Het was (en is) nog niet helemaal klaar..

Blauwe lucht, zon en het gaat richting de twintig graden. Nog geen Afrika maar als ik mijn ogen dicht doe kan ik al wel doen alsof. Maar ik ben gewoon thuis in Nederland. Terug uit Afika had ik hier nog wel wat te doen, mijn afstudeer rapport moest afgemaakt en ingeleverd worden. Daar heeft nog wel aardig wat tijd ingezeten maar het rapport is af, ingeleverd en ik heb mijn afstudeer presentatie gedaan. Het afstudeer avontuur wat in september is begonnen is daarmee afgesloten. Een zeven en half is het cijfer wat ik hiervoor gekregen heb. Dit wilde ik jullie (de volgers van mijn blog) toch even laten weten.

Lees meer…

Een laatste superavontuur in Oeganda?

Ik had een geweldige openingszin bedacht voor deze blog. Een zin die direct duidelijk zou maken hoe geweldig de afgelopen week is geweest maar ik heb geen idee meer hoe die zin zou moeten zijn. Normaal lukt het me volgens mij wel aardig om op te schrijven wat er hier allemaal gebeurd en dan ook nog op zo’n manier dat jullie begrijpen hoe geweldig het in Oeganda is. Maar voor afgelopen week gaat dat niet lukken, geen idee hoe ik die ervaringen op papier kan krijgen op zo’n manier dat het gevoel wat hieraan over gehouden is overkomt. Daarom begin ik maar een week eerder, een stuk gemakkelijker op papier te krijgen.

Lees meer…

Chimpansees

 

Nee, dit is niet in de apenheul

Een week of wat geleden reed ik met Naras van Kampala naar Kichwamba, onderweg kwamen we op de weg apen tegen. Leuk en volgens Naras waren er heel erg veel apen in dat bos, als we een keer niks te doen hadden konden we wel een keer gaan kijken. Momenteel is er in Kichwamba echt niks te beleven dus had ik Naras herinnerd aan wat hij toen gezegd had. Gisteren dus naar het bos. Naras, Ferdy, Wes en ik. De auto was nog niet helemaal okay maar het was maar 30 kilometer van Fort Portal en het bos ligt aan de snelweg, dat zou geen probleem mogen zijn. Ik dacht althans dat het langs de snelweg lag maar voor de apen moesten we een andere weg nemen en dat was 30 kilometer zandweg door de middle of nowhere. Met ruim een halve tank benzine en er op vertrouwend dat de auto het gewoon zou blijven doen die kant op gereden. Een erg mooie weg die door het Kibale nationaal park gaat. Ruim een uur rijden en dus ruim een uur mooi uitzicht.

Lees meer…

Hebben jullie wel een kerstgevoel?

December, maand van korte dagen, wind, regen, sneeuw en kou, Vannacht had ik even het gevoel dat dat ook allemaal in Oeganda was, maar het wasgewoon een soort van herfst storm die ik nog niet eerder had meegemaakt. Maar dat was vannacht, nu schijnt gewoon de zon weer en begint het alweer lekker warm te worden. De regentijd is nu echt over en dat is vooral erg handig om was droog te krijgen. Onze waslijn is nog steeds niet klaar dus de was leg ik zoals iedereen doet hier gewoon te drogen in het gras (met binnen halen wel oppassen voor ongedierte). Dat werkt goed, toch is een wasmachine met droger ook niet verkeerd.

Ben met mijn laatste dagen in Kichwamba bezig, al redelijk uitgestorven hier en na morgen is ook de meeste staf weg. Vanmiddag een personeelskerstfeestje en dan gaat iedereen naar huis. Wij gaan waarschijnlijk dit weekend met Jerome mee om in Mbale kerst te vieren. Voor mij alleen eerste kerstdag want tweede kerstdag ga ik Anne van het vliegveld halen. De laatste week in Oeganda word een week vakantie, erg veel zin in want er is hier erg veel moois wat ik nog niet gezien heb.

