Zomer!!!!

Blauwe lucht, erg veel zon, hoge temperaturen en al bijna een week geen drup regen, de zomer is begonnen in Oeganda. Volgens sommigen is dit het einde van de regentijd, maar volgens anderen is dat alleen maar wishfull thinking. Maakt niet uit, ik voel me er wel lekker bij, al hoop ik op einde regentijd. Helaas hebben jullie last van sneeuw en gladde wegen lees ik op nu.nl, toch blij dat ik dat deze herfst mis. Hier hebben we alleen maar last van spekgladde wegen als het regent.

Vorige week dinsdag wilde ik met Wes en Ferdy naar Fort Portal, ze waren net aangekomen en hadden nog geen geld, ook was mijn voorraadkast nog ingesteld op een éénpersoonshuishouden.  De geldautomaat werkte niet dus alleen een paar boodschappen gedaan. Dit was met de auto van Jerome want mijn auto wilde niet meer. De auto wil nog steeds niet, een monteur is geweest maar had niet de juiste onderdelen bij zich, een halve reparatie gedaan met de belofte dat de auto heb wel even uit zou houden, maar dat resulteerde na 10 minuten in de auto richting de stad al in drie uur langs de kant van de weg staan. Maar verder zal ik niet teveel over de auto zeuren, jullie zijn daar waarschijnlijk al net zo flauw van als ik. Het heeft wel een paar voordelen om geen auto te hebben, restaurants zijn niet te bereiken dus de hele week al erg gezond gegeten. Ook is de brandstof hier momenteel een beetje onbetaalbaar, omgerekend 1,60 euro de liter. Dit met dank aan Somalische piraten, een pijplijn vanuit Mombassa die kapot is, Kenia die vierassige vrachtwagens verboden heeft, de verkiezingen in Kenia begin dit jaar die de reservevoorraad van Oeganda heeft opgemaakt (begin dit jaar geen een liter benzine voor 8 euro de liter over de toonbank) en een shilling die sneller in waarde zakt dan de olieprijs. Hier in de krant weten ze excuses genoeg te verzinnen voor de hoge benzineprijs en net als in Nederland geeft de Shell hier ook de schuld aan de regering die veel te veel belasting heft op brandstof.

Door in Kichwamba vast te zitten spaar ik dus wel wat geld uit. En dat moet ook want ik heb een (tijdelijk) probleem met de bank. Begin November heb ik een hele boel geld gepind, dit was om tijdelijk iemand te helpen en omdat ik geld uit moest geven in Kampala. Hier bij de bank in Fort Portal gepind, dat ging allemaal goed, mijn geld werd geteld en op het display kwam te staan dat ik mijn geld uit moest nemen. Maar het klepje bleef eng lang dicht. Na een paar minuten kwam wel mijn bonnetje maar dat was dan ook alles. Een beetje geschrokken naar binnen maar daar vertelde ze me dat er niks aan de hand was want op mijn bonnetje stond ook gewoon dat er geen geld afgeschreven was. Gerustgesteld naar Kampala gegaan, daar nogmaals geprobeerd te pinnen maar de pinautomaat zei dat ik die dag geen geld meer mocht pinnen, toen begon ik weer een beetje zenuwachtig te worden maar ook deze bank vertelde me dat er niks aan de hand was. Gewoon morgen weer proberen werd gezegd. De volgende dag kon ik gewoon weer pinnen. Mijn internetbankieren werkt hier niet goed, afgelopen donderdag voor het eerst gelukt in te loggen en geschrokken gezien dat het geld wel afgeschreven was. Vrijdag dus naar de bank, dat was de dag de dag dat we drie uur hebben stil gestaan en ik was dus een kwartier te laat bij de bank. Met mijn contacten die ik hier onderhand heb wel iemand van de bank kunnen spreken maar die vertelde me dat ik zaterdagochtend terug moest komen.

