Weekend

Ook hier Nederlands van gemaakt, beetje veel fouten, de laatste keer dat ik ongelezen op verzenden druk.

Gisteren was ik gebleven bij dat Esther was gearriveerd, kan ik nu verder gaan met wat een erg geslaagd weekend is geworden.

Esther zou me zaterdag Kamapal laten zien en zondag zou ik gaan vissen. Zaterdag was helemaal leuk, van te voren niks gepland, ze zou me de stad laten zien, het enige wat ik wilde was een goede kleding winkel, verder maakte het mij niet uit wat we gingen doen. Ik zat behoorlijk zwaar met mijn koffers en had in totaal maar vier lange broeken mee, met eem keer per week wassen moest dat geen probleem zijn dacht ik, maar dat is het wel want in Kichwamba met al zijn modder houd je een broek geen halve dag schoon. Daar heeft iedereen last van dus niemand vind het raar dat je aan het eind van de dag met een broek vol modder rond loopt maar ’s ochtends hoort die wel schoon te zijn. Annet wist zeker dat er wel extra lange broeken in Kampala te vinden zouden zijn maar dit was dus niet het geval. Na drie winkels had ik het wel bekeken, de langste broek die we gevonden hadden was nog 15 centimeter te kort. Geen broek dus.

Een zus(je) van Esther was ook in Kampala, en na gelunched te hebben bij Nando’s (soort Mc donalds, af en toe heb je fastfood nodig) hebben we ruim een uur op haar gewacht, dat was niet erg want het was gezellig. We hadden bedacht om te gaan bowlen, Esther had al eens gezegd dat ze dat leuk vond, er was 1 bowlingbaan in heel Oeganda en daar liepen we langs dus dat was snel beslotenb, maar eerst moest de auto opgehaald worden, ik had gebeld en deze was klaar. Wij met een taxi naar de garage (toen bleek een taxi in een keer wel goedkoop te kunnen), de auto was inderdaad klaar, ze waren hem aan het wassen, dat betekend dan dus dat je nog weer een half uur aan het wachten bent.

Jerome was in de werkplaats even verderop, ik had hem gemist in het hotel maar wilde wel even  goedendag zeggen, ook wilde ik de nummers hebben van de heren met wie ik ging vissen, ik had nog niks van ze gehoord.

De gewassen auto werd gebracht, we draaien de weg op, het is druk dus ik probeerde een gaatje te vinden, deze gevonden, toen het ging rijden bedacht iemand dat hij me er toch niet tussen wilde laten maar ik was er al tussen en dus lag mijn bumper half op de grond. Erg vervelend maar op de werkplaats konden ze dat gelijk repareren (voor weinig gelukkig). Dat duurde ook weer ruim een uur. Jerome was er en we hebben even bij gepraat, hij had niet de nummers van de vissers, maar ze hadden mijn nummer en ze zouden me bellen. Daar begon ik over te twijfelen, Esther had voor mij al een hotel in Entebbe geboekt dus had ook voor niks kunnen zijn.

Eshter vond het wachten niet zo erg, maar haar zus vond het duidelijk minder, al bleef ze heel hard zeggen dat ze het geen probleem vond. Auto weer klaar en wij (met een kleine omweg om iets af te geven) naar de bowling baan, ondertusen was het vijf uur geweest en dat betekend druk. Dat verwachte ik maar toen ik op een weg reed die te vergelijken is met de Rolderstraat in de TT nacht (voor de niet Assenaren, stampvol mensen) vroeg ik toch aan Esther of we niet verkeerd reden, maar ze wilde testen of ik het drukke verker van Kampala aan kon en daarom had ze me naar de taxistandplaats in oude binnenstad geloodst. Dat was niet helemaal waar, ze wilde de drukke verkeerspunten knooppunten vermijden. We hebben maar een half uur stil gestaan dus het was een goede keus. Daarna gebowled, wat ook geslaagd was (Esther had me van te voren niet verteld dat ze op de universiteit erg veel gebowled had en ook een heel aantal prijzen had gewonnen), allebei een spel gewonnen, de zus van Esther was er ook nog maar die kon echt niet begrijpen dat twee mensen voor hun plezier iets saais gingen doen als bowlen.

Daarna naar Entebbe, via mijn hotel om mijn bagage te halen, erg laat pas in Entebbe, donker dus ik kon weinig zien van de omgeving, we reden langs een strand en toen zei Esther, als je morgen niet gaat vissen gaan we naar het strand, vond ik eigenlijk wel een heel goed idee. Ingecheckt in het hotel en mijn avondeten besteld met de belofte dat ik snel weer terug zou zijn omdat ikalleen Esther en Stella (zus) even naar huis zou brengen. Snel bestaat in Afrika niet, ik moest binnen komen, andere familie handjes schudden, natuurlijk ook de zeven maanden oude baby van Esther op schoot hebben en de ouders van Esther zouden bijna thuis zijn dus daar moest ik ook even op wachten. Was allemaal erg gezellig dus ik reed pas na middernacht weg. De vissers hadden niet gebeld dus we zouden naar het strand zondag. Hoe laat maakte niet uit, ik kwam maar langs wanneer ik zin had. Terug in het hotel hadden ze mijn eten bewaard, zelfs na anderhalf uur onder een warmte lamp smaakte het best lekker.

Vandaag (zondag), geen zon,veel bewolking en regen. Geen strand dus. Toen ik om 11 uur bedacht  het wel een redelijke tijd was om bij de familie Esther te gaan kijken bleek bijna iedereen nog in bed te liggen. (terwijl iedereen hier altijd vroeg is), maar dat was niet erg, poos met de vader van Esther gepraat (die weer iemand kende in Fort Portal die ik ook kende, die moest dus gebeld worden, kleine wereld heet dat) en daarna richting meer gelopen. Zaterdag in het donker had ik niks gezien maar in het licht bleek het een geweldige plek met schitterend uitzicht op het meer te zijn, jammer dat het vliegveld letterlijk in de achtertuin ligt.

Tijd over

Onderstaand aangepast om het wat beter nederlands te maken

Even wat tijd over, Esther gaat me vandaag Kampala laten zien, maar ze is wat laat. Anderhalf uur maar dus eigenlijk de moeite van het vermelden niet waard. Ik denk dat ze er zelf ook niet zo blij mee is want ze is wel vroeg vertrokken uit Entebbe vanmorgen. Het scheelt dat ik zit te wachten in een luxe winkelcentrum zodat ik wel mijn eerste echte cappucino in anderhalve maand heb kunnen drinken, en die was wel erg lekker.

Tweede dag in Kampala, gisteren op de universiteit geweest (erg veel wijzer geworden) en een heel stuk door de stad gewandeld, iedereen verklaart je voor gek als je gaat lopen maar je ziet dan echt veel meer dan in een taxibusje. Er is hier veel te zien en je maakt ook weer vreemde dingen mee. Gisteren was ik in het oude centrum aan het rondkijken, ik moest nog naar de universteit en toen een taxi chauffeur me vroeg of hij me kon brengen had ik eerst zoiets van, laat maar veel te duur, maar aan de andere kant, dan wist ik wel zeker dat ik op tijd was. Er rijden hier heel veel taxi busjes rond maar voor je de juiste gevonden hebt ben je ook wel even zoet. Dus in de taxi (voor het laatst want veel te duur (edit: maar dat kwam omdat ik gewoon ben afgezet)), het zou een ritje van een kwartier zijn, maar dit werd ruim een uur. Er zijn veel Moslims in deze stad en te weinig moskees, als ze willen bidden dan zoeken ze ruime plek op en gaan daar met zijn allen bidden. In dit geval was die ruime plek de openbare weg. Ze hebben met zijn allen gewoon de weg voor meer dan een half uur bezet gehouden, de taxi chauffeur (die best wat gewend is) werd zelfs boos, het werd echt een verkeerschaos en wij hadden nog geluk dat we vooraan stonden, we konden dus snel weg toen het over was. Ik heb stiekem (geloof niet dat ze het op prijs zouden hebben gesteld) foto’s gemaakt, deze zal ik binnenkort hier neerzetten.

Om in Kampala te komen was trouwens nog wel een avontuur. Het lampje van de accu brande en dat moest eerst gerepareerd worden. Twee motorvoertuig leraren waren er een hele middag mee bezig geweest en het was niet gelukt om het probleem te repareren. Ik had zoiets van de dynamo is stuk, dus die moet vervangen worden. Hier waren ze het echter mee eens want het kon ook heel goed de bedrading zijn.  Ze hebben hele bedrading van de auto nagelopen (op zich terecht, want erg degelijk zag het er niet uit) maar het bleek toch de dynamo te zijn deze zijn in Fort Portal niet te vinden (rijden alleen ja[panners rond) dus heb ik met de garage in Kampala gebeld. Ze zouden Woensdagochtend een monteur sturen, woensdagmiddag nog geen monteur, gebeld met de garage, hij was het vergeten. Daar baalde ik van want ik wilde donderdag rijden en ook echt overdag, hij beloofde dat de volgende morgen vroeg iemand zou komen. Donderdagochtend om 11 uur nog geen monteur (de eerste bus vertrekt om 6 uur uit Kampala en dan ben je om 11 uur in Kichwamba). Weer gebeld en ze waren inderdaad laat maar dat kwam omdat er eerst een reserve dynamo gevonden moest worden, toen werd ik boos en heb hem erg duidelijk gemaakt dat hij daar de hele woensdag middag de tijd voor had gehad en dat hij wist dat ik donderdag ochtend weg wilde en dat als hij fatsoen had gehad me in ieder geval even gebeld had. Ik had de trip voor mezelf dus al geannulerd. Er was ook geen stroom, kon dus ook weinig doen, het was echt een baaldag en wachten.