Lees meer…

Illegaal in Oeganda

Ik ben nu op de beurs van het driedaagse congres in Kampala. Dat ik de tijd heb om mijn blog te schrijven geeft al aan hoe druk het hier is. Ik heb nog geen bezoeker gezien vandaag, alleen de mensen van de andere stands die langs komen en wij die naar de andere stands gaan. Dat zijn niet zoveel stands en dan is drie dagen beurs wel erg lang., iedereen verveelt zich en ik heb al veel airtime verspeeld met internetten op mijn telefoon. Onze stand is ook een beetje kaal, we hebben te weinig brochures meegenomen en laten ook te weinig zien. Een stukje van het Informaties systeem waar we hier mee bezig zijn zodat we kunnen laten zien hoe studenten IT kunnen gebruiken (stukje gaat over de bibliotheek, hoe studenten kunnen zien welke boeken er zijn) maar daar is werkelijk niemand in geïnteresseerd. Nu is Kichwamba beroemd in Oeganda vanwege de rebellen actie 10 jaar geleden dus iedereen komt wel langs om te vragen hoe het nu is Kichwamba is.

Vandaag is het publieksdag maar ook de president komt langs, dat betekend dat de security zo streng is aan de poort dat de meeste bezoekers niet eens binnen komen, maar het is nog vroeg, misschien dat het vanmiddag drukker wordt. Zo niet dat hebben we al besloten af te breken zodra de president langs is geweest. Op zich is het wel jammer dat wij hier onze tijd zitten te verdoen terwijl in Kichwamba de laatste week van het semester uitgebreid gevierd wordt, ik geloof dat we gisteren een erg goed feest gemist hebben. Ik ben hier ook nog eens illegaal momenteel. Mijn visa liep af op 8 december en ik zou even het land in uitgaan om mijn visa te verlengen. Dat even zou heen en weer naar Nairobi zijn, dat ging niet door dus wilde ik even Congo in en uit, de grens is vlakbij Kichwamba maar aangezien het in Congo een beetje onrustig is momenteel was dat geen goed idee. Het immigratie kantoor zit ongeveer tegenover het hotel waar de beurs is dus gisteren even heen en weer gelopen. Maar het was daar erg druk, dus ik heb bijna drie kwartier in de rij gestaan om anderhalve minuut nadat ik aan de beurt was weer buiten te staan met een formulier die door UTC Kichwmaba ingevuld moet worden. Belachelijk want aan de grens betaal je 50 dollar en dan word je visa verlengd maar hier moest het op de lastige manier, dat het maar voor een korte periode is maakte niet uit en dat ik momenteel dus niet geacht ben in Oeganda te zijn maakte ook niet uit. Als hun het niet uitmaakt dat ik hier zonder Visa ben dan maakt het mij ook niet uit en zie ik wel wat er gebeurd op het vliegveld als ik weg wil.

Dan hebben we ook nog de auto, onderweg naar Kampala ging het olie lampje branden, dat doet hij vaker als het warm is en we rijden veel heuvel op. Altijd voor een erg korte tijd en dat is normaal gedrag. Alleen ging nu het lampje niet meer uit, dat was wel vervelend. Als de auto even stilgestaan had ging het weer even goed. Ik vertrouwde de olie niet en wilde die in de eerst volgende grote plaats laten vervangen, dat was nog 40 kilometer en daar aangekomen bleek de Shell (enige pomp daar) geen olie te hebben, dan maar naar Mubende nog eens 90 kilometer verderop. Maar dat hebben Narrasi, Milton en ik niet gehaald, we stonden vlakbij een heel klein dorpje aan de kant van de snelweg. Olie genoeg in de auto, dus dat was het probleem niet, de auto werd wel warmer dan normaal maar dat was logisch want we waren goed volgeladen. Na wat onder zoek bleek het toch niet normaal te zijn dat de auto warmer werd want de radiator bleek lek te zijn, daardoor werd de motor te heet, de olie te dun en daarom ging het lampje branden. Nu we dat wisten konden we het ook oplossen, al bleek de radiator wel echt lek te zijn, het water stroomde er bijna harder uit dan erin. Het gat zat wel boven in dus de motor werd niet te heet. Van een plaatselijk bewoner een oude 20 liter jerrycan gekocht, die bij een waterpomp (zo één waar goede doelen altijd druk mee zijn) gevuld en daarmee verder gereden. Door af en toe te stoppen hebben en bij te vullen hebben we Kampala gehaald. Auto dus naar de garage, daar zou deze al heen voor nieuwe schokdempers en ik had ook een hele lijst met dingen gemaakt waar ze naar moesten kijken. Kleine dingen dus ik verwachtte geen dikke rekening. Maar dat dacht ik verkeerd, gisteren gebeld met de garage maar hij had nog geen idee, de auto zou rond lunchtijd klaar zijn en dan zou hij bellen met de kosten.