Maar dat was lastig zo zonder vervoer, ik had al besloten gewoon zoals iedereen achterop de motor te gaan toen ik Jerome voorbij zag rijden. Snel gebeld en ja hij ging naar de stad en uiteraard mocht ik meerijden. Bij de bank aangekomen werd mij verteld dat ik maandag maar terug moest komen. Daar was ik het niet mee eens en door duidelijk te maken dat ik echt niet weg ging voor dit geregeld was kwam de bankmanager zelf om te achterhalen wat er fout gegaan was. Volgens mij was dat vrij simpel, ik heb van jullie bank een bonnetje dat er geen geld wordt afgeschreven van mijn rekening maar op mijn bank afschift (ik had de laptop mee als bewijs) staat dat jullie dat wel hebben gedaan, ik krijg dus een heleboel geld van jullie en wel vandaag. Maar volgens hem was dat niet het geval, want mijn bank had dat geld maximaal een dag later moeten terug storten want zij hadden geen kasverschil dus ik moest contact opnemen met de ABN bank, jammer genoeg heb ik niet het nummer van Zalm dus ik zal maandag met het 0900 nummer van de bank bellen en ik weet nu al bijna zeker dat ze mij door gaan sturen naar de bank in Fort Portal .

Maar goed, ik was in Fort Portal en moest terug. Jerome was onderweg naar een potje golf en hij wilde me wel terug brengen maar ik vond het niet nodig zijn ochtendje golf te verpesten. Ik kon ook wel achterop een taxi terug, dat was ik toch al van plan maar Jerome vond dat weer niet goed. Hij zag al gebeuren dat ik met twee gebroken benen terug zou komen in Kichwamba, dus ik moest maar een privé taxi nemen. Die staan allemaal op een centraal punt in de stad, onderhand weten ze dat ze aan mij geen klant hebben omdat ik zelf rijd en laten ze me lekker met rust als ik langs wandel, ze waren dus redelijk verbaasd toen ik kwam vragen om een taxi. Na even onderhandeld te hebben met een taxi chauffeur meegegaan. Dat was niet slim, ik had beter eerst een taxi kunnen uitkiezen want deze stond helemaal achteraan en er moesten eerst zes auto’s verzet worden voor wij weg konden. Na alle chauffeurs van de betreffende auto’s opgetrommeld te hebben was er ruimte. Maar deze auto wilde niet starten, geen druppel benzine meer. Nu is het altijd zo dat als je een taxi neemt er eerst getankt moet worden dus weinig brandstof is normaal, maar dat je eerst door vijf andere taxichauffeurs naar een benzinepomp moet worden geduwd was wel nieuw. Hadden ze nog mazzel dat de enige pomp in de stad (van de zes) die nog benzine verkocht vlakbij was.

Dit was ook het enige rare wat deze week gebeurd is, voor de rest erg rustig geweest, ik heb  een examen netwerken en datacommunicatie gemaakt die volgens mij niet al te moeilijk is, maar zowel Wes, Ferdy, Annet als Milton wisten niet op alle vragen het antwoord. Maar aangezien hier een vier al voldoende is verwacht ik geen onvoldoendes. Mijn klas is echter doodsbenauwd dat ik een erg moeilijk examen heb gemaakt en ik het is best leuk om ze in die waan te laten. Sowieso is een examen verzinnen veel leuker dan ze zelf maken. Al wordt mijn examen nog wel gekeurd door twee andere leraren. Nog wel zelf patat gemaakt, een week alleen gezond eten is natuurlijk wel heel vervelend en aangezien er geen snackbar in de buurt is betekend dat er zelf maar patat gemaakt moet worden. Dit was best geslaagd eigenlijk, we gaan het alleen niet te vaak doen want het kost best veel tijd zonder patatsnijder of frituurpan. Verder kan ik weinig zinnigs vertellen over deze week en ik denk dat de komende week niet veel spannender gaat worden. Ook weer een voordeel want ik heb nog genoeg project dingen te doen.

Niet meer alleen

Niet meer alleen, nu was ik de meeste avonden al niet alleen (altijd wel iemand op visite) maar sinds vandaag twee nieuwe vaste bewoners, Wes en Ferdy, ze doen de informatica opleiding aan de Hanze en komen hier tot half april stage lopen. Of ze nog steeds blij zijn dat ze hier zijn betwijfel ik want ik heb hun hele grote zak snoep al bijna leeg gegeten. Ook zij houden een blog bij, deze kun je vinden op www.stage-uganda.nl .

