ik ga vanavond laat nog proberen wat foto’s up te loaden, een eerste poging is mislukt, waarschijnlijk nog te druk met internetters.

Wat hebben we gedaan vandaag?

Vandaag lekker wat kunnen werken, samen met de ICT-Manager (systeembeheerder) het wireless netwerk wat ik al snel houtje touwtje aangelegd had officieel gemaakt en er een tweede accesspoint aan toegevoegd. Ook de bestaande server hebben we wat professioneler ingericht, deze server werd alleen gebruikt als internet gateway door Internet Connection Sharing van Microsoft te gebruiken. Dit hebben we vervangen door routing en remote access, een DHCP server en DNS service in te richten. Allemaal dingen waarvan hij wist dat het beter kon en wat hij al wilde doen maar het ontbrak hem aan een beetje aan lef. Nu kan hij wat gemakkelijker monitoren wat er gebeurd. 

Ook voorgesteld om een proxyserver te gaan gebruiken zodat we de internet verbinding iets kunnen ontlasten, dit is een 64kbit satelliet lijn en wel heel erg traag, zeker als je bedenkt dat er overdag soms 35 mensen tegelijk aan het internetten zijn. Kost zo’n langzame lijn nog 700 dollar per maand ook. Ik wel even uitzoeken of dit niet anders kan, het mobiele telefoonnetwerk (met gprs)  is hier uitstekend en in Nederland is mijn gprs verbinding op de telefoon al 128kbit, wat al twee keer zo snel is als hier. Dat moet hier op school dan ook kunnen (vind ik).

De ICT manager is een aardige vent die zeker wel wat weet, bezig met zijn MCSA en dat gaat hem gemakkelijk af. Samen hebben we ook een planning gemaakt over hoe we de komende maanden bezig gaan. Deze planning ligt ter goedkeuring bij de Principal, daarna kan deze ook richting Hanze en kunnen we officieel beginnen. Ze hebben hier allemaal leuke ideeën, het ontbreekt alleen heel erg aan materiaal en ik denk ook aan wat lef om die ideeën te gaan uitvoeren.

Plannen genoeg en werk zat, vanaf maandag gaan we hier dus allemaal leuke dingen doen.

Kampala

Woensdagmorgen, het is 9 uur en ik zit dit lekker in het zonnetje te tikken, dit was niet helemaal de bedoeling, ik zou vandaag van alles gaan doen maar ik heb geen internet toegang en ik kan niet in het computer lokaal komen. Volgens Jerome ( Directeur van de school) is iedereen hier altijd vroeg aan het werk, maar dat valt dus erg mee (gelukkig). Weet ik dat ik morgen niet weer om half 8 op hoef te staan omdat er werklui (mijn huis is nog niet helemaal af) aan het werk willen. Geeft me wel de tijd om te vertellen wat de afgelopen dagen allemaal al gebeurd is, dat is best veel namelijk.

Afrika is toch anders dan ik dacht, iedereen waarschuwde voor lang wachten, afspraken die niet zouden worden gekomen en dat ik veel bekijks zou trekken. Dat is allemaal niet waar. Ik ben nog nooit zo snel door de douanne gegaan als in Entebbe, ze keken amper naar het immigratie formulier wat ik niet geheel volgens de waarheid had ingevuld en vijf minuten later waren de koffers er al en voor ik goed en wel buiten was had Jerome me al gevonden en konden we met zijn dikke mercedes naar het Hotel.

Ondertussen zit ik niet meer in het zonnetje want iemand heeft geregeld dat ik het kantoor van de ICT manager aan het werk kon, ik heb nu internet verbinding, Wel jammer want het is vrij donker hok, maar ik heb een draadloos accesspoint meegenomen die ik zeer binnen kort zal hebben geinstalleerd.

Met Jerome naar het Sport Hotel in Kampala, deze heeft uitzicht op het nationale Nelson Mandela stadion en is ongeveer een uur rijden vanaf het vliegveld. Was een erg aparte trip naar het hotel, heel erg veel mensen op de weg die allemaal de vreemdste dingen op de meeste vreemde vervoermiddelen vervoeren en die zich geen van allen aan eventuele regels houden. Een zooitje dus, waar ik mij best wel in thuis voel.

Waar ik het idee had om na de reis erg rustig aan te doen ( Ik was echt wel erg moe) was dat toch niet helemaal de bedoeling. Het sport hotel heet natuurlijk niet voor niets zo en het was wel de bedoeling dat we voor het diner flink zouden zweten. Dat is wel gelukt,  niet alleen omdat we 25 minuten hard gelopen hebben, maar ook omdat daarna de sauna en het turks stoombad op het programma stonden. Super relaxed dat dan weer wel, het eten in het hotel was ook helemaal uitstekend. De kamer was groot, had een goede (stille) airco en erg vriendelijk personeel. Ik had me Afrika toch wat minder luxe voorgesteld.