Om één uur geen auto en geen telefoontje gehad, zelf gebeld en de auto zou nu om vier uur klaar zijn en de kosten zouden één miljoen shilling zijn. Daar schok ik van, dat is gewoon een dikke 400 euro, ik was een beetje boos dat hij niet gebeld had om te overleggen, één miljoen shilling kan ik niet missen en was ik ook niet van plan te betalen (het blijft Jerome zijn auto), Jerome was dat met me eens, hij nou de grote dingen betalen, ik de kleine service dingen, toen ik de garage belde om dit te vertellen was hij dat weer niet met me eens want hij moest zijn monteurs betalen. Als ze de auto brengen zien we wel hoe dat lopen gaat. Ondertussen vertelde hij me ook dat het een half uurtje later werd dat ze de auto zouden brengen. Half vijf is ook goed want de beurs duurt tot 5 uur. Maar toen ze er om kwart voor zes nog niet waren weer gebeld en er was nog één probleem met iets wat lastig was. Het zou nu 7 uur worden. Daar baalde ik van want ik zou eten in de stad met iemand, dat moest dus afgezegd worden. Breng de auto dan maar naar mijn hotel, hij wist nu zeker dat hij daar om 7 uur zou zijn. Een uur op een taxi staan wachten (verkeerde tijd en verkeerde plek) en om half acht een telefoontje dat het ze niet meer ging lukken en het vrijdag zou worden. Net belden ze dat ze de auto om half één komen brengen. Ik ben benieuwd maar blij met ze ben ik niet, ik hoop het wel want met het openbaar vervoer hier ben ik wel een beetje klaar.

Net een mededeling dat als de president langskomt dat we dan geen foto’s ,mogen maken.

Eigenlijk zijn het dus niet de meest leuke/relaxte dagen hier. Op één uitzondering na. Ik had één shirt voor bij mijn pak gekocht en dat is natuurlijk veel te weinig met het weer hier, ik wilde er dus twee bij hebben. Kan ik alleen doen maar het is veel goedkoper als iemand meegaat. Narasi wilde wel mee, hij moest alleen eerst even bij een oud collega langs. Geen probleem, ik kon wel mee. Die oud collega bleek in het parlementsgebouw te werken, dat is wel even leuk. Even de plaatselijk tweede kamer te zien. Hij had in zijn studie tijd wat research werk voor haar gedaan en af en toe helpt hij haar nog met dingen. Maar toen we voor haar deur stonden zag ik op haar deur staan:

Hon. Turyahiko K.mary Paula
Member of Parliamanent
Vice chair person, committee on Information Communications and Technology

Een lid van de plaatselijke tweede kamer dus en ze ging nog over IT ook, een erg leuk gesprek van een half uur gehad. Ik had nog een paar vragen voor de MIS, nu is het nog zo dat de auditters van de overheid niet akkoord gaan met digitale informatie. Alles moet handgeschreven zijn en met veel stempels. Vooral voor de financiële administratie is dat erg lastig. Niemand kon me vertellen of en wanneer dat gaat veranderen maar nu weet ik dat ze bezig zijn om wetten aan te passen zodat de digitale handtekening hier ook geldig wordt. Was interessante informatie. Die dag hier ook nog de plaatselijk Plaskerk gezien en dan vanmiddag de plaatselijke Balkenende/Beatrix. Dat is dan toch wel weer leuk. Tenminste als hij komt, hij zou hier om 9 uur vanochtend zijn (daarom moesten wij hier al om 7 uur zijn, maar niemand was zo gek) maar er is nu (11:25) nog steeds niet.

Ballen voor ballen

Best vervelend die moslims, aardige mensen maar ze hebben het probleem dat ze niet weten wanneer hun feestdagen precies zijn. Vandaag is het dus zo’n onverwachte feestdag en dan is het hier in Oeganda gelijk een nationale feestdag en is alle overheid gesloten. De zon schijnt, heerlijk weer, warm, dus eigenlijk valt er niks te klagen. Het is alleen een beetje lastig dat het examenweek is. Vrijdag is de laatste schooldag van het semester en gaat iedereen naar huis om kerst te vieren. Het vervoer is al geregeld dus de examens moeten dan ook echt klaar zijn. Studenten zijn nu niet blij, het gros is christen en die vervelen zich vandaag rot wetende dat ze de komende avonden examens mogen gaan inhalen. Ik zou vandaag met Narras en Milton naar Kampala voor het education seminar deze week maar dat wordt nu ook pas morgen, daardoor heb ik nu wel tijd om een blog te schrijven.

