Een veel te lange blog over Nuffic, Fort Portal en de markt

Alweer twee enerverende dagen, het houdt niet op hier..

Vandaag ben ik vooral blij, blij dat er meerdere wegen naar Fort Portal gaan. Ik heb al eerder verteld dat de weg naar Fort Portal zo slecht is dat het niet te beschrijven valt, dus ondanks dat ik wel een auto heb nodigde het niet echt uit om even in de stad te gaan kijken. Gistermiddag wilden Milton en ik al naar Fort Portal gaan maar het begon zo te regenen dat het mij verstandig leek om maar niet te gaan. Was hij uiteraard niet met me eens. Nederlanders konden gewoon niet rijden, maar pech voor hem dat een Nederlander de sleutels van de Passat heeft. Gisteren moest ik eigenlijk echt naar Fort Portal, alles wat eetbaar was, was op en ik begon wel wat trek te krijgen, dit is wel opgelost en dat vertel ik zo maar dat betekende wel dat vandaag (vrijdag) echt naar Fort Portal moest worden gegaan. Niet alleen voor eten, maar ik heb bestek te weinig, geen afvalbak en ik miste nog wat meer luxe dingen, deze zouden allemaal nog wel komen maar daar wilde ik niet meer op wachten. Vanmorgen begonnen met uurtje stroom, daarna 2 uur geen stroom, uurtje stroom en toen was het lunch in het donker. Laptop leeg en we konden weinig meer doen, de interviews voor vandaag waren vanmorgen gepland (af en toe werk ik ook), dus vanmiddag was een uitstekend (heerlijk weer ook) moment om naar Fort Portal af te reizen. Afgelopen weekend had ik opgevangen dat er nog een weg naar Fort Portal loopt en dat die eigenlijk veel beter is. Aan Milton gevraagd welke weg dat was, een alternatieve route is nooit weg. Hij wilde me de weg wel wijzen maar het leek hem onverstandig om die weg te proberen, reden was dat de weg op twee plekken kapot was en dat hij zich afvroeg of dat nu wel gerepareerd was. Maar het was na even doorvragen al wel vier maanden geleden dat hij daar geweest was. Dan vond ik dat we het maar moesten proberen. zo gezegd zo gedaan en achteraf begrijp ik ze hier echt niet. Een smalle, doch uitstekende weg (zandweg vergelijkbaar zoals je die ook nog wel eens in de Nederlandse bossen tegenkomt), af en toe kon ik gewoon 50 rijden. Nu is die weg iets langer, maar hij rijdt 5 minuten sneller dan de hoofdweg. Waarom niet iedereen deze alternatieve weg pakt is me een raadsel.

Behalve dat een goede weg is die veel minder protest krijgt van de auto, is het kwa omgeving ook een genot om te rijden, een geweldig uitzicht.  We zitten best hoog in de bergen, maar als je de hoofdweg pakt merk je alleen aan de temperatuur van de motor dat de weg omhoog loopt (lampje brand dan af en toe rood maar daar trek ik me maar niks van aan), Nu kon je ook de bergen en dalen zien en dan zie je toch dat het hier wel heel ergmooi is. Ik had het fototoestel mee, maar het geheugenkaartje zat er niet in dus volgende keer maak ik foto’s.

In Fort Portal auto bij de bank geparkeerd en lopend het centrum in, meeste mensen lopen hier heel veel, maar als je auto tot je beschikking hebt laat je dat. De man van de supermarkt vond het achteraf dus toch niet zo’n goed idee dat hij had aangeboden om de doos met water in de auto te zetten, want dat was best een stukje lopen. Eigen schuld want ik mocht het zelf niet doen.

Een supermarkt waar ze alles hebben..

Was een leuk middagje, ik was al wel voor een snelle boodschap in Fort Portal geweest, maar nu alle tijd en veel rondgekeken, het blijft belachelijk druk en gevaarlijk op straat (nu heb ik onder de knie dat ik links moet rijden, maar met oversteken betekend dat ook dat je eerst naar rechts kijkt en niet naar links, Milton kon me gelukkig op tijd wegtrekken voor die aanstormende taxi). Na de nodige aankopen wat gedronken en heb ik ook besloten dat ik eerst wat zuinig aan moet doen, ook als alles geen drol kost maken vele kleintjes toch een grote. Ik heb nu voldoende eten in huis om een hele poos voorruit te kunnen en ben voorzien van de nodige huishoudelijke dingen (alleen die wasmachine mist nog). Het was vroeg dus had ik Milton gevraagd me wat van Fort Portal te laten zien, we zijn eerst naar de markt geweest, een echte afrikaanse markt waar ze behalve veel fruit, groente, vlees en gerookte vis alles wat gemaakt wordt in China verkopen.