Om 3 uur kwam de monteur (die ik na mijn uitval tegen de garage houder eigenlijk niet meer verwacht had), hij wilde die zelfde dag nog terug naar Kampala en begon heel snel te repareren. Ik was aan het rekenen en wist dat als hij niet heel snel was ik niet voor donker in Kampala zou zijn. Maar het repareren viel tegen, ook hij begon eerst de bedrading na te lopen om ook tot de conclusie te komen dat de dynamo kapot was. De dynamo repareren was niet gelukt dus moest vervangen worden. De andere dynamo paste niet helemaal maar een vijl kom je een heel eind, toen na een uur de dynamo vervangen was bleek ook deze het niet te doen. Met was test werk bleek de dynamo wel een beetje te laden dus waarschijnlijk kon ik Kampala wel halen.

Toen kon ik kiezen, vrijdagochtend alleen naar Kampala, of donderdag middag samen met een monteur naar Kampala, dat laatste leek me iets slimmer dus om kwart over vier vertrokken, laatste stuk dus in het donker. Maar het regende en de weg naar Fort Portal was in glibberbende, het duurde dus al erg lang om in Fort Portal te komen. Daarna ging het eerste stuk ging goed, weinig verkeer, goede weg, licht en geen regen, het schoot goed op. Maar halverwege werd het toch donker. De laatste 60 kilometer naar Kampala is de weg erg slecht, veel gaten, veel verkeer, af en toe is de weg weg en rijd je op zand. Zeker in het donker heel vervelend. Over de laatste 60 kilometer anderhalf uur gereden en toen nog in een donker Kampala de weg naar het hotel vinden, dat was niet moeilijk maar het schoot niet op. Half 10 pas in hotel, maar wel erg blij dat ik er was want een leuke relaxte rit was het zeker niet.

Als het goed is, is vanmiddag de auto klaar en kan ik naar entebbe om morgen te gaan vissen.

Esther belt dat ze is geariveerd, ik ga dus wat leuks doen nu

(tik en spel fouten heb ik er niet uit gehaald)

Bushenyi

Even geleden dat ik wat geschreven heb, niet dat ik het te druk heb, maar er is eigenlijk niet zo heel veel gebeurd de laatste week. Vorige week maandag ben ik naar Bushenyi gereden, te laat vertrokken maar dat is normaal in Afrika dus niemand die er wat van zegt. Het was bewolkt toen ik wegreed en ik was een beetje bang voor regen, maar ik was Fort Portal nog niet uit of een strak blauwe lucht met heel veel zon en hoge temperaturen (en nu dus één arm die veel bruiner is dan de andere, volgende keer een auto lenen met het stuur aan de andere kant). Ook was ik een beetje bang voor de betrouwbaarheid van de auto maar deze heeft mij niet in de steek gelaten.

Het was eigenlijk gewoon een geweldige rit, een brede weg die voor het grootste gedeelte goed geasfalteerd is, alle strepen op de weg, bushaltes met eigen parkeervak (dus geen taxibusje die onverwacht stilstaan midden op de weg) , regelmatig verkeersborden en af en toe zelfs vangrail, Voorbij Kasese zelfs een heus verkeersknooppunt gezien (al lag die er wat verlaten bij want ik had al 10 minuten geen andere auto gezien). Ik had een radiozender gevonden met goede muziek en ook dat ik gewoon lekker alleen in de auto zat maakte de rit heel erg plezierig. Gestopt bij de evenaar waar net een bus toeristen gestopt was, een heel erg rood verbrande Canadees was zo vriendelijk een foto van me te maken zodat ik ook kan bewijzen dat ik er echt geweest ben.

Daarna het Queen Elizabeth nationale park in gereden, niet te beschrijven hoe mooi het daar is, ik heb helaas geen wilde dieren gezien en behalve een politiecontrole ook geen andere levende wezens ( de hele 50 kilometer door het park is mij één andere auto tegemoet gekomen). Wel om de paar kilometer verkeersdrempels, daar zijn ze echt dol op hier. In de dorpen ook geen verkeersdrempels waar je met een rustig gangetje over heen kan (want dan heb je deuken in het dak van je auto), dat moet echt bijna stilstaand, dat samen met het ontbreken van waarschuwingsborden maakt af en toe op het laatste moment de remmen een goede test krijgen.

Politie controles zijn er veel, ik ben heen zeven controles en terug vier controles tegen gekomen, allemaal in het Fort Portal district. De politiecommissaris had me al verteld dat hij het veiliger op de weg wilde maken en daar is hij dus serieus mee bezig. Ze controleren eigenlijk ook alleen technisch en op overbeladen voertuigen,op één keer na mocht ik gewoon doorrijden, de ene keer dat ik aangehouden ben wilde de agent alleen maar weten of ik veilig dacht aan te komen op de plaats van bestemming.

In Bushenyi aangekomen waren ze behoorlijk geschokt dat ik alleen gekomen was en dan ook nog wel zelf rijdend. Maar ik heb me wel aardig aangepast aan de Oegandese rijstijl (het wordt nog lastig om dat af te leren op de Nederlandse wegen) en van iedereen die bij me in de auto stap krijg ik ook complimenten dat ik zo goed rijd (in eerste instantie is iedereen een beetje bevreesd als ze instappen). Zij waren geschokt, ik was aangenaam verrast want de ICT manager van Bushenyi is een vrouw, en nog een leuke ook. De eerste vrouwelijk systeembeheerder ooit die ik tegen ben gekomen en dat is best wel leuk. Ze komt uit Kenia, is in Oeganda terecht gekomen omdat het onderwijs hier veel beter is en is blijven hangen. Eigenlijk vind ze alles veel slechter in Kenia (mensen minder vriendelijk, heel erg veel criminaliteit, slecht onderwijs, meer corruptie), toch wil ze wel graag terug.

De werkdagen hebben we eigenlijk alleen maar gewerkt, ze was al begonnen het netwerk te upgraden (maar zoals iedereen hier ontbreekt het alleen aan een beetje lef) maar had dat nog niet afgemaakt. Hebben we dus gedaan, ze had drie ongebruikte draadloze netwerk punten, ook geïnstalleerd zodat ook het administratie blok op het netwerk kon worden aangesloten. Daar was de Principal erg blij mee, want hij had net offertes aangevraagd om een glasvezel verbinding tussen de computerlabs en het administratie blok aan te leggen. Kosten zijn 5000 euro en hij was erg blij dat hij die ergens anders aan kon besteden. Nu heb ik ook gelijk uitgelegd dat glasvezel helemaal niet nodig is. De afstand is meer dan honderd meter maar met een repeater gaat het ook werken. Maar dit wordt nu veel te technisch en daar zitten jullie niet op te wachten. Maar ze heeft best wel kennis (helaas alleen theoretisch) en zeker de wil om wat moois te maken daar. Het was dus erg leuk en gezellig werken daar. De avonden waren wel saai, ik had drie hotels gezien en liep te twijfelen tussen een duur (80000 shilling) en goedkoop (40000 shilling) hotel. Gekozen voor de laatste, beide netjes en schoon, de dure had alleen een televisie, het goedkope alleen een bed, leek mij geen probleem maar een tv is best lekker als je ’s avonds weinig anders kan doen. In het goedkope hotel was ik ook de enige gast en dan kun je ’s avond wel veel werken maar echt leuk zijn de avonden niet. Donderdag kreeg ik nog wel een ingeving dat ik een DVD speler in mijn laptop heb, dus ben ik naar de plaatselijke kopieer winkel gewandeld en heb ik een aantal DVD’s gekocht. Ernstig afgezet maar dat vond ik pas erg toen bleek dat van de drie dvd’s anderhalf het niet deden (oude geimporteerde huur dvd’s en gekopieerde dvd’s). Ook de hele week mijn maag overhoop gehad, ik geloof nog van het keuken voedsel van het feest, dat samen met een keuken in het hotel waar je alleen op bestelling kunt eten (je besteld, ze gaan naar de markt, komen terug en twee uur later is je eten gereed) denk ik dat ik onderhand mijn streef gewicht wel gehaald heb. Wel een paar keer naar een grotere plaats gereden, maar in het donker rijden is geen leuke bezigheid hier.