Kan ook geen hele lange blog worden want straks uit eten met mijn klas, mijn examen is vandaag wel door gegaan (geen moslims in mijn klas en ik zou vanmiddag weg) en ze hebben het alle drie gehaald, wel met wat meer moeite dan ik verwachte maar ook hier is een voldoende voldoende. Is dan ook gelijk de laatste keer dat ik ze spreek want als ik terug kom uit Kampala dan zijn zij vertrokken en als zij terugkomen zit ik waarschijnlijk te schelden op kou, files en veel te veel regen. Vanavond dus alvast een heleboel handen schudden.

Deze week dus een conferentie in Kampala, veel mensen van ministeries van de verschillende oost Afrikaanse landen komen langs. Daar had ik geen rekening mee gehouden en mijn pak en stropdas hangen dan ook nog gewoon in mijn kast in Assen, en dat is net te ver om even op te halen. Hier dus een pak kopen, dat wilde ik eerst in Kampala laten maken want dat was goed en goedkoop, maar Richard vond dat zonde van het geld want in Kampala koste een pak wel 200.000 shilling en 80 euro voor een pak is veel te duur, in Kichwamba was ook een hele goede kleermaker en daar kost het maar de helft. Als je het winkeltje van de man ziet begin je daar wel een beetje aan te twijfelen maar toch daar afgelopen vrijdag een pak besteld en vanmorgen was deze klaar. Het ziet er toch wel heel netjes uit, een paar kleine slordigheids foutjes maar hij had ook erg snel gewerkt om het op tijd af te krijgen (ik zou vandaag weg) en dat zonder elektrische naaimachine. Ik vind het knap. Ik heb alleen nog een probleem met schoenen, de schoenen die ik mee heb kunnen niet onder pak, maar dat schijnt geen probleem te zijn want ik kan schoenen kopen in Kampala, toen ik ze uitgelegd heb dat maat 49 in Nederland best lastig te krijgen is en dat ik dat hier niet anders verwachte was het antwoord dat ze die dan gewoon ter plekke op maat gaan maken. Kan gedaan worden in een paar uur, ik vraag me af of het allemaal zo soepel loopt maar dat gaan we morgen zien, en zo niet doek ik gewoon mijn slippers aan.

Vorige week nog naar Bushenyi geweest om Esther nog met een paar dingen te helpen,dat was eigenlijk te kort om wat te doen maar heb wel een paar echte wilde bavianen kunnen trakteren op overheerlijke banaan. De vrijdag daarvoor was de voetbal wedstrijd tussen staf (mannen) en de vrouwelijk studenten. Wes en ik deden mee en dat was best leuk. Erg lang geleden dat ik gevoetbald had en ik was al bijna vergeten dat ik geen talent had maar daar ben ik nu weer goed aan herinnerd. Om het eerlijk te houden was bedacht dat de mannen met de handen vast gebonden op de rug moesten voetballen, maar dat was eigenlijk te gevaarlijk dus moesten wij maar gewoon de handen op de rug houden. Dat was weer belachelijk dus zouden we maar gewoon gaan voetballen. Twee keer 25 minuten was de planning maar nadat het wel heel erg lang duurde voor de eerste helft was afgelopen bleek het twee keer 45 minuten te duren, vervelend want ik was al moe. De meiden hadden zoiets van we gaan de officiële tijd voetballen of we doen het niet. Dat was een goede tactiek want al die studenten hier zijn erg fit. Ze lopen en sporten erg veel terwijl de leraren over het algemeen niet zo heel veel doen en na de eerste helft ook allemaal al wat moeizaam ging. Een regel om het eerlijk te houden was dat de mannen de bal maar twee keer mochten raken en dan moesten afspelen, de scheids wist dat en hij was ook ongeveer de enige die dat wist. We werden dus nogal vaak afgefloten voordat we doorhadden hoe het werkte. Er waren in ons team maar twee mensen die heel fanatiek wilden winnen en absoluut geen tegengoal wilden. Jerome, onze spits en Milton, onze keeper. Helaas voor de vrouwen is Milton een hele goede keeper, hoe hard onze achterhoede ook zijn best deed om die meiden te laten scoren, Milton vond dat niet nodig. Betekende wel dat de enige goal die de dames scoorden ook een hele echte was. Uitslag was 4-1 in ons voordeel dus reden voor een feestje. Alleen was iedereen zo moe dat het daar niet meer van kwam.