De markt lijkt wel een klein beetje op de markt in Nederland, okay, het is veel rommeliger, drukker, wat minder schoon enzo, maar de marktkramen die er zijn, zijn ongeveer even hoog als in Assen op de markt. Daar mijd ik de markt omdat ik veel te vaak mijn kop stoot tegen de marktkramen en hier gebeurde dat dus ook. Waar het thuis alleen even flink pijn doet storte hier bijna de halve markt in. Maar het ging goed en behalve veel lawaai van geschokken marktmensen was er niks aan de hand, ik heb alleen een paar tomaten gekocht, groente had ik al in de super gehaald, dus alleen gekeken. (even tussendoor, het is een warme avond, ik zit buiten op de veranda en ik hoor allemaal rare geluiden van rare beesten om heen. Wat ik echter ook vrij duidelijk hoor zijn Psalmen en gezangen, dezelfde als vroeger in de kerk, vrijdag avond hebben ze kerkdienst. vorige week klonk dat leuk met allemaal van die zwarte (ik weet niet hoe ik het anders moet omschrijven) kerk muziek, maar het is nu best vreemd om hier dezelfde muziek te horen als vroeger in de kerk). Er zijn trouwens best veel moslims hier, was me nog niet eerder opgevallen maar nu was het veel lange gewaden en ik heb zelfs één Burka gezien (ik heb in Oeganda nu al net zoveels burkas igezien als ik ooit in Nederland in het echt gezien heb), volgens Milton kwam dat omdat het vrijdag was.. Ik heb alleen niet begrepen of Moslims alleen op vrijdag buiten komen, of dat ze zich alleen op vrijdag kleden als moslims.

Milton wist nog een leuke plek om te laten zien, een tuin vol met kruiden, bloemen en groenten, hij was er vorig jaar geweest en hij vond het gaaf. De vrouw die het runde is echter afgelopen Maart overleden dus hij vroeg zich af of de tuin nog bestond, de tuin bestond nog. Het zag er ook mooi uit maar volgens Milton niet half zo mooi als een jaar eerder. Rond gekeken en ik moet over twee maanden zeker terug komen want dan is de rode kool uitgegroeid. Verder bleek het vooral een kruiden tuin te zijn, kruiden die je vooral kon gebruiken voor een verkoudheid, malaria of om gewoon gezond te blijven. Eigenlijk was het gewoon de plaatselijk Klazien uit Zalk, het verschil was dat ze uit Belgie kwam. Ik heb wel citroen blaadjes voor in de thee gekocht (ik drink wat meer thee hier, en pas gisteren snapte ik waarom ik ondanks gecko’s (en wie weet wat voor beesten nog meer) in mijn slaapkamer zo verschikkelijk goed en vast slaap hier, ’s morgens wakker worden is een nog groter probleem dan thuis. Reden zal zijn dat ik in plaats van heel veel koffie op een dag nu alleen af en toe thee drink). Goed en lekker gegeten in Fort Portal en via dezelfde weg naar huis. In zonlicht een geweldige weg, in het donker erg lastig  (maar dat is die andere weg ook), met al die voetgangers en fietsers zonder licht op de onverlichte weg is het best een uitdaging om zonder iemand te raken thuis te komen. Ik snap ook niet hoe die mensen de weg vinden, zonder licht (inderdaad, even geprobeerd) zie je echt helemaal niks. Aangezien ik deze blog tik is het veilig thuis komen gelukt (idd, ik voel me hier onderhand thuis).

Dit is al een flinke blog en ik heb eigenlijk ook nog een heleboel van gisteren te vertellen, ik had als goed voornemen de blogs wat korter te houden, maar dat is dus niet gelukt. Deze wordt heel erg lang, misschien hier stoppen met lezen en de rest voor morgen bewaren. 