Zaterdag terug, ik wilde vrijdag al terug maar dat mocht niet van Esther, eerst wilde ze zoveel mogelijk werk gedaan hebben. De hele week hoge temperaturen en geen regen en ik had eigenlijk ook niet zoveel zin om naar de regen en kou terug te gaan. Zaterdag was kwa weer een geweldige dag, de rit was dus weer super en vanuit deze richting gekomen is het nationaal park nog mooier. Je rijd vanuit de bergen het nationaal park in en dat is echt super. Ik ben erg langzaam gaan rijden (vrijwillig op een lege brede weg, gebeurd ook nooit) en ben echt super gaan opletten of ik dieren zag, ik zag nu ook het nut van de verkeersdrempels (niet zo hoog als in de bebouwde kom) want af en toe vergeet je echt op de weg te kijken. Maar op de weg kijken was niet zo verkeerd want op eens liep er een dier de weg op, nooit gezien (ook niet in de dierentuin) maar hij zag er vriendelijk uit. Een soort koe maar dan twee keer zo groot met hele grote hoorns. Hij liep me tegemoet en voor bij maar voor ik achteruit gereden was (ook iets wat je niet moet doen op een Nederlandse autoweg) en mijn camera gepakt had was hij verdwenen. Daarna nog een aantal andere dieren gezien waar ik de naam ook niet van weet, maar die heb ik op foto.
Wie weet hoe het heet?
 

Terug in Kichwamba was iedereen blij dat ik terug was. Een eigenschap van de Oegandezen hier is dat ze graag bellen om hallo te zeggen, ik ben erg vaak gebeld die week (waarbij ik alleen die keer dat iemand om tien voor zeven ’s ochtends belde iets had van, dat mag ook iets later) door mensen die hallo wilde zeggen, ik wilde eerst nog een gesprek aan gaan maar dat is niet de bedoeling (kost geld), alleen even hallo zeggen en dan ophangen, vaak laten ze ook alleen één keer de telefoon overgaan (beepen noemen ze dat) om hallo te zeggen, of omdat ze terug gebeld willen worden. Ik communiceer trouwens te weinig, ik had Jerome gebeld om te zeggen dat ik veilig aangekomen was, en ik had hem gebeld om te melden dat ik niet vrijdag maar zaterdag terug zou komen. Maar dat niet communiceren is typisch Nederlands volgens hem (hij kan eigenlijk maar moeilijk begrijpen dat als iets goed loopt je niet je baas gaat bellen om te vertellen dat het goed loopt) en dat moest ik af gaan leren, ik heb beloofd hem vaker te bellen.

Ik had ztardag ook trek en zin in iets lekkers, even geen patat met vaag vlees uit vage hotel keukens maar pasta met een pastasaus, super simpel in Nederland, hier wat lastiger want pastasausen verkopen ze niet, die moet je dus zelf maken. De noodzakelijke inkopen in de stad gedaan (dank je wel Majda) en ook wat hoestdrank gekocht, ik ben verkouden geweest en liep al anderhalve week te hoesten en wilde daar vanaf, bij de apotheek wisten ze wel wat ik nodig had en ik heb voor 40 eurocent een hele fles hoestdrank gekocht. Thuis begonnen met een slok hoestdrank (eerst geroken of het naar hoestdrank rook) en deze smaakte net zo vies als in Nederland dus het was echt hoestdrank.

Daarna geprobeerd een pasta saus te maken, ik had het niet helemaal verwacht maar de saus werd echt geweldig, Smaak was goed, dikte was goed, het rook erg lekker. Annet was aan het helpen, ze had nog nooit pasta met saus gegeten maar vond het na proeven ook gelijk lekker, ik was echt helemaal blij dat het zo goed aan het lukken was. Maar echt net toen het klaar was werd ik helemaal niet lekker, gewoon ziek en rennend naar de wc. Klappertandend is bijna alles de vuilnisbak ingegaan (Annet was zo geschrokken dat ze ook niet meer hoefde). Om half negen lag ik in bed, werd nog even gebeld door Annet (ze had een dokter gebeld want ze vond het wel heel raar dat iemand binnen vijf minuten van blij en vrolijk helemaal ziek wordt) en die vertelde dat het zeer waarschijnlijk de hoestdrank was, ik dacht zelf aan de zon, ik had erg lang in de hete zon gelopen die middag, maar gelukkig qas ik de volgende ochtend na meer dan 12 uur geslapen te hebben weer helemaal beter. Daar was ik wel blij om (was zelf ook een beetje ongerust) maar ik baal nog steeds van die weggegooide erg goed gelukte pastasaus.

Zaterdag vertelde Jerome dat hij Niki was tegen gekomen, een Nederlandse uit Dokkum, Ze woont al bijna anderhalf jaar in Fort Portal, Jerome kende haar maar had haar al een poos niet gezien, nu vertelde hij haar dat er een Nederlander op zijn college was. Vond ze leuk en ik vond het leuk dat er nog een Nederlander in Fort Portal was. Nummer gekregen van Jerome en zondag heb ik een sms gestuurd, Niki bleek Nienke te zijn en ze was niet de enige Nederlander in Fort Portal, ze ging die middag met nog een Nederlander en een Belg naar Engabo za Tooro Cultural Dance om een biertje te drinken en of ik mee wilde. Dat wilde ik wel en afgesproken in de stad, het was erg leuk, het was voor het eerst hier dat ik niet Oegandezen sprak en dan ook nog gelijk Nederlanders, af en toe begin je automatisch Engels tegen elkaar te praten maar dat hindert niet. De show met, dans, zang, toneel en acrobatiek was ook erg leuk, van alles wat (Amerikaanse country), het meest was in de lokale taal maar dat werd dan speciaal vertaald voor ons. Het duurde alleen net even te lang, meer dan drie uur (en weglopen doe je niet) en het werd koud ’s avond, erg koud. (Alles duurt hier trouwens erg lang, zaterdag had een Annet een trouwerij, iik wilde wel eens zien hoe dat in hier gaat dus ik wilde wel mee, maar nadat ik zag hoe stijf iedereen op hun stoel naar toespraken in de lokale taal zat te luisteren en ik een heleboel ogen op me gericht zou zien als ik langs het podium zou wandelen had ik zoiets van laat maar. Ik had me even wat anders voor gesteld van een Afrikaanse trouwerij. Ik ben boodschappen gaan doen en toen ik twee en een half uur later Annet kwam halen waren de toespraken nog niet afgelopen en zag je iedereen chagrijnig op hun stoel zitten, het duurt allemaal net even te lang hier).

In het niet zo donker terug naar Kichwamba, het was laat maar volle maan en geen bewolking (het voelde alsof het zou gaan vriezen, maar dat is natuurlijk onzin in Afrika), daar was ik blij om want halverwege sprong in één keer het lampje van de accu aan. Die laadde dus niet meer op, als ik iets niet wilde was het halverwege met een lege accu komen te staan,ik heb dus de lampen van de auto maar uit gedaan en ben op de stadslichten naar Kichwamba gereden. Rustige weg met rond dit tijdstip ook weinig wandelaars en het was eigenlijk zo goed als licht met de volle maan dus niet echt lastig. Nu alleen hopen dat het gerepareerd kan worden want donderdag vertrek ik weer om pas één november weer terug te zijn in Kichwamba, eerst naar Kampala (Esther is er dan en ze gaat me wat van de stad laten zien, waaronder een kaper met een schaar i.p.v. alleen een tondeuse) zondag naar Entebbe, vissen op het Victoria meer, ik ben geen visser maar werd uitgenodigd door een Hanze medewerker die nu in Oeganda is om de principals en Iro’s een workshop te geven, daarna naar Lira en een week later naar Mbale. Ik ga vast weer genoeg mee maken, maar eerst vrijdag de auto in Kampala helemaal na laten kijken, ben een beetje klaar met auto’s die er steeds mee willen stoppen.

Overigens, mijn telefoon heeft een gps functie, nu vergeet ik deze wel eens aan te zetten maar als ik dit niet vergeet upload ik later die data naar mijn website, is voor mezelf maar ook jullie kunnen zien waar ik op wel tijdstip uithang. www.heeling.nl/trackme . Ik heb ook een aantal foto’s geupload

Feest

Anders dan de titel doet vermoeden was dit eigenlijk helemaal niet zo’n leuke week, er is een leraar overleden aan malaria, de tweede leraar in drie weken die is overleden, de eerste overleed een dag voor ik aankwam aan aids, deze aan malaria. Ik ken hem ook nog, hij heeft gewerkt aan mijn huis en staat ook op één van de foto’s die ik op de website geplaatst heb (blauwe overal). Een erg vriendelijke man, hij was te laat met medicijnen kopen en combineerde dat ook nog met alcohol.

Het lijkt trouwens wel of iedereen momenteel malaria heeft, één student ligt in het ziekenhuis met ernstige malaria, Milton ligt ziek op bed met malaria en de kapitein (van het leger wat hier continue gestationeerd is sinds de rebellen hier tien jaar geleden huis hebben gehouden) is net hersteld van malaria. Dit terwijl iedereen mij verzekerd dat malaria in dit gebied een zeldzaamheid is omdat er geen muggen zijn, dat laatste klopt wel, ik heb er nog één gezien. Ik was ook bijna gestopt met de malaria pillen omdat ik best wat last van de bijwerkingen heb, ik blijf ze toch maar netjes slikken. Iedereen blijft me verzekeren dat malaria geen probleem is zolang je maar medicijnen neemt. Verder heb ik de hele week de zon niet gezien en hebben we welgeteld anderhalve dag stroom gehad, met het project schiet het dus totaal niet op en dat begin ik onderhand wel een beetje vervelend te vinden.