Vorige week was een drukke week, terug uit Kampala wilde ik hier het netwerk upgraden: Ik wilde een domein installeren, een firewall die uitgaand verkeer tegenhoud (zodat we niet de internetlijn gebruiken om virussen het internet op te sturen) en een virusscanner op alle pc’s installeren. Milton was nog niet terug uit Kampala maar hij vond het geen probleem als ik vast begon. Samen met “mijn” ict studenten begonnen met opwaarderen, een praktijkles van gemaakt. Ik geloof dat ze het leuk vonden en ze zeggen dat ze wat geleerd hebben, altijd goed dus. Nu kunnen studenten wat minder met de pc’s en hoeft een argeloze gebruiker niet meer te schikken van de porno plaatjes die als achtergrond worden gebruikt, die achtergrond kunnen ze niet meer wijzigen. Maar we zijn nog niet helemaal klaar, om de firewall te installeren moet eerst een update voor windows worden geïnstalleerd. De virusscanner software draait en werkt maar moet nog wel geupdate worden. Beide updates gaan via het internet en nu bijna een week verder is het me nog steeds niet gelukt om die te downloaden. Het is bijna één keer gelukt met de virusupdate, maar toen die bijna klaar was hield de stroom er mee op, konden we weer opnieuw beginnen.

Die stroom was de eerste maanden weinig aanwezig, erg lastig maar je wist gewoon van te voren dat er vier dagen in de week geen stroom was en de andere drie dagen wel. Ze zijn nu klaar met de werkzaamheden en dat zou betekenen dat er meestal wel stroom is. Meestal betekend niet altijd, eigenlijk best wel vaak niet, alleen op onverwachte tijdstippen. Als er ’s morgens geen stroom was kon je wat anders gaan doen die dag, maar nu ben je gewoon aan het werk, heb je net een hele lange mail getikt en net voor je op verzenden drukt valt de stroom weg. Ik zit wel eens te denken om de energie leverancier te bellen om de storing te melden, ben benieuwd hoe hard ze beginnen te lachen.

Vorige week donderdag twee Nederlanders op visite, een meneer van buitenlandse zaken en iemand van de Nederlandse ambassade in Kampala. Ze kwamen kijken hoe het project liep, was leuk, ’s avonds met ze een biertje gedronken in Fort Portal en dat was gezellig. Een boel te weten gekomen over een heleboel zaken als het om onderwijs in Oeganda gaat. Op vrijdag alweer visite uit Nederland, Hanneke van de Hanze hogeschool kwam langs om te kijken hoe het met de andere helft van het project ging. Het is niet alleen IT maar ook hoe meer studenten warm te krijgen voor een technische opleiding en public health (aids voorlichting, hygiëne e.d.) krijgt ook aandacht. Ik had alleen weinig tijd, ik wilde nog wat netwerk dingen doen en ’s middags wilde ik naar Bushenyi, eigenlijk heb ik haar amper gesproken.

Naar Bushenyi wilde ik vanwege het sporttoernooi, ik zou eerst met Jerome naar Kampalla om Hanneke weg te brengen en Wes en Ferdy op te halen, maar het sporttoernooi leek me mooier. Dan kon ik daarna naar Esther om haar te helpen met haar netwerk, dat had ik haar al eens beloofd en dat kon dan nu mooi gecombineerd worden. Het zou een groot toernooi worden, alle hoge scholen (hoger dan voortgezet onderwijs) uit west Oeganda waren uitgenodigd en vijftien scholen zouden komen om te strijden in voetbal, netbal en volleybal. De president van Oeganda zou komen als ere gast. Vrijdag middag vertrokken wij naar Bushenyi, de lorry met een vijftig tal studenten (en dat is erg vol als je de bagage meetelt) was al vertrokken. Normaal gesproken zou er een bus worden gehuurd maar dan moet er wel geld zijn. Twee studenten die in de gaten hadden dat ik met mijn eigen auto zou gaan waren er als de kippen bij om een lift te regelen (vier uur achter in een hobbelige vrachtwagen staan schijnt niet erg aanlokkelijk te zijn). Dus met zijn vieren (Annet was ook mee) naar Bushenyi, al vrij vlot de lorry ingehaald en vrij vlot in Bushenyi aangekomen, gereden door het Queen Elizabeth park en daar antilopes gezien, het regende erg dus stonden lekker te schuilen onder een boom. Foto’s zijn daardoor wel wat minder geslaagd.

