Vandaag alle tijd om een stukje te schrijven, waarom lees je aan het eind van dit verhaal. Aangezien er ook wel het één en ander gebeurt is gaat dit denk ik een vrij lang stuk worden. Wat werk betreft begint er wat schot in te komen, er is meer duidelijk en het wordt minder lastig dan ik verwachtte. De ZVCC bestaat uit vrijwilligers, drie daarvan (waaronder ikzelf) zijn eigenlijk altijd aanwezig. Mijn twee collega’s zijn vrij pasief, konden me weinig vertellen en wisten ook niet precies hoe het één en ander aan te pakken. Ondanks alle goede plannen had ik er niet al te veel vertrouwen in dat mijn placement zou gaan lukken. Dat is veranderd sinds de komt van Augustine.