Maar er waren ook meer dan genoeg leuke dingen, gisteren (zaterdag) was er feest, een feest ter verwelkoming van de eerstejaars studenten. Vrijdagochtend vroeg Jerome me of ik met wat studenten en de pickup naar Fort Portal wilde om inkopen te doen. De enige chauffeur die school heeft was met de Landrover Defender naar de begrafenis (het is overigens geen leuk gezicht om een lijkkist op het dak van een terreinauto gebonden te zien worden en dan te weten dat de rit naar de stad één van horten en stoten is, zijn laatste rit is geen comfortabele rit geweest). Nu was er vrijdagochtend stroom en ik was de hele ochtend al druk aan het werk geweest, ik wilde de hele dag doorwerken om wat tijd in te halen, maar ja, een feest is ook belangrijk. Na de lunch naar de pickup, dat is een Datsun van minstens 30 jaar oud, hij had ook wel een paar problemen, de banden waren glad en er was een probleempje met de koppeling. Dat probleempje hield in dat de koppeling gewoon niet werkte, nu kan je best met een auto zonder koppeling op je plaats van bestemming komen, maar ik weigerde dat te proberen met acht studenten in de laadbak. Niemand die het daar niet mee eens was, dan was er de lorry, een gigantisch gave Tata truck, ze weten dat ik daar een rijbewijs voor heb en ze vonden dat ik die wel kon meenemen, daar was ik het wel mee eens, maar aangezien het bijna 10 jaar geleden is dat ik voor het laatst iets groter dan een bestelbus heb gereden zou ik wel graag eerst wat oefenen. Ze zijn twee jaar bezig geweest om de truck te renoveren (nadat deze een ongeluk had gehad) en ik wil natuurlijk er natuurlijk niet verantwoordelijk voor zijn dat de truck alweer total loss verklaard moet worden, zeker met een aantal studenten in de laadbak zou dat ook een behoorlijke rommel geven. Er was dus wel een probleem, hoe konden inkopen gedaan worden, er was nog al wat nodig (15 kratten fris, veel matoke (bananen) en ander zwaar spul) wat zeker niet in de Passat zou passen. Er was een medewerker met een nog oudere pickup als de pickup van school die wel wilde helpen, althans tot iemand een opmerking over de staat van zijn auto maakte, toen wilde hij niet meer. Maar na wat gepraat (een uur ongeveer) wilde hij helpen, hij zou benzine krijgen en met twee auto’s zouden we inkopen doen.

Met mijn beperkte verstand ging ik er van uit dat: Naar de stad, auto parkeren, zij doen inkopen, ik doe mijn eigen programma en na een uur gaan we terug naar Kichwamba en we zijn ruim voor donker thuis. In Afrika werkt dat anders,als je naar de stad gaat en mensen hebben dat door dan is het druk bij de auto, iedereen wil meerijden. Ik had iemand beloofd dat de eerst volgende keer dat ik naar Fort Portal ging hij wel mee mocht rijden, Richard (een leraar) wilde graag mee omdat hij naar de kapper wilde, plek genoeg dus wees welkom. Met één van de organisatoren (de ander zou met de pickup meerijden)zaten we mooi met zijn vieren in de auto, maar toen kwam de guild president (vertegenwoordiger van de studenten), hij wilde echt graag mee want de studente die met malaria in het ziekenhuis lag had nog helemaal geen bezoek gehad, ook niet van de staf. Wordt krap maar stap in, ze waren met zijn tweeën dus met vier man op de achterbank naar Fort Portal, ik vond het krap maar volgens de jongens achterin waren ze ook wel eens met zijn achten in een personen auto vervoerd en nog was het veel beter dan achterop de motor. Met ook acht mensen in de pickup laadbak richting Fort Portal, en nog hadden we een man of tien moeten teleurstellen.

In het eerste dorp wat we tegen kwamen gestopt, ze wilden kijken of ze hier al wat konden kopen wat wellicht goedkoper was dan in de stad. Veel budget hadden ze niet gekregen, dus ze hadden helemaal gelijk. Maar shoppen op een markt in Afrika betekend net zolang zoeken tot ze het goedkoopste gevonden wat te vinden was, toen na een uur Zed voorbij liep en ik hem vroeg hoe lang ze nog nodig hadden antwoordde hij vijf minuten (Zed is één van mijn studenten die ik lesgeef, hij vind mij erg punctueel en zelf vind hij 20 minuten te laat komen erg op tijd zijn, ik wist dus al dat zijn vijf minuten geen vijf minuten zouden zijn). Af en toe ging mijn kofferbak open om wat naar binnen te gooien, ik zou klein spul meenemen zoals de kip, kruiden, mais e.d. en toen ik hoorde dat ik kip zou meenemen had ik natuurlijk kunnen weten dat dit geen dode kippen zouden zijn (verbazend hoe rustig ze blijven als ze vastgebonden in een kofferbak liggen). Toen na een half uur Zed terug kwam zijn we nog een kwartier wezen zoeken naar andere meerijders en toen konden we naar Fort Portal.

In Fort Portal ook nog drie uur inkopen gedaan en ruim na donker terug naar Kichwamba, de Passat (en de pickup helemaal) was zwaar overladen), Elke keer met de Passat richting de stad is er wel wat, maar hij had net een onderhoudsbeurt dus ik had vertrouwen, dit was onterecht. We waren te zwaar en bij erg diepe kuilen moest iedereen er uit. Een paar keer een flinke knal onder de auto als we door een kuil reden en toen de motor steeds slechter begon te lopen had ik het idee dat de uitlaat kapot was. Maar we zijn in Kichwamba aangekomen, voor het de grote zaal gestopt, uitgeladen en toen ik de auto weer wilde starten was het over, auto deed helemaal niks meer. Starten lukte wel maar zodra het gas pedaal werd ingedrukt sloeg de motor af. De auto naar de we werkplaats geduwd en daar laten staan.

Met de leraar motor voertuigen kwamen we er niet uit wat het was (uitlaat was gelukkig heel), dus gebeld met de enige volkswagen specialist in Kampala, hij zou de volgende dag een monteur sturen, ik werd een beetje bang voor de kosten (afspraak met Jerome, ik leen zijn auto alsof ik hem huur en eventuele reparaties zijn voor mij) omdat ze helemaal uit Kampala zouden komen, een trip van bijna vijf uur. Maar toen ze er een maal waren bleek het vrij simpel te zijn, met het vervangen van het luchtfilter hadden ze waarschijnlijk per ongeluk aan de brandstof injectie gezeten dus het was alleen een kwestie van afstellen. Ze waren met zijn tweeën ’s ochtend om zes uur vertrokken uit Kampala, daarna drie uur aan de auto gewerkt en ze moesten ook nog terug. Dat alles voor 95000 shilling, nog geen vier tientjes. Dat viel dus erg mee, ze hebben me ook nog verzekerd dat ik er mee op tour kan door Oeganda (ik had ze gevraagd de auto even na te kijken).

Het feest zou zaterdag om 8 uur (’s ochtends) beginnen en van verschillende kanten werd mij meegedeeld dat mijn aanwezigheid gewenst was. Ik had het programma gezien en ik wist dat Zed het gemaakt had, iedereen wist dan ook, voor 12 uur ’s middags hoef je er niet te zijn. Dan nog had ik niet het plan om van ’s middags 12 tot de volgende ochtend acte de presens te geven. De lunch wilde ik sowieso overslaan, dus samen met Annet bedacht dat twee uur hele mooie tijd is om even te gaan kijken en dan later weer terug te komen. Maar dat hadden ze hier anders bedacht, de principal was niet aanwezig en de ere gast was niet op komen dagen, of ik eregast wilde zijn, dat heb ik vriendelijk maar erg standvastig geweigerd en dat vonden ze niet leuk, toen ik best wilde gaan kijken maar dan wel van uit de zaal en niet vanaf de staftafels waren ze al helemaal teleurgesteld (de staf had het eigenlijk compleet af laten weten waardoor de staf tafel erg leeg was). Vanuit de zaal gezien dat er een paar goede dansers en een paar hele goede zangeressen op school zitten, een toneel stuk werd opgevoerd maar dat ging allemaal zo snel waardoor het voor mij allemaal zo onverstaanbaar was dat ik na een uur het wel gezien had.

 

Feest

Tegen het einde van de middag (de muziek deed voorkomen dat het gezellig was) even wezen kijken, toen Zed ons (Annet en mij) in de gaten kreeg werden we alsnog aan de staftafel gezet om de lunch te krijgen, hij wist zeker dat hij mij daar een groot plezier mee deed, daarom had hij niet zuinig gedaan met het opscheppen van echt Oegandees eten. Het dansen was begonnen en wij zaten alleen te eten aan de staf tafel, iedereen zag hoe wij aan het eten waren. Het was nog wel lekker ook, alleen heel erg veel (en vlees bereiden kunnen ze hier echt niet).