In Bushenyi moesten we op Kampala International University (KIU) terein zijn. Die wist ik wel te vinden, een mooi nieuw groot gebouw direct aan de weg. Was me al opgevallen de vorige keer dat ik naar Bushenyi reed. Daar aangekomen was de parkeerplaats erg leeg, beetje raar als er een toernooi georganiseerd wordt. Gevraagd bij de receptie en die wist ook van niks. Maar we waren most welcome en omdat we de lorry niet konden bereiken (geen bereik in het park) hebben we die uitnodiging aangenomen en hebben rustig het hele gebouw bekeken. Een erg mooi gebouw, erg nieuw ook en voor Afrikaanse begrippen ook erg degelijk gebouwd. Een medische universiteit dus alle ziekenhuis afdelingen waren ook aanwezig. Alleen vreemd dat er heel veel klas lokalen waren maar ze waren allemaal helemaal leeg, geen meubels, geen schoolborden. Alsof het geld op was toen het gebouw klaar was. Nog eens aan iemand gevraagd, maar niemand wist van een toernooi, dat begon toch wel raar te worden. Via, via achter het telefoon nummer gekomen van iemand bij de organisatie en hij zou ons ophalen bij de receptie. Wij naar de receptie, maar daar was niemand, weer gebeld en hij was toch echt op dat moment bij de receptie. Waar wij waren? nou bij dat grote gebouw met dat grote bord Kampala International University. Of er toevallig niet nog meer op dat bord stond? Hospital ofzo.. Ja.. Inderdaad. We waren dus bij het ziekenhuis en niet bij de universiteit.

De volgende morgen zou om negen uur exact het toernooi beginnen. De volgende morgen waren wij dus tien over negen (Ik begin het te leren) bij de universiteit. Alle scholen waren daar nog want er waren een paar problemen. Geen ontbijt en geen scheidsrechters, beide waren ze vergeten te regelen. Dat moest allemaal nog (ontbijten en scheidsrechters regelen) en dat duurde vrij lang. Ook was niet echt duidelijk waar welke wedstrijden gespeeld zouden worden, het was niet één terrein maar de voetbal wedstrijden waren verspreid over de regio. Om elf uur begon eerst het volleybal, onze volleybal coach (hebben we sinds kort) is speler van Oegandeze volleybal team, die man is echt heel erg goed. Hij is echter ook student medicijnen aan de KIU en speelde dus ook mee, ook was hij bij gebrek aan andere scheidsrechters aangesteld als scheidsrechter. Dat waren wat conflicterende belangen, ook klopt het niet helemaal dat de scheidsrechter tips geeft aan een spelende partij (dat deed hij overigens pas na de wedstrijd).

Voetbal begon om twaalf uur, maar drie uur te laat. Ons veld voor de poule wedstrijden was maar vijftien kilometer van de universiteit vandaan. Daar heen gereden, het veld wat we hier in Kichwamba hebben is een goed veld, vlak en wordt geregeld gemaaid. Ik had het idee dat de velden bij de meeste scholen wel goed waren maar dat was dus niet het geval. Echt een bagger (letterlijk want er liepen koeien) veld, niet gemaaid, zeker niet vlak en ook lichtelijk op een helling. De grensrechter was een erg goede grensrechter, zelfs zonder belijning kon hij zien of de bal uit was of niet. Eén team was niet op komen dagen, één wedstrijd hebben we gewonnen en één verloren. Betekende tweede in de poule dus kwart finales. Lunch was er niet dus de tweede wedstrijd verloren met een lege maag. We voetballen echt niet slecht en het was leuk om te zien. De volleyballers hadden ook de kwart finales gehaald (op een niet helemaal eerlijke manier hoorde ik achteraf) maar omdat er teveel tijd verloren was waren de kwartfinales afgeschaft en werden gelijk de halve finales gespeeld. De netball dames hebben alle wedstrijden verloren, echt verwonderlijk is dat niet want we hebben geen netball korfen in Kichwamba dus ze konden niet echt oefenen.