Wes, Ferdy en ik hebben het die avond trouwens wel laat gemaakt. Wes en Ferdy hadden erg veel films meegenomen uit Nederland en we hadden voor gesteld of het misschien leuk zou zijn om met de beamer een filmavond te organiseren. Annet zou de student die daar over gaat vragen omdat met ons te overleggen maar in plaats daarvan had hij het alvast georganiseerd. Met wat testen kwamen we er achter dat alles goed werkte dus het kon ook doorgaan. Het zou om acht uur beginnen maar het voetbal was pas na zevenen afgelopen, acht uur zouden wij dus niet redden, maar dat is geen probleem want iedereen is hier toch altijd te laat. Maar dus niet als het om films gaat, daar zijn ze hier dol op en dan zijn ze op tijd. Drie films gezien en het was erg laat geworden maar erg leuk. Geleerd dat ze hier twee soorten film helemaal geweldig vinden, de Nigeriaanse film en de harde actie films. Iets anders is het toch niet helemaal.

Maar over sport gesproken, toen ik hier kwam viel het me op dat ze hier helemaal sport gek zijn. Op het veld hiernaast zijn ze elke dag aan het voetballen, tennissen, volleyballen, basketballen en netballen (soort korfbal). Over het algemeen op blote voeten en in normale sport kleren. Een voetbal was er niet, baskets hingen scheef en het volleybal was erg versleten. Toen ik daar in een blog overschreef kreeg ik een reactie van Frits dat hij nog wel een paar ballen had liggen en die wel wilde opsturen. Okay, maar opsturen is duurder dan hier nieuw kopen, dat wist ik want ik had net die dag de hele begroting van de sport minister gekregen want ik was aangewezen als staff member die over sport zou gaan. Deze lijst naar Frits gestuurd en zijn reactie was dat daar namens IMN wel wat mee gedaan kon worden. Dat zou wel heel erg gaaf zijn en erg welkome hulp hier. Op de gok dat dit ook allemaal zou gebeuren had ik alvast wat ballen aangeschaft, mocht het niet doorgaan dan was dat geen heel groot probleem en nu konden tenminste een voetbal gebruiken om te voetballen in plaats van een afgedankte volleyball.

Toen bleek dat het ook allemaal echt ging gebeuren onder de naam “ballen voor ballen” en het sport toernooi in Bushenyi zou gaan beginnen durfde ik het wel aan nog een keer wat geld voor te schieten zodat er gevoetbald en gevolleybald kon worden met goed materiaal en iedereen het zelfde kleur shirt aan had. Afgelopen week bleek dat al mijn oud collega’s bij IMN in totaal 1280 euro opgehaald hebben, dat is meer dan drie miljoen shilling en dat is meer dan een gemiddeld jaarsalaris hier. Daar kun je heel veel voor doen en er is ook heel veel voor gedaan. Een aantal ballen, Een set basketbal uniformen (broek en shirt)twee volledige sets voetbal uniformen (ook voor volleybal), een set netball uniformen, een volleybal net, 45 paar sokken, 15 paar voetbal schoenen, 10 paar basketbal schoenen, keepers handschoenen, 28 paar sportschoenen. Alles nog van een merk ook en er is nog wat geld over voor een prijs aan het eind van het jaar. Iedereen is YMN erg dankbaar (ik heb ze laten zien en regelmatig gezegd dat het IMN is met een I maar dat is toch wat lastig). Ik heb hier een aantal hand geschreven bedank brieven die allemaal nog naar IMN komen, zaterdag foto’s gemaakt en het was duidelijk te zien dat iedereen ook echt blijwas. Ook wil Frits, Arthur, Anne en alle andere voormalig collega’s bij IMN heel erg bedanken voor wat ze hier hebben kunnen laten gebeuren.

Voetbal, basketbal en netbal samen op de foto, geen idee waar de volleyballers waren..

Filmpje twee

Na twee maanden alweer een filmpje, vrijdag nacht geupload maar aangezien we hier sinds zaterdagochtend zonder stroom zaten nu net pas kunnen controleren of dat gelukt was. En het is gelukt, alleen had ik twee versies gemaakt en dit is eigenlijk de verkeerde. Iets mindere kwaliteit en geen verklarende tussen stukjes. Die doe ik daarom nu even handmatig. Het is een compilatie filmpje, erg hak op de tak springerig maar hopelijk nu wel een beetje een beeld van Oeganda.