Er was geen stroom (van vrijdag middag tot zondag nacht (ik werd ineens wakker omdat het ligt in mijn kamer aanfloepte) geen stroom gehad) en de generator die de DJ had meegenomen was net voldoende voor de muziek en één peertje, op de twee uur na dat de grote generator aan was, was het feest eigenlijk in het totale donker. Maar het was wel heel erg geslaagd, dat er bier voor de staf was (voor de studenten was het een alcohol vrij feest, toch was er rond een uur of tien bijna niemand meer nuchter, één of andere lokale alcoholische drank) hielp wel, onderhand kennen ze me wel, maar echt plezierig voel ik me nog steeds niet als alle ogen op me gericht zijn. De twee biertjes waren genoeg om het toch een erg leuk feest te vinden. Op een gegeven moment werd het wel erg rustig, maar dat was logisch, want Arsenal moest voetballen en dat is toch echt veel belangrijker dan een feest, de tv was verplaatst naar de kerk (een klaslokaal) en daar waren wel heel erg veel mensen. Ook leuk is dat ik erg veel foto’s heb, de plaatselijke foto hobbyist vond het erg gaaf dat hij mijn camera mocht lenen en hij heeft leuke foto’s gemaakt.

Met Annet op een stoel zijn we even groot

Zometeen (9 uur, maar dat red ik al niet meer) naar Buschengy, alleen en ik ben geloof ik de enige die dat niet erg vind, vanaf Fort Portal twee uur over een goede asfalt weg naar het zuiden. Door het nationaal park naar de andere kant van de evenaar, maar twee uur rijden en gemiddeld tien graden warmer dan hier, weinig regen ook. Ik heb helemaal zin in een week warm weer en zon. Gisteren belde Jerome nog wel even om te melden dat mocht ik olifanten of iets dergelijks tegen komen dat ik niet moet stoppen om foto’s te maken, dat kon gevaarlijk zijn.
Hopen dat ik een goed Hotel tref met eigen generator zodat ik deze week ook echt aan het werk kan.

Autoperikelen

Toen ik Jerome vertelde dat ik wel op zoek wilde naar eigen vervoer bood hij aan dat ik zijn auto wel mocht gebruiken, deze wilde ik eerst huren maar het was voldoende als ik voor onderhoud zorgde en een paar kleine reparaties deed. Verder was het een hartstikke goede auto, een echt Volkswagen Passat, dus duitse degelijkheid. De auto is oud, er mankeert van alles aan (verwarming wil alleen op heet, sloten werken niet, ramen willen wel naar beneden open maar daarna eigenlijk liever niet meer dicht, de ruitenwisser twijfelt elke keer weer of hij wel of niet aan zal gaan maar de banden, remmen en de motor zijn gewoon goed.

Ik was best blij met die auto, eigenlijk niet geschikt voor de wegen in West Oeganda maar met een beetje beleid is het best wel te doen. Afgelopen donderdag moest ik de auto verzetten, er moest gras gemaaid worden en mijn auto stond in de weg. Ik wil de auto starten maar de sleutel wilde niet echt lekker makkelijk het contactslot in, het werkte wel en de auto stond daarna lekker op een plekje in de schaduw. Jerome melde dat wij naar Kampala gingen en de auto moest dus terug. Waar de sleutel een uur eerder met moeite paste, paste deze nu niet meer, of je met een schuursleutel een auto wil starten, de sleutel paste gewoon niet. Een technische school dus ook een leraar motorvoertuigen techniek, de aardige man opgezocht en toen ik hem melde dat de sleutel niet meer in het contactslot paste keek hij mij op een manier die ik niet kan beschrijven maar duidelijk was dat hij geen al te hoge pet van me op had. Maar ook hem lukte het niet om de sleutel in het contact slot te krijgen, toen Jerome kwam vragen waarom het zolang duurde en ook een poging deed die niet lukte besloten de auto maar terug te duwen. Maar zoals altijd, als je maar lang genoeg probeerd lukt het vanzelf, waar de rest de moed al had opgegeven probeerde ik het nog één keer (je bent eigenwijs of je bent het niet) en de sleutel paste weer, auto gestart en terug gereden.

Duidelijk was dat het contactslot kapot was en dat er een nieuwe voor moest komen,we hebben vorige week heel Kampala gezien en de helft daarvan was omdat we op zoek waren naar een switch voor het vreemde merk Volkswagen (hier rijden alleen maar Jappaners rond), wel gevonden, niet eens al te duur en meegenomen naar Kichwamba.

Maandagavond laat aangekomen en helemaal geen eten in huis, ik heb geen koelkast en alles wat niet in de koelkast hoeft daar hadden ratten aangezeten (al lijken ze niet van aardappels te houden). Ik had honger en ik had boodschappen nodig en hoewel ik vantevoren al wist dat het een beetje riskant zou kunnen zijn toch geprobeerd of de  Passat wilde starten. De sleutel ging redelijk vlot naar binnen en de auto starte, mooi, Annet gevraagd of ze mee ging (roddelcircuits werken hier net zo als in Nederland en mochten jullie dus het zelfde denken als wat iedereen hier denkt, nee, dat is niet het geval).  Dat wilde ze wel en wij dus naar Fort Portal, ik had heel slim bedacht, zolang ik de sleutel niet uit het contact haal kan er ook niks misgaan, slim bedacht maar in de praktijk werkte het niet.

Na wat boodschappen gedaan te hebben wilde de sleutel niet draaien, na wat gepiel had ik zomaar de hele cilinder inclusief sleutel in mijn hand, dat was toch wel een probleem. Na een kwartier proberen (de enige reden waarom ik weigerde de handdoek in de ring te gooien was het vooruitzicht om achterop een motor in de regen naar Kichwamba te moeten) de boel weer te repareren lukte het wonderlijk genoeg om de auto te starten, ik had een truukje ontdekt hoe ik de cilinder weer terug kreeg en met wat beleid de sleutel draaien werkte wel. Daarom durfde ik nog wel één keer de auto te stoppen zodat we een hapje konden eten. Na het eten wilde de auto vlot lopen dus dat was helemaal goed, de volgende ochtend zou ik de auto dan naar de werkplaats brengen zodat ze het contact slot konden repareren.

Het begon iets te regen en we reden over de goed begaanbare maar erg rustige weg terug, ongeveer halverwege in het midden van nergens sloeg de motor uit, dat voelt niet lekker als regent en het buiten belachelijk donker is. De auto wilde wel weer starten maar na 5 minuten sloeg deze weer uit om daarna nog wel te willen starten maar ook gelijk weer af te slaan, Zowel Annet als ik voelden ons niet heel erg lekker op dat moment, maar als je maar lang genoeg probeert dan lukt het wel weer, als ik starte en de sleutel een klein beetje liet vieren en dan vast bleef houden dan liep de motor wel. We wilden allebei graag naar huis, dus dan rijd je al snel wat harder en zeker op de wegen in Afrika is dan niet gezond voor de auto. Hotsend en botsend kwamen we over een bruggetje, een bruggetje die er niet hoorde te zijn. Door al dat gedoe hadden we een afslag gemist, voor mijn gevoel niet erg want we reden met de GSM mast rechts van ons, dus we moesten vanzelf wel op de hoofdweg terecht komen. Na een minuut of 10 was dit ook wel het geval (als we de afslag niet gemist hadden waren we in 2 minuten thuis geweest), de hoofdweg nog een eind veel te hard gevolgd en toen we in Kichwamba waren, waren we helemaal blij. Te blij want dat laatste gat in de weg even niet meer gezien en ik ben echt blij met duitse degelijkheid.

De volgende morgen wilde ik had aan het werk, die ambitie heb ik elke dag, naar elke dag is er wel iets wat dat in de war schopt. Een paar dingen gedaan en toen had ik Milton nodig, ik kon hem niet vinden, was verbaasd dat zijn kantoor op slot was maar had zoiets van, die verslaapt zich, het was ook al vreemd dat ik de man van de motorvoertuigen nog niet gezien had. Om 10 uur naar de stafkamer om thee te drinken, op slot… Milton gebeld om te vragen waar iedereen uithing en die vertelde mij dat het een officiele feestdag was en dat school gesloten was, dit ter ere van het einde van de rammadan (wel leuk, hier werd ter ere daarvan een voetbal wedstrijd tussen de moslims en de christenen georganiseerd, moslims en christenen gaan hier wel lekker relaxed met elkaar om). Vervelend, want ik wilde dat slot vervangen hebben (en ik wilde van alles uitwerken waar ik hulp bij nodig heb). Dus zelf maar een poging doen het slot te vervangen, zo moeilijk kan dat niet zijn. Dat is het ook niet, maar voor ik daarachter was stonden er een heleboel mensen bij die wilden helpen, het kwam er op neer dat ik alleen nog maar toezichthouder was. We (ze dus) kregen het niet voor elkaar het slot eruit te krijgen, de losse cilinder was er zo uit maar de rest was lastig, toen iedereen (waaronder de leraar motorvoertuigen en de monteur van school) het opgegeven had en gingen lunchen kon ik zelf even kijken, iedereen had een inkeping over het hoofd gezien, met een schoevedraaier even in drukken en je trok de cilinder er zo uit. Toen een half uur later de monteur met heel veel zwaar gereedschap (ze wilden het stuur demonteren) aan kwam, vond ik het toch wel leuk om hem even te laten zien hoe simpel het eigenlijk was, maar goed, hij had ook alleen verstand van Japanse auto’s.