Zondag bleek dat de andere voetbal teams er niet in geslaagd waren al hun poule wedstrijden op zaterdag te spelen dus voor er kwartfinales gespeeld konden worden moest dit eerst gedaan worden. Pas om twaalf uur konden wij onze kwart finale spelen, maar toch begonnen we pas om half één, op een nog slechter veld dan gisteren. Een mooie wedstrijd waar in wij veel beter waren. Echt veel beter maar scoren was een probleem. Het bleef nul – nul en dat betekende penalties. Ik wist toen zeker dat wij dat niet gingen halen maar dat dacht ik toch verkeerd want we wonnen de penalties. Halve finale dus. Maar eerst terug naar KIU voor de lunch. Lunchen duurt lang in Afrika dus pas om vier uur op het veld voor de halve finale, maar toen bleken de andere kwartfinales nog niet afgelopen te zijn. Om half vijf konden wij spelen, maar niet tegen de tegenstander volgens het schema, maar tegen het team waarin we verloren hadden in de poule wedstrijden. Erg vervelend want die waren toch wel beter dan ons. De wedstrijd was ingekort van twee keer 35 minuten naar twee keer 20 minuten zodat de finale ook nog gespeeld kon worden. Een mooie wedstrijd weer maar wel verloren. Uitgeschakeld dus..

We zijn gebleven om de finale te zien, het duurde nog even voor de andere finalist bekend was, dat was onze eigenlijke tegenstander voor de halve finale, onze concullega’s UTC Bushenyi. Jammer dat die wedstrijd niet doorging, twee UTC’s tegen elkaar zou leuk geweest zijn. De finale begon rond twintig over zes, aangezien het om zeven uur donker is werd de finale ingekort tot twee keer 15 minuten. Beetje kort maar wel een finale, het bleek dat UTC Bushenyi echt lang zo goed niet was als ons, wij hadden dus makkelijk in de finale kunnen staan (niet dat we dan gewonnen hadden). Na een kwartier voetballen bleek het toch wel erg donker te worden. De tweede helft zou daarom ingekort worden naar acht minuten. Maar dat ging niet zomaar, daar moest eerst uitgebreid over gediscussieerd worden. Iets te uitgebreid want toen was het opeens donker. De finale zou maandagmorgen over gespeeld worden maar aangezien beide teams dan echt wel andere dingen te doen hadden was er geen winnaar van het toernooi.

Terug in KIU bleek er voor de laatste nacht geen avond eten te zijn en waren alle matrassen al opgeruimd, hadden ze niet laten weten dan dat ze verwacht werden zondag avond terug te rijden. Ook de president heb ik deze dagen niet gezien. Volgens Richard (de sport tutor) was het allemaal heel erg slecht georganiseerd. Dat had ik ook al begrepen, maar dat zijn jullie toch gewend? Maar dit was zelfs voor Afrikaanse standaarden heel slecht georganiseerd.

Maandag niet naar Esther geweest, had een mailtje dat ze plotseling erg urgent naar Kampala moest en dat ze in de haast ook haar telefoon in de bus had laten liggen. Geen idee nog wat er aan de hand is, maar dat hoor ik vast nog wel. Maandag dus terug naar Kichwamba, weer een heleboel Bavianen gezien en nu had ik wel een geheugen kaart in mijn camera. Jammer dat we geen bananen bij ons hadden, daar schijnen apen dol op te zijn. Ze kwamen wel erg dichtbij om te controleren of ik echt geen bananen had. Maar ze gingen op de loop toen ik mijn camera pakte (volgens Robbert lijkt die teveel op een geweer maar ik denk dat dat een grapje van hem is).

Vandaag zijn dus de twee nieuwe bewoners gekomen. Vanmiddag met ze naar de stad om boodschappen te doen, maar nog geen 100 meter buiten de poort hield de Passat er mee op, geen leven meer in te krijgen. Gelukkig dichtbij dus genoeg studenten om te helpen duwen. Morgen komt er een monteur uit Kampala om te kijken wat er aan de hand is. Hier kwamen ze er niet achter. Maar we moesten wel boodschappen doen dus aan Jerome de sleutels van de Defender gevraagd, die kon niet mee dus moesten we zijn Mercedes maar meenemen. Die rijdt toch wel stukken beter over deze weg, jammer genoeg wilde hij niet ruilen.

Bureacratie

Bureaucratie vinden ze heerlijk hier, iedereen zegt dat ze te bureaucratisch zijn maar ze kunnen ook echt niet zonder. Zelfs kassabonnetjes worden gestempeld en als je laat weten dat je het bonnetje voor dat flesje water niet hoeft vinden ze dat raar (behalve met tanken, dan moet je wel weer specifiek om een bonnetje vragen, en dat zijn dan net bonnetjes die ik wel spaar).