Gisteren dus…

Gisteren (donderdag) niet veel gedaan, wist ik vantevoren want niemand had tijd voor me omdat iemand van het Nuffic op visite kwam, Nuffic is een Nederlandse instantie die namens de Nederlandse regering (ontwikkelingssamenwerking) geld beschikbaar stelt aan initiatieven om projecten in de derde wereld te doen. Het project waar ik nu aan mee werk is zo’n project en af en toe komt de Nuffic kijken hoe het gaat. Dan krijgt hij een jaarverslag en wat praten met medewerekers. Ik vond het toch wel heel erg herkenbaar dat alle mensen van kantoor heel hard aan het werk waren om op het allerlaatste moment nog met het verslag bezig te zijn en dat de printer nog liep toen de Nuffic man al geariveerd was (We hadden geluk dat er stroom was). Jerome (De principal voor wie het vergeten was) had me al gemeld dat ik ook met de Nuffic man zou spreken. Nu wist ik van de Nuffic alleen dat ze geld schieter waren, hoe ze zich verder met het project bezig hielden wist ik niet. Wat dat betreft ben ik ook maar een student die naar Oeganda gaat en de Hanze verteld dan terecht ook alleen maar inhoudelijk het een en ander. Ik heb bijna een uur met de man gesproken (in het kantoor van de Principal terwijl die buiten stond te wachten) en dat was een heel erg leuk gesprek. Een super aardige man, komt oorspronkelijk uit Afrika maar woont nu twaalf jaar in Nederland. Ik weet nu ook dat er best wel problemen zijn geweest met het project en dat vorig jaar bijna de stekker uit het project is getrokken. Wat me vooral verbaasde was dat de Nuffic dit project landelijk aan besteed heeft en dat de Hanze als beste uit de tender te voorschijn gekomen is. Achteraf niet heel raar, maar commercieel tenderen en ontwikkelingshulp had ik niet zomaar aan elkaar gelinkt. Maar ik wil jullie allemaal wel bedanken want ik ben jullie belastinggeld hier aan het opmaken.

Na dit gesprek stond een rondleiding op het programma, hier hoefde ik niet bij te zijn, maar dat vond ik zelf wel nodig. Zoveel weet ik nog niet van dit College. Elke rondleiding begint bij het monument, deze is hier aangelegd nadat 10 jaar geleden rebellen 29 scholieren hebben gedood door een Hostel in de brand te steken met de studenten daar in opgesloten. Volgens Jerome waren er in totaal 80 studenten gegijzeld en is geen van deze 80 studenten levend uit deze gijzeling gekomen, omdat 80 doden wel heel negatief klinkt had de regering besloten dat het er maar 29 waren. Van deze 29 personen was overigens alleen as terug gevonden, een verschikkelijk verhaal waar ik het even koud van kreeg. Een aantal mensen werkt hier al langer dan 10 jaar, de deputy princepal heb ik gevraagd maar volgens hem waren het 29 doden en echt geen 80. Of het verhaal helemaal klopt weet ik dus niet, maar hij was erbij en kon bevestigen dat een verschikkelijke gebeurtenis is geweest.

Jerome gaf gelijk al aan dat het guest house (mijn huis dus) ook in de rondleiding zat en ik was erg blij dat ik net ’s ochtend had afgewassen. De rondleiding (bestaande uit: De nuffic man, de principal, de deputy principal, de IRO (public relations), de ICT Manager, drie afgevaardigden van de studenten en ik zelf) gingen verder, eerst langs de klassen, de IRO bedacht zich opeens dat hij foto’s wilde, een beetje in paniek vroeg hij wie er een camera had.. Niemand natuurlijk, behalve ik, en dat weet iedereen, ook de IRO, het duurde alleen even voor het kwartje viel. Hij blij dat ik mijn camera ging halen. Bij terugkomst duw ik hem die camera in handen maar of ik alsjeblieft foto’s wilde maken. Normaal gesproken willen Afrikanen liever niet op de foto, maar nu kon ik overal fotograferen. (de reden ben ik achter, alle foto’s die in Afrika worden gemaakt laten zien hoe slecht het daar is, dat willen ze niet, als ik de foto’s zie die ik gemaakt heb zie ik dat ze gelijk hebben, ik ga dus veel positieve foto’s maken)

In de Hostels waar de studenten wonen is het veel netter als ik verwacht had, ze zitten met zijn tweeén of drieén op een kleine kamer maar het zag er allemaal niet ongezellig uit. Ongezellig waren de douches en wc’s wel, beschrijving laat ik achterwege, oud, kapot, eigenlijk niet te gebruiken (al was alles wel redelijk schoon). Er is één dames Hostel, deze is 10 jaar geleden geschonken door een Brit, 10 redelijke kamers voor 10 studentes, maar daar kun je best 50 in proppen als je een beetje je best doet. en 2 wc’s (waarvan 1 kapot) is dan ook wel voldoende. Is niet waar natuurlijk, en ze proberen er hier alles aan te doen om dat te veranderen, maar dat zal nog wel even duren. Het was wel leuk om even te kijken hoe de studenten wonen, behalve levensgevaarlijk bij brand (een aangezien de school keuken niet je van het is wordt er nog wel eens illegaal gekookt) best gezellig wonen (Al werd er veel gesnurkt).

Denk je overdag wat privacy te hebben en lekker te kunnen slapen, staat in één keer je kamer helemaal vol mensen

De enige douche voor 50 studentes

Na de bibliotheek nog naar de keuken geweest, had ik al gezien en de manier waarop gekookt (hele grote hout fornuizen) is erg anders dan ik gewend ben.