Het begint met een niet zo’n leuke baviaan, deze kom je hier af en toe tegen en dan zijn ze wel brutaal en zeker niet bang. Afgelopen maandag naar Bushenyi geweest en omdat ik wist dat ik ze tegen kon komen bananen gekocht en de videocamera mee genomen, maar op de heenweg geen baviaan gezien en een dag later op de terug ook niet, tenminste niet op de plek waar ik ze verwachte. Toen ik de moed al opgegeven had zag ik een baviaan op de weg zitten, gestopt en toen rende hij weg. Veilig achter de vangrail zat hij te wachten of ik eten had. Dat had ik maar dat wilde hij alleen eten als ik het ver weg gooide. Het heeft me vijf bananen gekost voor ik hem in beeld had. Een vervelende baviaan dus.

Verder wat gereis door Oeganda, een waterval, regen, Kichwamba, volleyballen met zes tegen twee en dan nog verliezen, een gekke supporter en pannenkoeken bakken.

Ik heb het de laatste week druk gehad en de volgende week is dat ook nog zo, ik heb nu al wel stof voor drie hele lange leuke blogs, alleen nog even tijd vinden om ze te schrijven.

Groeten,
Roland

Blije dag.

Jep, een blije dag, nog steeds zomer (al anderhalve week geen drup regen) en mijn auto is gemaakt. Onverwacht stond de monteur op de stoep (bij wijze van spreken want ze doen hier niet aan stoepen) met een brandstofpomp. Was al de derde keer in een week dat hij de vier uur durende rit vanuit Kampala gemaakt had. Ook hier is driemaal scheepsrecht dus ik ben blij dat ik/we weer mobiel zijn. Twee keer eerder was de monteur met een nieuwe pomp langsgekomen en twee keer deed die nieuwe pomp het niet. Vond ik vreemd maar me is uit gelegd dat deze onderdelen niet in Europa worden gekocht maar in Dubai. En Dubai wordt door Europa als dumpplaats gebruikt, veel wat in Europa niet door de kwaliteitscontrole komt wordt naar Dubai verscheept alwaar Afrika het weer koopt, dan kun je pech hebben dat je iets koopt wat niet werkt. Er moest worden gezocht naar een pomp uit Europa, ik had begrepen dat die niet in Kampala te vinden was en dat deze besteld moest worden in Duitsland, ik had al rekening gehouden met een paar weken vast zitten maar dat viel dus weer mee.

Ander blij puntje was de ontdekking van een echte wasserette in Fort Portal, was ik al eens naar op zoek geweest en ik had verschillende mensen gevraagd maar er was echt geen wasserette in Fort Portal. Niet waar dus, in de middle of nowhere een eind buiten de stad is een wasserette, nog een grote ook. Vanmiddag veel was heen gebracht en deze twee en een half uur later weer opgehaald, niet droog maar aangezien de regentijd blijkbaar echt voorbij is gaat morgen gewoon de zon weer schijnen en is de was zo droog als we het op het grasveld neerleggen (wel oppassen met de koeien, die willen de was nog wel eens stelen) . De wasserette was in eerste instantie wel duur maar gelukkig was Annet mee waardoor het achteraf eigenlijk gewoon heel goedkoop was.

Drukke sportweek ook, vrijdagmiddag is een wedstrijd voetballen tussen staf medewerkers (mannen) en studenten (vrouwen), iets waar wij echt niet onderuit gaan komen dus doen we gewoon mee. Om het wat eerlijker te maken (en lachwekkender) moeten de mannen voetballen met beide handen op de rug vastgebonden. Maandag zou begonnen worden met trainen maar dat is deze hele week wat voetballen betreft niet gebeurd. Ik ben benieuwd morgen. Maandag had ik het met zelf koken wel even gehad, een week geen vlees en niet al te veel afwisseling dus tijd om bij Mountains of the Moon te gaan eten, konden Wes en Ferdy daar ook even kijken. Maar helaas geen auto dus Jerome gevraagd of hij toevallig in de stad ging eten, met wat overredingskracht mijnerzijds vond hij dat een goed plan. Maar alleen eten was niet genoeg, dan moesten we ook naar de gym en de sauna. Wes en ik waren daar wel voor in. Een sportzaal met alleen wat cardio apparaten, even lekker mee bezig geweest, ik had alleen niet in de gaten dat dat alleen maar een opwarmertje was voor een uurtje aerobics. Nooit eerder gedaan en ik was er al snel achter dat dat niks voor mij is, na twee keer dat steps ding (geen idee hoe het heet) per ongeluk weggeschopt te hebben leek het me voor de veiligheid beter om Ferdy gezelschap te gaan houden bij het zwembad.