Afgelopen vrijdag en zaterdag een meeting gehad op de Universiteit, meeting was met de vier ICT managers van de verschillende UTC’s en ging over de aanschaf van hardware en software. Ik wilde daar wel bij zijn, zij vonden het ook een goed idee dat ik meedeed en meedacht, dus officieel via de bureaucratische weg toestemming gevraagd aan de principal. Jerome vond het ook een goed idee (ik heb wat ervaring met aanschaffen van hard en software) dus donderdag met een volle auto naar Kampala (mensen ruiken het hier als je weggaat en spontaan zijn ze in de buurt van je auto net op het moment dat je weg wilt rijden). Ik had niet exact een idee wat we tijdens die vergadering gingen doen, Milton had de uitnodiging naar mij door gemaild maar de elektronische postbode heeft die ergens kwijt gemaakt. Het was een vervolg op een eerdere meeting en het blijkt dat even wat hardware aanschaffen hier niet zo makkelijk gaat. Als je een grote aankoop doet moet dit aanbesteed worden, dat is om corruptie tegen te gaan en ook om zo goedkoop mogelijk bij een kwalitatief goede leverancier spullen te kopen. In totaal wordt er best veel geld uitgegeven dus dit moet wettelijk via de volgende procedure. Niks mis mee had ik bedacht.

De ICT managers bepalen samen met hun principal wat ze willen aanschaffen, ze hebben een budget en daar moeten ze binnen blijven, maar aangezien ze geen idee hebben wat iets kost is het een redelijke gok wat ze kunnen aanschaffen. In de vorige meeting is een inventarisatie gemaakt en is deze verdeeld in zes lots (geen idee wat daar een Nederlands woord voor is). Ergens vorige maand is er een advertentie in de krant geplaatst dat er ingeschreven kon worden op deze lots. Dat hebben een tiental bedrijven gedaan, enkele op alle zes lots, sommige op één of enkele. Deze bedrijven zijn naar een meeting geweest waar ze een lijst met gewenste goederen en de voorwaarden waar aan voldaan moest worden gekregen hebben. Alle bedrijven hebben een aanbod gemaakt en deze opgestuurd (waarschijnlijk langs gebracht, ik geloof niet dat ze hier aan postbezorging doen). Vrijdagmorgen werden alle enveloppen geopend, alle aanbieders worden dan uitgenodigd zo dat ze ook zelf kunnen zien dat de gesloten enveloppen geopend worden. Bureaucratie is leuk, dus de voorwaarden waaraan voldaan moest worden leverde een stapel papier waar bijna een hele boom zijn leven voor heeft moeten geven.

Nadat de enveloppen geopend waren moest alles geëvalueerd worden, gezien de hoeveelheid papier begreep ik waarom één dag hiervoor niet genoeg was. Omdat de colleges overheidsinstellingen zijn moet er aan aanvullende voorwaarden voldaan worden. Dit zijn regels van de PPDA (een controlerend orgaan), deze zijn erg uitgebreid en als je ze tot de letter volgt is het erg moeilijk om niet uitgesloten te worden. Want als iemand niet aan één van de voorwaarden voldoet wordt deze van verdere evaluatie uitgesloten. Er waren bijvoorbeeld twee bedrijven die niet hadden voldaan aan de criteria: Completed price schedule containing declaration of origin of supplies. Betekend dat als je in de prijslijst niet bij je HP printer zet dat deze in Amerika gemaakt is het hele bedrijf niet meer mee mag doen. Was ik het niet mee eens want diezelfde HP printer was volgens een andere leverancier in Japan gemaakt en volgens weer een andere leverancier in China, dus of je nou wel of niet het land van herkomst er bij zet maakt niet zoveel uit, je weet nog niks. Maar regels zijn regels, dus twee leverancier minder te evalueren. Maar toen Sarah (aanspreekpunt voor het project in Oeganda) langs kwam en vertelde dat niet de Colleges maar Hanze in Nederland de kopende partij was betekende dat we niet precies aan de regels van de PPDA hoefden te voldoen, we hoefden ze alleen maar als leidraad te gebruiken. Toen mochten ze weer mee doen. De regels waaraan iedereen moest voldoen waren duidelijk, toch waren er aan het eind maar vier bedrijven die meededen met prijzen vergelijken. Ook hier kunnen ze kopieren en plakken en als je dan een heel dik pakket overhandigd met verkeerde datums, bedrijfsnamen en dergelijk doe je al snel niet meer mee. Maar het was gezellig om met zijn allen al die bedrijven bij langs te gaan en aan het eind hou je wel bedrijven over die gedaan hebben wat ze doen moeten en als je daarvan de goedkoopste kiest zou je theoretisch goed zitten. Theoretisch want praktisch toch niet helemaal. Er was een bedrijf die bij de eerste meeting, brutaal, grof en gewoon onaangenaam aanwezig was, bij zo’n bedrijf wil je niks kopen maar dit bedrijf had wel een lot gewonnen. Dan kun je achteraf dus nog genoeg verzinnen om dit bedrijf alsnog uit te sluiten en dat is ook gebeurd. Voor zover de eerlijkheid van het systeem. Ander probleem is dat als je adverteert met dingen die je wil aanschaffen de bedrijven die meedoen er ook vanuit gaan dat je het aanschaft en daarop baseren zij hun aanbod. Maar aangezien van te voren niet bekend is wat iets kost gok je een beetje met wat je wilt aanschaffen. Nu blijkt dus dat ze zich aardig vergist hebben en op een enkel lot na alles ver boven budget is uitgekomen. En nu kun je wel één dingetjes verwijderen bij een leverancier, maar als alles over de kop moet omdat je niet genoeg geld hebt, dan moet eigenlijk de hele procedure opnieuw. Ze gaan van de week nadenken hoe ze dit op moeten lossen.