De rondleiding ging ook nog langs het metaal lokaal, machines zijn dezelfde als vroeger op de LTS, ze maken hier ook dingen die verkocht worden aan particulieren. Een mooie en schone omgeving (zeker vergeleken met het motorvoertuigen lokaal).

Na nog een meeting met alle staf was dat de kennismaking met Nuffic,het was een leuke leerzame middag. Het was al etenstijd maar zoals al verteld had ik op een enkele banaan na geen eten meer in huis, het was niet meer mogelijkheid om naar de stad te rijden. Ik heb Annet gevraagd of ze met me mee wilde naar de markt in het naburige dorp om even wat inkopen te doen. Dat wilde ze wel en na haar en Milton uitgenodigd te hebben voor het avondeten die kant op gewandeld (nog geen 500 meter), dat was mijn eerste kennismaking met een afrikaanse markt en dan treik opeens wel bekijks en  wil iedereen me wel wat verkopen. Ik vond dat best want ik had wel het één en ander nodig. Een meisje wilde me voor 400 shilling (16 eurocent) 6 wortels verkopen, is goed maar dan moet je even wachten tot ik mijn wisselgeld heb, het feit dat ik 800 shilling (35 cent) wilde afreken met 5000 shilling (2 euro) was een groot probleem, toen dat na wat heen en weer gewissel gelukt was en ik de wortels wilde afrekenen werd Annet erg boos op het meisje, 400 shilling was veel te duur en ik mocht absoluut niet meer betalen dan 300 shilling.. In plaats van 16 cent heb ik dus 12 cent betaald voor 6 wortels. Alles bij elkaar heb ik voor 3 personen voor minder dan anderhalve euro gekookt (rijst, roerbak groente, ei en banaan toe). Ze vonden het nog lekker ook, Milton heeft zelfs 2 keer opgeschept (ik heb iets gekocht, dat is net als connimex nasi kruiden, als je deze kruiden gebruikt smaakt alles naar de kruiden en boeit het niet meer wat je er in gooit, het blijft lekker). Het was een leuke gezellige avond waarin ik veel geleerd heb van Uganda en zij zich verbaasd hebben over een aantal Nederlandse gewoonten (2 keer per dag brood eten vinden ze echt heel raar, hier wordt 2 keer per dag gekookt).

Nou, dat was de blog voor deze keer. Sorry voor de lengte, volgende keer zal de blog echt wat korter zijn.

De opening van het semester

Maandag, het begin van een nieuwe week met volop nieuwe kansen, de zon schijnt dus kom maar op. Geen stroom vandaag, niet zo erg want wat ik wilde doen kan ik ook met pen en papier voor elkaar krijgen. Vandaag dus ouderwets aan het pennen geweest, ik heb een aantal goede vragen bedacht voor de interviews die ik ga afnemen bij de verschillende stafleden van school.

Wel een beetje jammer dat de planning die ik gemaakt heb doordat er geen stroom en geen internet was niet goedgekeurd kon worden door Jerome, dus Hanze moet nog even geduld hebben. Vanmiddag weer mee gegeten met de stafleden en leraren, hetzelfde eten als vrijdag (gekookte maïsmeel met bonen) en eigenlijk echt niet lekker. Vandaag geleerd dat ze dat echt elke dag eten. Als het kan één keer in de week op zaterdag met vlees, maar dat moet niet elke zaterdag verwacht worden.

Milton (de ICT manager) had me gevraagd of ik les wilde geven want ze komen leraren tekort, niet dat ik dat ooit gedaan heb, maar ik wilde het wel eens proberen. Het is helemaal niet moeilijk volgens hem. Dat moeten we dan wel even met de Principal bespreken vond ik en dat was hij met me eens, al weerhield hem dat er niet van om me gelijk voor 2 uur per week in te roosteren.

Eind van de middag samen naar de principal om dit te bespreken, grote drukte in de grote zaal, Milton had ook geen idee wat daar te doen was. Bij de principal bleek hij het leraar spelen een uitstekend idee te vinden en voor we over details konden praten werden we opgehaald om mee te gaan naar de grote zaal, geen van ons wist waarom en dat kwam omdat ze vergeten te waren de staf in te lichten dat de assembly (opening van het semester) vandaag op het programma stond.

Alleen de stafleden die zouden spreken waren ingelicht, in mijn onschuld dacht ik nog, leuk, ik wil dat wel meemaken. Ik begon pas nattigheid te voelen toen we de grote zaal binnen liepen, daar zaten al 400 studenten 3 kwartier op ons te wachten. Ik kreeg gelijk een Harry Potter gevoel, de grote zaal, met de grote tafel waar de leraren en de staf aan horen te zitten. En inderdaad ik hoor hier bij de staf.