Dinsdag morgen na een nacht bewusteloos te zijn geweest, zijn we eerst naar iemand van de school raad gereden, ik dacht dat we een afspraak hadden maar dat was niet het geval en de beste man was dan ook niet aanwezig. Daarna doorgereden naar het ministerie van onderwijs, ik had begrepen dat we daar ook een afspraak hadden maar ook hier was dat niet het geval en dus ook hier was niemand aanwezig. Nu schijnt het normaal te zijn om geen afspraken te maken en gewoon even langs te rijden om te kijken of iemand er is, in dit geval heb ik alleen veel van Kampala gezien, en dat vond ik helemaal niet erg.  

Wat wel echt moest gebeuren was een formulier ophalen om een lichaam te laten vervoeren. Eén van de leraren van de school in Lira is overleden, leraren worden regelmatig overgeplaatst naar andere scholen en deze leraar was net overgeplaats van Kichwamba naar Lira, als een leraar overlijd is de school verantwoordelijk voor de begrafenis, dit is de school in Lira maar het lichaam was nog in Kichwamba. Dat was dus lastig en er is hier een hele organisatie met een heleboel documenten voor nodig (ik heb al wel gezien dat ze dol op papier en stempels zijn hier). Maar dat is gelukt en we konden opweg naar Kichwamba in het westen.

Het eerste stukje tikwerk vanuit  Uganda, vandaag komt nog een stukje de reis en avond in Kichwamba, maar ik wil de blogs niet al te lang maken.

Ik heb drie categorien gemaakt:
– Uganda, over de reis en het land en dergelijke.
– Afstudeeropdracht, hier de voortgang van het project.
– Onzin, voor de momenten dat ik me verveel en ik niet nuttige informatie kwijt wil. 

Ik ga vanmiddag wat foto’s maken en die proberen te plaatsen, de internetverbinding is echter ergt traag en regelmatig uit de lucht, ik weet dus niet of dit werken gaat. Maar dat zien jullie vanzelf.

Handig dat draadloze internet

Als je dan een paar uur moet wachten in Dubai en je zet je laptop aan, en die laptop vraagt of je verbinding wil maken met een gevonden draadloos netwerk, en dan blijk je verbinding te werken en je volledig, zonder moeilijke kraskaarten of ander lastig betaalgedoe gratis en voor niks het hele internet kan bezoeken. Dan is wachten een toch wel een stuk minder vervelend.

De dag van vertrek

Het heeft best lang geduurd voor het september was. Normaal is een zomer vol met mooi weer en is een zomer ook heel snel voorbij, nu was de zomer nat en ook heel snel voorbij, toch had het deze zomer nog wat sneller mogen gaan.

Maar het is zover, vanavond vliegen, ik heb al in gecheckt, best wel handig dat online inchecken, ik weet al waar ik zit zodat ik mooi de tijd heb me voor te bereiden op een plek met weinig been ruimte.
Iets meer dan 20 kilo bagage en het past ook allemaal in mijn tas (al kwam daar wel wat moeite en kracht aan te pas).

Voor de wekker wakker, gebeurd me niet zo vaak maar vandaag ben ik vrijwillig om kwart voor 7 op gestaan, beetje raar van mezelf maar slapen zat er toch niet meer in. Tijd over betekend wel dat ik alvast een eerste berichtje op deze blog kan neerzetten.

Verder ben ik er helemaal klaar voor (ook uitzonderlijk dat er niks meer op het laatste moment moet gebeuren). De rest van de dag is daarom wachten tot Martin en Evelien me komen halen om me naar Dusseldorf te brengen (waar ik erg blij mee ben).

De blog is nu nog leeg, maar straks gevuld met foto’s, filmpjes en verhalen. De foto hierboven wordt zo snel mogelijk vervangen door een eigen foto. Als dat ook allemaal lukt en ik heb een internet verbinding in Kichwamba die regelmatig werkt dan krijgt iedereen een mail om maar vooral op deze blog te komen en kijken reageren.

Veel plezier met lezen en kijken.

Roland

Een eerste bericht

De week voor ik wegga naar Oeganda, belachelijk vroeg wakker, nog best veel te doen dus erg is dat niet. Veel te vertellen heb ik ook niet. De enige reden voor dit bericht is om te testen of ik dit inderdaad zichtbaar kan maken in Hyves vanuit mijn eigen site.  En dat werkt :-)

Nu deze site nog mooi maken..