Het slot was vervangen, dus vandaag konden we weer naar Fort Portal, ik had olie nodig, ik ga veel rijden volgende week en ze gaan op school de auto een onderhoudsbeurt geven (olie en luchtfilten had ik al in Kampala gekocht), Zed (student) wilde graag mee om wat dingen te regelen en Annet moest boodschappen hebben, wij met zijn drieën onderweg. Ik wist al dat het wel eens een risicovol ritje kon worden, de vorige keer in Fort Portal had ik al moeten tanken maar door dat gedoe met dat contactslot was ik dat vergeten. Maar mochten we zonder komen te zitten dan wilden Zed en Annet wel duwen (maar dat meenden ze niet).

Maar met vertrouwen in het nieuwe contact slot onderweg, op driekwart hield de motor er mee op, benzine toch op, starten lukte maar meer ook niet. We waren precies bij een klein dorpje gestrand en Zed die lokale taal spreekt ging in de regen op zoek naar benzine, dat verkochten ze wel, vier (relatief) hele dure liters benzine gekocht ( halve liter flessen) en leegegooid in de tank, auto starte direct en wij weer op weg, toch een geluk dat we precies voor een huis strande waar ze benzine verkochten.

Nog geen 500 meter stopte de auto er weer mee, deze wilde helemaal niks meer. Had niks met de benzine te maken, de accu leek helemaal leeg, als de contact sleutel gedraaid werd gebeurde er niks. Eerst was het de schuld van de slechte benzine, maar toen ik uitgelegd had dat slechte benzine niet verantwoordelijk kon voor een lege accu was het het contact slot, maar die past maar op één manier en er was weerstand, de kabels zaten ook vast onder het stuur, dus de accu.. Maar dat kon ook niet want de lampen wilden nog wel branden.

Na van alles geprobeerd te hebben wat niet hielp wilde ik op zoek naar de zekering kast, voelend onder het stuur raakte ik een kabelboom en alle lampjes op het dashboard begonnen te branden, ze gingen ook gelijk weer uit. Na wat duwen in de kabelboom bleven de lampen branden en wilde de auto starten. Veel gedoe maar veilig in Fort Portal aangekomen en de terug verliep zonder problemen (behalve een schurend geluid als we langzaam door een diepe kuil rijden, ik denk dat de uitlaat losgeschud is de vorige keer), maar nu vind Annet het wel heel onverstandig als ik vanaf volgende week alle scholen bij langs ga met deze auto. Dat zijn heel veel kilometers en ik ben het eigenlijk wel met Annet eens, probleempje wat opgelost moet worden (maar wat zijn nog problemen als je de buurvrouw van Annet spreekt die na drie weken onbetaalde zwangerschaps verlof met haar twee kinderen (waarvan één drie weken) in één kleine kamer gaat wonen om 40 euro per maand te verdienen, ze is soort van klasseassistent op school).

Vandaag heeft de auto zijn onderhoudsbeurt gehad, ik heb gepolst hoe verantwoord het is om veel met deze auto te gaan rijden, maar dat is echt helemaal geen probleem. Maandag naar Bushengy, dat is ook maar twee en een half uur rijden, dat durf ik wel aan. Al betekend het wel dat ik een stuk door een nationaal park moet waar nog echte olifanten en leeuwen wonen, maar die schijn je zelden tegen te komen.  

 

Bijna getrouwd?

Nee, dat zeker niet, maar ik heb wel per ongeluk iemand ten huwelijk gevraagd. Gelukkig begreep zij dat het niet de bedoeling was, maar een collega die het zag sprak er schande van.
Hoe kun je per ongeluk iemand te huwelijk vragen? Heel simpel hier…

De eerste week dat ik hier was en voor het eerst mijn was met de hand deed ging dit niet echt zoals het hoort, het werd niet echt schoner en het duurde drie dagen voor de was droog was. Annet zag dit met een glimlach aan en bood aan dat zij dat in het vervolg wel als vriendendienst voor me wilde doen (nadat ze me eerst toch wel heel duidelijk had gemaakt dat ze het belachelijk vond dat ik mijn kleren niet ging strijken).  Ik hoefde er maar even over na te denken om te weten dat ik dat niet wilde, ik kan best mijn was zelf doen en als dat niet lukt ga ik wel naar een wasserette. Dat laatste dus, maar laat er nou in Fort Portal, een stad met bijna 60.000 inwoners geen wasserette zijn. De tweede keer zelf wassen was niks beter dan de eerste keer en echt blij werd ik daar niet van.

Annet woont in een huis zonder stroom, dat betekend geen licht en als je warm water wilt moet je dit eerst op je kerosine stoof gaan koken. In mijn ogen kan zo iemand niet leven en ik vroeg haar of ze daar ooit stroom kon krijgen. Ja, dat kon wel, er hoefde alleen maar een kabel van de buurman naar haar huis gelegd te worden en daar was ze voor aan het sparen. Stroom was verder gratis (van school), alleen de kabel moest ze zelf aanschaffen. Ze hoopte over twee maanden genoeg geld te hebben. Toen wilde ik dus weten wat zo’m kabel wel niet koste. 100.000 shilling was het antwoord (40 euro), maar aangezien ze per maand maar 200.000 shilling per maand verdiend ben je dan wel even aan het sparen (een leraar met 20 jaar ervaring verdient 500.000 shilling). Ik vond het belachelijk dat iemand moet leven zonder stroom en ik had al besloten dat ik die kabel wel voor zou schieten en dan gewoon zou vergeten dat ik dat gedaan had. Ik mocht het wel voorschieten maar dan wilde ze wel wat terug doen. Met die verschikkelijke handwas nog in mijn achterhoofd heb ik haar voorgesteld om haar oorspronkelijk voorstel alsnog aan te nemen en dat ik dan haar stroom kabel betaalde. Ze was helemaal dankbaar en ondanks dat ik het nog steeds geen prettig idee vond dat iemand anders mijn was deed was ik eigenlijk ook wel blij.

Zonder na te denken afgelopen donderdag voor ik met Jerome naar Kampala vertrok een tas met was aan Annet gegeven en zij zou met plezier (afwassen vind ze ook leuk) mijn was doen.

Een leuk weekend in Kampala en Mbale geweest, veel gezien en geleerd over het land. Nu 28 miloen inwoners, over 20 jaar zijn dit er 50 miljoen, maar 10 procent van de bevolking betaald belasting, elke vrouw krijgt gemiddeld 7 kinderen, 78 procent van de bevolking is jonger dan 45 jaar en 48 procent zit in de leeftijd dat het verplicht naar school moet. De commisioner (hoge ambtenaar) van het ministerie wist dan ook te vertellen dat over 10 jaar elke school stampvol zit en dat er nu geen rooie cent is om de scholen uit te breiden. Hij voorziet een behoorlijk probleem over een paar jaar wat ze waarschijnlijk niet kunnen voorkomen. Verder van Jerome een rondrit gehad over de elgon berg, een beetje het Afrika gezien zoals wij uit de boekjes kennen, lemen huizen, ezels voor vervoer en veel vrouwen die de meeste vreemde dingen (een mand met kakelende kippen) op hun hoofd dragen. Het waren vier dagen stroom, een blauwe lucht en temperaturen die je verwacht in Afrika.

Vandaag in de regen in een stroomloos Kichwamba aangekomen. Annet gebeld om me binnen te laten (er waren nog schilders bezig en iemand moest de deur weer dicht doen), ze had de was al binnen gelegd en melde dat ik ook ondergoed bij de was had gedaan, dat  klopt, ik had er ook niet over nagedacht en ik had me ook wel kunnen voorstellen dat ze dat niet al te fris vond. Maar dat was het niet, ze vond het geen probleem maar in Afrika wordt ondergoed als iets heel ergs intiems gezien en als vrouw was je alleen het ondergoed van de man waarmee je getrouwd bent. Als je als Afrikaanse man dan ook je was met ondergoed aan een vrouw geeft betekend dat, dat je haar een aanzoek doet. Krijg je de was terug met het ondergoed gewassen dan is het een ja, in het ondergoed niet gewassen dan is het een nee. Nu had Annet wel in de gaten dat ik niet op de hoogte was van dit feit maar haar buurman (een aardige man die hier ook leraar is) zag dat ze mijn ondergoed gewassen had. En dat was echt wel heel verschikkelijk slecht, en hoe had ze dat kunnen doen en hoe kon ik ongewassen ondergoed aan een bezette vrouw (ze is verloofd) geven en ze moest me echt wel vertellen dat ik dat nooooooit weer zou doen. Ze moest er nog wel voor de zekerheid even bijvertellen dat met het wassen van mijn ondergoed niet een ja bedoelde.