400 paar ogen op mij gericht en daar werd ik best een beetje zenuwachtig van, ik had ook wel in de gaten dat ik niet zonder wat te zeggen hier vandaan zou komen dus ik was ook wel blij dat ik niet van te voren wist dat dit zou gebeuren want dan was ik de hele dag zenuwachtig geweest. Aan de andere kant, dan had ik me ondanks het koude water vanochtend wel geschoren en waren mijn broek en shirt wat beter op elkaar afgestemd geweest (gistermorgen de was gedaan, maar het droogt hier voor geen meter, ik had niks anders wat droog was).

Op zich wel leuk om mee te maken, ze begonnen met het Oegandese volkslied, daarna in gebed en daarna stuk voor stuk een aantal sprekers. Die sprekers hadden het over dezelfde onderwerpen als de leraren vroeger bij mij op school, goed opletten, niet af laten leiden, op tijd naar bed want het behalen van een diploma is het belangrijkste wat er is. Verschil is alleen beetje dat deze studenten allemaal over de 20 zijn en je wel een beetje eigen verantwoordelijkheid mag verwachten.

Toen de principal als laatste aan de beurt was (onvoorbereid dus) werd ik uitgebreid voorgesteld. De andere sprekers hadden me ook allemaal al welkom geheten maar nu was het officieel, of ik ze in het Nederlands wilde groeten. Dat wilde ik wel en er werd nog om gelachen ook, of dat was vanwege dat rare taaltje of omdat ik zichtbaar heel erg nerveus was weet ik niet, maar ik was toch blij dat ik zonder stotteren me in het Engels voor kon stellen en kon vertellen wat ik op hun college (zeg geen school, daar beledig je ze mee) ga doen.

Jerome vertelde daarna nog dat 15 november nog twee studenten uit Groningen komen om mee te helpen in dit project en maakte ook nog de grap dat het voor mij de eerste keer was dat ik als enige blanke tussen alleen maar heel veel zwarten (black people) stond en dat ze voorzichtig met me moesten zijn. Uiteraard moest hij vermelden dat ik vrijgezel was en dat ik in het guesthouse verblijf. Er zijn veel meer grapjes over mijn aanwezigheid gemaakt, maar ik heb ze geen van alleen verstaan. Af en toe hoorde ik mijn naam en keek iedereen zomaar naar mij en begon te lachen.

Toen de speeches voorbij waren gebeurde er iets wat ik niet verwachte, al de Oegandezen die ik tot nu toe gezien en gesproken heb (uitgezonderd de hogere staf) zijn bijzonder beleefd, terug houdend en durven je amper aan te kijken als ze je wat vragen. De studenten mochten vragen stellen aan de staf en ik verwachte daar dus niet zo veel van. Maar tot mijn verbazing loog het er niet om, er kwamen (na een zeer beleefde inleiding, dat wel) een flink aantal op en aanmerkingen en ook een aantal terecht wijzingen richting het management.

Alle op en aanmerkingen waren ook terecht volgens de staf, van het eenzijdige dieet tot de kok die stonk en toch wel eens schone kleren aan mocht trekken, dat er op 50 meisjes maar 1 wc en maar 2 badkamers zijn is een grote schande, dat afval toch wel wat vaker dan 1 keer per 2 weken opgehaald moet worden (niet opgegeten bonen ga stinken) en dat de kantine (winkeltje) veel te klein is, alle vragen zijn beantwoord. Waarbij vooral gezegd is dat de studenten meer zelf moeten doen, als ze een grotere kantine willen dan moeten ze dat regelen, als de hygiëne in de keuken te wensen over laat dit direct melden en niet pas nu want ook school moet voldoen aan hygiëne eisen (er zijn dit weekend 400 lagere scholen gesloten in Oeganda omdat ze niet aan de minimale eisen voldeden).

Eén vraag die anoniem gesteld werd was, waarom hebben wij dure machines aangeschaft en gebruiken we ze niet? De principal antwoordde (zich een beetje schamend) dat ze vergeten waren er training bij te kopen en de machines waren Italiaans, ze konden ze dus gewoon niet bedienen. Geld voor training was er even niet, eigenlijk werd elke vraag beantwoord met dat er geen geld was. Dit ontlokte een reactie uit de zaal hoe het dan toch kwam dat een zeker guesthouse voor mensen uit Groningen wel opgeknapt kon worden. Maar hier is niet op gereageerd.

Dan was er nog een vraag over sport, wat de vraag precies was heb ik niet verstaan (al versta ik wel steeds meer, hun Engels dialect begint te wennen). Antwoord was dat hij één van de jongere stafleden daarvoor aan zou wijzen en dat ze niet verbaasd moesten zijn als ik dat was. Ik heb de vraag niet verstaan en ik ben erg benieuwd wat er van me verwacht gaat worden.