Jerome (47 en toch eigenlijk wel behoorlijk te dik) hield het wel erg lang vol, het ging allemaal erg fanatiek en steeds meer (jonge) mensen haakten af maar hij ging gewoon door. Dat verbaasde me behoorlijk en ik was wel onder de inruk. Dinsdag voor het eerst gesquashed hier, tegen Jerome. Hij vertelde dat hij in Groningen wat gesquashed had en toen ik hem vroeg of dat squashen een beetje lukte antwoordde hij dat hij het probeerde. Leuk dacht ik, gewoon niet al te moeilijk een paar potjes spelen. Maar dat was niet waar, na het inslaan was ik al helemaal moe, die man kon gewoon echt squashen en dat had hij niet in Groningen geleerd maar daar was hij 30 jaar geleden al mee begonnen en tot een jaar geleden speelde hij elke week. Nadat wij een uurtje gespeeld hadden en ik echt niet blij was zoals ik was ingemaakt daagde één van de plaatselijke squashers Jerome uit, jaar of 25, nog fris en ook iemand die zeer regelmatig squashed. Maar Jerome won wel. Gisteren heeft hij weer gesquashed en vandaag de hele middag op de golfbaan gestaan. Hij zier er niet fit uit, maar dat is hij dus wel (maar met hardlopen win ik wel). Wes en ik hebben gisteren nog wel heel wat rondjes rond het voetbalveld gerend dus morgen zijn we wel fit.

Wes en Ferdy hebben erg veel films mee, ik had al eens met het idee gespeeld om de beamer in de grote zaal te gaan gebruiken om televisie of een film te laten zien. Voorgesteld dat we dat eens zouden testen om als dat lukte een filmavond te organiseren. Gisteren over gehad en Annet zou de minister van enterainment polsen of hij het wat vond, dat vond hij wel wat en gevraagd of hij langs kon komen (wij weten niet wie het is) zodat we wat konden organiseren. Maar dit is een snelle Oegandees want hij had al op het prikblok aangeplakt dat morgenavond filmavond is. Handig want beeld lukt wel maar geluid moet ook nog even geregeld worden. Morgenvroeg maar even wat testen en hopen dat het werkt (voor we ene boze menigte achter ons aan krigen).

10,11en 12 december is er een congres in Kampala over onderwijs in Oost Afrika. Oeganda en Rwanda organiseren het en alle Oost Afrikaanse landen komen langs. Verschillende onderwijs instellingen presenteren zich daar en één van die instellingen is UTC Kichwamba. De high commisionar van het ministerie die over het technische onderwijs gaat vind dat ik daar ook heen moet, waarom en wat precies van we verwacht wordt is me nog niet helemaal duidelijk maar wel weer leuk om mee te maken dus uiteraard ga ik heen. De scholen presenteren zich ook (als op een beurs) en één van de onderdelen op de beurs is onderwijs en ICT. We gaan twee dingen laten zien: al een stukje van het informatiesysteem (de bibliotheek) en hoe studenten zich online aan kunnen melden. Betekend wel dat Ferry en Wes het de komende twee weken druk hebben om dat stukje alvast te bouwen. Voor die tijd moet ik nog wel even een pak regelen en ook even regelen dat Wes en Ferdy ook welkom zijn. Het examen dat ik geef moest er nog wel even voor verplaatst worden maar dat is ook gelukt. Betekend wel dat ik van de meesten hier over twee weken al afscheid moet nemen. 12 december begint hier de vakantie en die eindigt pas in februari, ze hebben twee keer per jaar acht weken vakantie (toen ik tegen Esther de opmerking maakte dat de zomer en wintervakantie dus even lang duren keek ze me aan of ik gek was, zomer en winter in Afrika op de evenaar was wel een beetje dom, zelf had ze ook echt geen idee welke maanden van het jaar de (onze) zomer periode was). Na 12 december is het hier leeg, een paar militairen, wij drieën en misschien een paar mensen voor het onderhoud van het terrein zijn de enigen die achterblijven.