African Time

Gisteren is het uploaden niet helemaal goed gegaan, vandaag een nieuwe poging

“African time” is het excuus wat ik het vaakst hoor hier, ik heb besloten me helemaal aan te passen en de reden van het late uploaden van deze blog is simpel, African time. Dat is niet helemaal waar, door weinig stroom en nog minder internet deze week gewoon niet de gelegenheid gehad wat op mijn blog te zetten. Nu heb ik de tijd, ik ben gast in Jerome’s huis in Mbale. Hij maakt nu snel een foto hoe ik aan het bloggen ben op zijn veranda en dan vertrekt hij om wat zaken te regelen in de stad. Als je een huis hebt en je bent maar eens per maand in dat huis dan heb je een boel te doen. Toch snap ik het nog niet helemaal, het is een super huis op een super locatie, veel grond, twee koeien en twee kalfjes maar er woont niemand. Zijn kinderen zitten op school (wat betekend dat ze op school wonen), zijn vrouw woont ook op een plek ver van huis, maar één of twee keer per jaar dat de familie compleet en thuis is. Ze vinden het allemaal normaal en geen probleem.

Maar een week niet bloggen betekend een boel te vertellen, want er gebeurd elke dag nog steeds van alles wat het vertellen waard is, ik begin waar ik gebleven was en dat was vorige week zaterdag. Misschien heb je op de foto’s gezien dat in Kichwamba een vrij hoge berg staat. Een mooie berg en deze kan beklommen worden, leek me wel leuk om een keer te doen maar Milton wist zeker dat ik dat niet ging redden, te stijl en te ver. Daar was ik het totaal en absoluut mee oneens, want als hij het kon, kon ik het zeker. Narras (de IRO) vond dat er eerst geoefend moest worden om te voorkomen dat twee mensen met een te grote mond van een berg gered moesten worden, richting Fort Portal is een gebied met grotten waar ook geklommen kon worden, was iets minder hoog en als we dat zonder problemen konden, dan was het verantwoord dat we de berg in Kichwamba ook probeerden.

Afgesproken voor afgelopen zaterdag, Narras kon uiteindelijk niet mee dus alleen met Milton onderweg. Hij wist ongeveer waar het was maar na vaak links en rechts af te zijn geslagen en op wegen terecht te zijn gekomen die ik niet als zodanig herkend zou hebben als ik er gewandeld zou hebben zag ik een bordje caves rechtsaf. We waren er en het was ook veel meer dan ik verwachte, op de grote parkeerplaats stond het bordje, hier alleen touringcars. Maar ik weet zeker dat er nooit een touringcar op die parkeerplaats is geweest, is onmogelijk. Het was een gebied met jungle, watervallen, savanne (zo noemde het grote grasveld), meren en heuvels. Een gids ging mee en die discrimineerde, inwoners van Oeganda hoefden maar 2500 shilling te betalen, de rest 5000 shilling. Maar aangezien dit ook netjes aangegeven stond vond ik dat ook niet heel erg.

In Oeganda zijn verschillende koningrijken en het koningrijk van deze omgeving (jongste koning ter wereld) is op deze plaats gesticht, een heel verhaal wat ik maar niet ga vertellen, wel interessant maar eigenlijk was de omgeving veel leuker. Het was jungle waar we eerst doorheen moesten en het is daar best lastig bewegen als je lang bent, het was echt totaal vol gegroeid met bomen en planten en erg krap, maar de moeite waard want met wat kruipen en klimmen kwam ik wel terecht achter de waterval, en dat was toch wel heel gaaf. Daarna richting die heuvel, was een eind wandelen in een geweldige omgeving, echt genoten van de trip. De heuvel was eigenlijk helemaal niet zo hoog, maar wel heel erg stijl, geen idee of dat op de foto zichtbaar was maar het best lastig deze te beklimmen, de gids op teenslippers liep naar boven alsof het hem totaal geen moeite koste. Milton en ik hadden wat meer moeite met naar boven komen. Maar het is gelukt, gelukkig was het soepel naar boven lopen van de gids ook maar uiterlijk schijn en moest ook hij ruim uitrusten voor hij de puf had naar beneden te lopen. Dat naar beneden lopen was eigenlijk veel lastiger, in ieder geval voor mij, Afrikanen hebben toch een wat soepeler bouw en ze waren twee keer zo snel beneden als ik. Al met al vijf uur aan het wandelen geweest in de warme zon, voor het eerst dat ik Afrika ben dat het een warme dag was. Veel zon en daar had ik niet op gerekend, geen zonnebrand gebruikt en ik was aan het eind van de wandeling op een aantal plaatsen dan ook behoorlijk rood. Op de terug weg heb ik me verbaasd dat iemand op een weg waar je ongelofelijk door elkaar geschud word in slaap kan vallen maar Milton was ook wel heel erg moe vertelde hij.

Zondag was het mooie weer alweer over, ’s ochtends om elf uur zou een college uit de buurt komen om een wedstrijdje te basketballen tegen Kichwamba, ik had beloofd dat ik zou kijken en ik zat om elf uur dan ook al helemaal gereed om te zien hoe wij gehakt zouden maken van die andere school. Maar om elf uur uiteraard helemaal niks, om kwart over elf twee studenten van Kichwamba die wat aan het oefenen waren en toen om twaalf uur alleen mensen van Kichwamba onderling een wedstrijdje speelden die ze om één uur stopten dacht ik dat de wedstrijd gecancelled was en ben gaan hardlopen. Toen ik een uur later (dat was niet de bedoeling maar ik had ergens een verkeerde afslag genomen en kwam op hele andere plek die veel te ver van school lag uit dan de bedoeling was) terug kwam was de wedstrijd begonnen, het excuus van de andere school was “African time”. We hebben overigens schandalig dik verloren, de enige reden dat het punten verschil niet heel hoog was kwam omdat de score op een krijt bord bijgehouden werd en er af en toe iemand van Kichwamba langs het bord liep om stiekem de laatst gemaakte punten weer uit te vegen. Was wel grappig toen de tegenpartij daar achter kwam.

Zondag kwam Annet eten, en zij snapte iets totaal niet, het duurde even voor ze het durfde te vragen maar toen ze daar mee kwam dacht ik eerst dat ze een grapje maakte. De vraag was: Hoe komt het dat jouw huid verschillende kleuren heeft en waarom heb je een andere kleur dan een paar dagen eerder. Toen ze me verzekerd had dat ze geen grapje maakte en ik haar vertelde dat dat kwam omdat ik verbrand was door de zon geloofde ze me niet. Je kon niet verbranden van de zon. Uitgelegd dat zoiets wel kon en dat wij witte mensen ons in moeten smeren als we de zon in gaan, pas toen ik haar mijn zonnebrandcrème liet zien geloofde ze me. Op zich wel leuk, dat uitwisselen van eigenaardigheden. Ze is erg nieuwsgierig en vraagt ontzettend veel, ontstaan leuke discussies door.

Maandag met wat studenten de stad in geweest, voetballen deden ze met een oude netbal (is een sport wat wij in Nederland niet kennen), basketballen deden ze met een bal waaraan je nog net kon zien dat deze ooit oranje moet zijn geweest dus zijn we naar Fort Portal gereden en hebben we wat inkopen gedaan, wel leuk want daardoor krijg ik nu wat meer contact met de studenten. Wat daaraan ook meehelpt is dat ik nu toch les gegeven heb. Milton kwam maandag vragen of ik toch les wilde geven, op mijn vraag of het nu echt zeker was, was het antwoord ja en op mijn vraag hoezo was het antwoord dat de deputy Principal per vandaag een andere baan heeft en dat die dus weg is. Oftewel, ze doen niet aan overdragen en hoewel de Principal al even wist dat hij wat anders ging doen was het voor de rest van het personeel een grote verassing. Maar niemand was verbaasd, medewerkers worden wel vaker naar een andere school getransferd. Al zijn lessen moesten dus opgevangen worden en kreeg er ook een paar toegewezen. Eerst één klas met welgeteld vijf studenten, dat is nog te overzien en dat durfde ik wel aan.

Op mijn vraag wat ik moest gaan geven was het antwoord: netwerken en datacommunicatie. Okay, maar wat precies.. Hoe ik dat bedoelde.. Nou ik neem aan dat er iets van een lespakket is waarin staat wat de studenten moeten weten.. Dat zou er inderdaad moeten zijn en ze gingen zoeken.. het duurder even maar ze hadden wat gevonden.. Een uitgeprinte powerpoint presentatie met aantekening van de leraar. Daar had ik wel wat aan, maar er waren al een paar lessen geweest en de enigen die wisten wat ze gedaan hadden waren die studenten. Dus maar bedacht dat ik hun dat gewoon tijdens de eerste les zou vragen en dan de tweede les verder ging waar de vertrokken leraar gebleven was. De les zou beginnen om 10:30, dat is na de thee. Om iets na half elf was ik in het lokaal, ik had al rekening gehouden met het feit dat ze toch niet op tijd zouden komen maar dat de eerste pas om 10 voor 11 aankwam vond ik wel heel erg laat. Maar volgens zijn African time was het echt half elf. Dat gaan we voor de volgende keer wel veranderen al moet ik nog even bedenken hoe. Maar de les was leuk, bleek dat ze nog niks van netwerken gehad hadden en we hebben een introductie netwerken gedaan, gewoon laten zien hoe het netwerk van school werkte en door een kabel los te trekken ook laten zien dat internet het dan niet meer doet. Ze zijn erg nieuwsgierig en dat is toch wel leuk. Ik vond het leuk en achteraf hoorde ik dat zij het ook leuk vonden.