Internet verbinding is redelijk vanavond, heb zelfs een aantal foto’s vrij gemakkelijk kunnen uploaden.

Zon, wolken en af en toe een bui

Koel, wolkenvelden met af en toe een bui, als de zon er door een aangename temperatuur, maar ga niet van huis zonder jas en paraplu. Wat weer betreft kun je gewoon naar een willekeurig Nederlands weerbericht luisteren, daar hoef je niet naar Afrika te gaan, wisselvallig tot en met. Woensdag tegen de middag begon het te regenen, niet een tropisch buitje van een uur, maar een hele middag koude (ijs)regen, ja je leest het goed, ijsregen, iets wat ik ook pas wilde geloven toen ik het ijs zelf in handen had.

Het was ook koud, een graadje of 18 en iedereen liep daarom dan ook in dikke winterjassen(ziet er toch wel grappig raar uit, zeker omdat ze die tijdens het werk ook niet uitdoen), ik was trouwens ook blij dat ik één trui had meegenomen. Gisteren was dan weer een geweldige dag, super lekker weer, geen regen en helemaal goed. Vanmorgen werd ik wakker van de wind, het waaide en hard ook, qua temperatuur viel het wel mee (al liep iedereen weer in winterjas en sommige zelfs met sjaal).

Het is hier gewoon net zulk herfst weer als Nederland, dit blijft nog zo tot december, dan schijnt het wat stabieler mooi weer te worden. Schijnt toch weer typisch Nederlands van me te zijn, zeiken over het weer.

Maar ik ben hier sinds dinsdagmiddag, ze waren nog hard bezig om het guesthouse in orde te maken, het is nog niet helemaal af, maar sinds vandaag kan de voordeur op slot (en er is maar één sleutel en die heb ik, gebeurd het niet weer dat er allemaal mensen in huis zijn terwijl ik nog lig te slapen) en morgen krijg ik wat meubels, dus dat is perfect, heb nu al twee keer gekookt op een kerosine stoof en dat gaat veel beter dan ik verwacht hard (alleen vandaag was het wat lastig om het apparaat aan te krijgen, het waaide in de keuken bijna net zo hard als buiten). Ik ben blij met dit huis en het sanitair.

De weg hier naar toe is wel wat vervelend, een zandweg van 16 kilometer die erg slecht is en na een goede regenbui eigenlijk onbegaanbaar, we hebben al een keer goed vastgezeten, maar gelukkig kent de Mercedes een aantal truuks om los te komen. Betekend wel dat ik hier vast zit, taxi busjes komen hier niet, een enkele taxi motorfiets wel, maar ik ga echt niet achterop. Ik mag van Jerome zijn Volkswagen Passat gebruiken maar never nooit niet dat ik daarmee in Fort Portal kom, dan zal het eerst ene paar dagen droog moeten zijn en zullen de grootste gaten gerepareerd moeten zijn. Er zijn hier nog andere vierwiel aangedreven auto’s, wellicht dat ik die kan gebruiken.

De mensen zijn ook super aardig hier, ik moet echt opletten anders mag ik helemaal niks zelf doen, ze doen mijn afwas, ze maken thee voor me (maar dat kan ook komen omdat ze toevallig net bij mij thuis waren toen een wolkbreuk losbarste en ze toch wat omhanden wilde hebben) en vanavond wilde iemand al boodschappen voor me doen. Ook moet ik opletten dat ik af en toe nee zeg als Jerome me uitnodigt mee naar de stad te gaan, de eerste drie avonden in goede restaurants gegeten en bij members only clubs geweest, gistermiddag toen ik besloten had om echt thuis te blijven en wat van de omgeving te zien belde hij om te vragen of ik mee ging golfen, dan kan ik natuurlijk geen nee zeggen, niet dat ik kan golfen of er verstand van heb, het was wel leuk om mee te lopen. Een negen holes golfbaan waar ze 16 holes geslagen hebben (het werd te donker om de laatste twee nog te doen). Met de ene hole heuvel af en de volgende heuvel op blijf je er nog wel fit bij ook. Mooi golfbaan, al is het contrast met spelende kinderen die bij gebrek aan een bal, voetballen met een spons wel wat groot.

Foto is slecht, het was eigenlijk al te donker

De principal van een school hoort wel bij debig guysvan de stad, op zich wel leuk en handig want het telefoonnummer van de commissaris van politie staat al in mijn telefoon en ik ben al vrienden met een gepensioneerde rechter en de directeur van een hele grote thee fabriek. Met die mensen is het ook wat gemakkelijker om contact te krijgen dan met de gewone Oegandees, die zijn zeer gereserveerd en heel erg beleefd en voor je een gesprek hebt ben je vier ontmoetingen en heel veel beleefdheden verder, maar dan is het leuk omgaan met ze.

Ik ga vanavond laat nog proberen wat foto’s up te loaden, een eerste poging is mislukt, waarschijnlijk nog te druk met internetters.

Wat hebben we gedaan vandaag?

Vandaag lekker wat kunnen werken, samen met de ICT-Manager (systeembeheerder) het wireless netwerk wat ik al snel houtje touwtje aangelegd had officieel gemaakt en er een tweede accesspoint aan toegevoegd. Ook de bestaande server hebben we wat professioneler ingericht, deze server werd alleen gebruikt als internet gateway door Internet Connection Sharing van Microsoft te gebruiken. Dit hebben we vervangen door routing en remote access, een DHCP server en DNS service in te richten. Allemaal dingen waarvan hij wist dat het beter kon en wat hij al wilde doen maar het ontbrak hem aan een beetje aan lef. Nu kan hij wat gemakkelijker monitoren wat er gebeurd. 

Ook voorgesteld om een proxyserver te gaan gebruiken zodat we de internet verbinding iets kunnen ontlasten, dit is een 64kbit satelliet lijn en wel heel erg traag, zeker als je bedenkt dat er overdag soms 35 mensen tegelijk aan het internetten zijn. Kost zo’n langzame lijn nog 700 dollar per maand ook. Ik wel even uitzoeken of dit niet anders kan, het mobiele telefoonnetwerk (met gprs)  is hier uitstekend en in Nederland is mijn gprs verbinding op de telefoon al 128kbit, wat al twee keer zo snel is als hier. Dat moet hier op school dan ook kunnen (vind ik).

De ICT manager is een aardige vent die zeker wel wat weet, bezig met zijn MCSA en dat gaat hem gemakkelijk af. Samen hebben we ook een planning gemaakt over hoe we de komende maanden bezig gaan. Deze planning ligt ter goedkeuring bij de Principal, daarna kan deze ook richting Hanze en kunnen we officieel beginnen. Ze hebben hier allemaal leuke ideeën, het ontbreekt alleen heel erg aan materiaal en ik denk ook aan wat lef om die ideeën te gaan uitvoeren.

Plannen genoeg en werk zat, vanaf maandag gaan we hier dus allemaal leuke dingen doen.

Kampala

Woensdagmorgen, het is 9 uur en ik zit dit lekker in het zonnetje te tikken, dit was niet helemaal de bedoeling, ik zou vandaag van alles gaan doen maar ik heb geen internet toegang en ik kan niet in het computer lokaal komen. Volgens Jerome ( Directeur van de school) is iedereen hier altijd vroeg aan het werk, maar dat valt dus erg mee (gelukkig). Weet ik dat ik morgen niet weer om half 8 op hoef te staan omdat er werklui (mijn huis is nog niet helemaal af) aan het werk willen. Geeft me wel de tijd om te vertellen wat de afgelopen dagen allemaal al gebeurd is, dat is best veel namelijk.

Afrika is toch anders dan ik dacht, iedereen waarschuwde voor lang wachten, afspraken die niet zouden worden gekomen en dat ik veel bekijks zou trekken. Dat is allemaal niet waar. Ik ben nog nooit zo snel door de douanne gegaan als in Entebbe, ze keken amper naar het immigratie formulier wat ik niet geheel volgens de waarheid had ingevuld en vijf minuten later waren de koffers er al en voor ik goed en wel buiten was had Jerome me al gevonden en konden we met zijn dikke mercedes naar het Hotel.

Ondertussen zit ik niet meer in het zonnetje want iemand heeft geregeld dat ik het kantoor van de ICT manager aan het werk kon, ik heb nu internet verbinding, Wel jammer want het is vrij donker hok, maar ik heb een draadloos accesspoint meegenomen die ik zeer binnen kort zal hebben geinstalleerd.

Met Jerome naar het Sport Hotel in Kampala, deze heeft uitzicht op het nationale Nelson Mandela stadion en is ongeveer een uur rijden vanaf het vliegveld. Was een erg aparte trip naar het hotel, heel erg veel mensen op de weg die allemaal de vreemdste dingen op de meeste vreemde vervoermiddelen vervoeren en die zich geen van allen aan eventuele regels houden. Een zooitje dus, waar ik mij best wel in thuis voel.

Waar ik het idee had om na de reis erg rustig aan te doen ( Ik was echt wel erg moe) was dat toch niet helemaal de bedoeling. Het sport hotel heet natuurlijk niet voor niets zo en het was wel de bedoeling dat we voor het diner flink zouden zweten. Dat is wel gelukt,  niet alleen omdat we 25 minuten hard gelopen hebben, maar ook omdat daarna de sauna en het turks stoombad op het programma stonden. Super relaxed dat dan weer wel, het eten in het hotel was ook helemaal uitstekend. De kamer was groot, had een goede (stille) airco en erg vriendelijk personeel. Ik had me Afrika toch wat minder luxe voorgesteld.