Omdat ze dus nog niks gedaan hadden kon ik vooraan beginnen, ik vond alleen de powerpoint presentatie met een punten lijst wat ze moeten kennen ( er worden geen boeken gebruikt voor deze les) erg oud. Veel oude modem technieken werden besproken en alle nieuwe wireless technieken komen er niet in voor. Daar had ik het over met de IRO en hij vond dat ik dat dan maar moest veranderen. Voor de zekerheid vroeg ik of hij bedoelde dat ik me niet aan die lijst met punten hoefde te houden en zelf mocht verzinnen wat ik ze wilde leren, het antwoord was ja. Maar ze krijgen een examen, het is toch wel handig dat ze de stof kennen die op het examen gegeven wordt. Maar hij zag weer geen probleem want ik was de persoon die dat examen maakte. Dat vond ik wel heel erg raar en het verbaasde mij zeer, maar ik was de enige van de vier personen die in dat kantoor was die dat vond.

Woensdag een volleybal wedstrijd, een aantal jongens uit Fort Portal zouden komen om te volleyballen tegen Kichwamba, onze volleyballers waren er klaar voor, om 4 uur zou de wedstrijd beginnen maar zoals iedereen begrijpt was dit niet het geval, half 6 werd begonnen. Ik had een weddenschap met de captain van het team, ze hadden nog nooit op eigen grond gewonnen van het team uit Fort Portal maar vandaag zou de eerste keer zijn. Ik durfde er wat soda’s (een soort sinas) op te zetten dat ze dat niet zou lukken en die weddenschap heb ik helaas gewonnen. Met 3-0 verloren. Het was wel een leuke wedstrijd en ze gebruiken wat andere spelregels dan in Nederland. Toen het afgelopen was afgesproken met Jerome om te gaan eten in de stad. Ik was zelf ook fanatiek bezig geweest en wilde eerst wel even douchen. Nu was het maandag en dinsdag een stroomloze dag geweest, maar woensdag was er overdag stroom, maar helaas alleen overdag. Toen ik thuis kwam en mijn lichtschakelaar overhaalde gebeurde er niks. Helemaal donker, overdag is er vaak geen stroom omdat ze met het netwerk bezig zijn, dan halen ze gewoon de stroom eraf om er ’s avonds weer op te zetten. Dat er nu dus geen stroom was betekende voor mij dat er een storing was. Het was zeven uur wat betekende dat de generator van school dan aan moest slaan, daar heb ik 10 minuten op gewacht maar die ging niet aan. Heb ik me in licht van een zaklantaarn gedouched en dat is best onhandig. Pas tegen kwart voor acht ging de generator aan en dat was vreemd, ik hoorde dat er een student verantwoordelijk is voor het aan zetten van de generator als er geen stroom is, maar hij was vergeten dat te doen. Aangezien iedereen merkt dat het totaal en volkomen aardedonker is als er geen stroom is vind ik het knap dat je niet merkt dat er geen stroom is. Hoe je dat dan kan vergeten.
Overigens was er geen storing, er is onvoldoende stroom om het hele land van stroom te voorzien, dus af en toe heb je een avond geen stroom, dat rouleert door het land.

Maar goed, wij eten in Fort Portal en daarna naar de club van Jerome, er was weer disco, de vorige keer was dat verschrikkelijk met slechte muziek die harder stond dan de boxen aankonden maar deze avond was het wel erg goed, was ook wel erg gezellig en het was dan ook half 4 dat we thuis waren. Donderdag zou een drukke dag worden, ’s ochtends een debat in Fort Portal over onderwijs waar wij ook heen zouden en als Jerome zijn werk op tijd af had zouden we ’s middags vertrekken naar Kampala. Hij had het dus druk en zou gewoon vroeg gaan werken. Dat vond ik wel vervelend, want als hij er om half vier in ligt en om 8 uur aan het werk gaat, moet ik dat ook kunnen. Maar toen om half acht de wekker ging had ik deze al heel snel op half negen gezet en ben er ook toen pas uit gegaan. Waar ik verwachte de auto van Jerome al te zien staan voor zijn kantoor was dat niet het geval, ook zijn kantoor raam was nog dicht. Mooi zo, ben ik niet de enige die laat is. Na een hele sterke koffie besloten dat mijn hoofd niet mee wilde werken en dat van werken die dag niet veel zou komen. Maar ik wilde wel weten of we naar Kampala zouden gaan. Om half elf toch maar even zijn kantoor gecheckt of hij er was, maar volgens zijn secretaresse was hij nog steeds niet binnen en ze wist niet waar hij was, dat wist ik wel maar dat heb ik maar voor me gehouden. Zijn kamer zat al wel stampvol met mensen die hem wilde spreken en op hem aan het wachten waren.

Om 11 uur had ik al bedacht dat we waarschijnlijk niet naar Kampala zouden gaan, maar toen Jerome toch op kantoor kwam werd al snel duidelijk dat we wel zouden gaan, hij was al meer dan een maand niet thuis geweest en wilde naar huis. Na de lunch in de stromende regen vertrokken, ik was redelijk fit. Jerome totaal niet. Heb ik dus eindelijk in een auto gereden met het stuur aan de verkeerde kant. Het went best snel al blijft schakelen met links een rare gewaar wording. Kon Jerome even de ogen dicht doen.

’s Avond naar het sport hotel in Kampala, dit keer niet gesport maar wel weer laat naar bed. De volgende dag een drukke dag, Jerome wilde om 9 uur weg en ik had het voor die tijd druk, ik moest naar de bank en had dus de wekker alweer vroeg gezet omdat te kunnen doen voor we weg zouden gaan. Maar ik was de enige, om 9 uur had ik ontbeten, uit gecheckt maar ik had nog geen Jerome gezien . Half 10 kwam hij ontbijten, je wilde toch om 9 uur weg? Maar dat was african time. Gisteren wat laat maar wel een drukke dag gehad, ik heb afspraken gemaakt op de univeristeit, mag ik over twee weken weer heen maar dan wat langer, naar het ministerie geweest om handjes te schudden en de halve stad afgereden op zoek naar onderdelen voor de Mercedes, deze had een onderhoudsbeurt nodig en in Afrika betekend dat dat je zelf met de nodige onderdelen (olie, luchtfilter etc) bij de garage komt. Hier is geen afspraak gemaakt dus je wacht ook netjes tot je aan de beurt bent.

De hele dag stond de radio aan maar het duurde nog tot laat in de middag voor we eindelijk het hele stuk gehoord over de terroristen die naar Amsterdam zouden vliegen, telkens hoorden we een stukje. Ik hoorde KLM, terroristen en Amsterdam, maar wat er nou aan de hand was. Maar er was niks ernstigs gebeurd, het is wel vreemd om nieuws over Nederland op de plaatselijke radio te horen.

Veel te laat uit Kampala vertrokken naar Mbale, toch drie uur rijden en zeker in het donker niet heel fijn, wel de Nijl en andere leuke dingen gezien. Onderweg ben ik me een hoedje geschrokken van een geweldig lawaai. Jerome boven op de rem want hij herkende het geluid als de hoorn van een aanstormende trein. Een hele lange goederen trein die de snelweg overstak. Geen overweg met lichten, dus gewoon gestopt op een plek waar zeker geen rails ligt en gewacht op de trein. Een erg lange lege trein die naar Nairobi ging om spullen te halen. Een beetje jammer dat ze dan een lege trein sturen. Laat in Mpale, gegeten in een hotel en Jerome wilde nog naar de disco, hij had al 2 dagen uitgeslapen, ik niet. Maar wel mee geweest en het was weer heel gezellig.

Pas om half 4 thuis en toen moest er eerst thee gedronken worden voor het slapen gaan, om 4 uur bedacht Jerome dat het debat tussen Obama en MCain zou beginnen, ik wilde slapen maar was ook wel nieuwsgierig, ik heb het nog een half uur kunnen volhouden maar vanochtend weet ik weinig meer van wat er precies gezegd is.

Ondertussen is Jerome terug en hebben we ontbeten, nog nooit eerder zulke verse melk gehad, vanochtend nog in de koe (ik ga haar zo bedanken) en nu al in mij. Op tafel staat hier een pot Hema drop, ik drink thee uit een Hanze glas en de handdoeken en ovenwanten in de keuken dragen het Nederlands merk kook. Blijft raar hier.
Nou de hele week in de blog gevangen, weer een lange dus. Zo meteen naar een internet cafe om deze up te loaden. Volgende week in Kichwamba de bijbehorende foto’s uploaden. Tot de volgende blog (iets sneller deze keer hoop).