Dinsdag morgen na een nacht bewusteloos te zijn geweest, zijn we eerst naar iemand van de school raad gereden, ik dacht dat we een afspraak hadden maar dat was niet het geval en de beste man was dan ook niet aanwezig. Daarna doorgereden naar het ministerie van onderwijs, ik had begrepen dat we daar ook een afspraak hadden maar ook hier was dat niet het geval en dus ook hier was niemand aanwezig. Nu schijnt het normaal te zijn om geen afspraken te maken en gewoon even langs te rijden om te kijken of iemand er is, in dit geval heb ik alleen veel van Kampala gezien, en dat vond ik helemaal niet erg.  

Wat wel echt moest gebeuren was een formulier ophalen om een lichaam te laten vervoeren. Eén van de leraren van de school in Lira is overleden, leraren worden regelmatig overgeplaatst naar andere scholen en deze leraar was net overgeplaats van Kichwamba naar Lira, als een leraar overlijd is de school verantwoordelijk voor de begrafenis, dit is de school in Lira maar het lichaam was nog in Kichwamba. Dat was dus lastig en er is hier een hele organisatie met een heleboel documenten voor nodig (ik heb al wel gezien dat ze dol op papier en stempels zijn hier). Maar dat is gelukt en we konden opweg naar Kichwamba in het westen.

Het eerste stukje tikwerk vanuit  Uganda, vandaag komt nog een stukje de reis en avond in Kichwamba, maar ik wil de blogs niet al te lang maken.

Ik heb drie categorien gemaakt:
– Uganda, over de reis en het land en dergelijke.
– Afstudeeropdracht, hier de voortgang van het project.
– Onzin, voor de momenten dat ik me verveel en ik niet nuttige informatie kwijt wil. 

Ik ga vanmiddag wat foto’s maken en die proberen te plaatsen, de internetverbinding is echter ergt traag en regelmatig uit de lucht, ik weet dus niet of dit werken gaat. Maar dat zien jullie vanzelf.

Handig dat draadloze internet

Als je dan een paar uur moet wachten in Dubai en je zet je laptop aan, en die laptop vraagt of je verbinding wil maken met een gevonden draadloos netwerk, en dan blijk je verbinding te werken en je volledig, zonder moeilijke kraskaarten of ander lastig betaalgedoe gratis en voor niks het hele internet kan bezoeken. Dan is wachten een toch wel een stuk minder vervelend.

De dag van vertrek

Het heeft best lang geduurd voor het september was. Normaal is een zomer vol met mooi weer en is een zomer ook heel snel voorbij, nu was de zomer nat en ook heel snel voorbij, toch had het deze zomer nog wat sneller mogen gaan.

Maar het is zover, vanavond vliegen, ik heb al in gecheckt, best wel handig dat online inchecken, ik weet al waar ik zit zodat ik mooi de tijd heb me voor te bereiden op een plek met weinig been ruimte.
Iets meer dan 20 kilo bagage en het past ook allemaal in mijn tas (al kwam daar wel wat moeite en kracht aan te pas).

Voor de wekker wakker, gebeurd me niet zo vaak maar vandaag ben ik vrijwillig om kwart voor 7 op gestaan, beetje raar van mezelf maar slapen zat er toch niet meer in. Tijd over betekend wel dat ik alvast een eerste berichtje op deze blog kan neerzetten.

Verder ben ik er helemaal klaar voor (ook uitzonderlijk dat er niks meer op het laatste moment moet gebeuren). De rest van de dag is daarom wachten tot Martin en Evelien me komen halen om me naar Dusseldorf te brengen (waar ik erg blij mee ben).

De blog is nu nog leeg, maar straks gevuld met foto’s, filmpjes en verhalen. De foto hierboven wordt zo snel mogelijk vervangen door een eigen foto. Als dat ook allemaal lukt en ik heb een internet verbinding in Kichwamba die regelmatig werkt dan krijgt iedereen een mail om maar vooral op deze blog te komen en kijken reageren.

Veel plezier met lezen en kijken.

Roland

Een eerste bericht

De week voor ik wegga naar Oeganda, belachelijk vroeg wakker, nog best veel te doen dus erg is dat niet. Veel te vertellen heb ik ook niet. De enige reden voor dit bericht is om te testen of ik dit inderdaad zichtbaar kan maken in Hyves vanuit mijn eigen site.  En dat werkt :-)

Nu deze site nog mooi maken..