De vrijdag meeting was iedereen op tijd, deze zou om tien uur beginnen maar toen ik er om kwart over negen was, was ik de laatste. Ik was bij toeval zo vroeg, om half acht werd ik net niet wakker gebeld door Richard (ik stond net onder de douche), hij was meegekomen naar Kampala om wat sport spullen te kopen en daar zou ik hem bij helpen, dat was donderdag niet gelukt en zouden we vrijdag doen, omdat hij wist dat ik een druk programma had, had hij bedacht dat hij vroeg moest zijn, om half acht stond hij dus al in de stad op mij te wachten. Toen heb ik dus maar een beetje haast gemaakt en ben al voor achten richting downtown Kampala vertrokken, dat is een vijf kilometer van het Hotel en dat was vrijdag ruim een uur meer stilstaan dan rijden. Maar eenmaal Richard gevonden (vond het geen probleem dat hij anderhalf uur had staan wachten) was dat snel bekeken en was ik dus om kwart over negen al op de universteit, mijn collega’s een beetje kennende begon ik me al af te vragen op hoeveel manieren ik me het komende uur zou kunnen vervelen maar het bleek dat iedereen er al was en ik de laatste was. Zaterdag was het anders, weer om tien uur afgesproken en dus ruim op tijd vertrokken want iedereen zei dat de zaterdagmorgen net zo druk is op de weg als andere dagen. Maar dat was niet waar want in twintig minuten was ik al op de plaats van bestemming. Nu was ik echt de eerste, Esther was er ook voor tien uur maar de rest was veel te laat. Abel (zoals eerder kunnen lezen de man die me verbaasde omdat hij zo van de tijd is en volgens eigen zeggen nooit te laat komt en ook om kloslag vijf uur stopt met werken) was meer dan een uur te laat , Milton was anderhalf uur te laat en de laatste was net op tijd voor de lunch van half twee (maar die was net als ik meer toeschouwer dan deelnemer, dus was niet heel erg).

Tijden de meeting gisteren was ook wat tijd ingeruimd voor mij. Ik heb ze laten zien hoe ver ik ben met het project en wat mijn ideeën tot dusver zijn. Daar waren ze het wel mee eens, ook heb ze laten zien hoe ze op de meest simpele manier van hun virussen af kunnen komen. Met wat software centraal op de server alle desktops op virussen scannen, werkt beter dan elke desktop met zijn eigen on-upgedate virusscanner. Daar waren ze blij mee, ik heb ze de software gegeven, als het ze bevalt kunnen ze het aanschaffen (ze proberen hier wel alle software legaal te houden). Ook hebben ze me gevraagd of ik nog een keer langs wilde komen om ze te helpen met hun netwerken op orde te brengen, naar Bushenyi ga ik volgende week, Kichwamba doet daar mee aan een voetbal toernooi en als ik daar dan toch ben kan ik Esther met een paar dingen helpen. Dus het gaat dan om Lira en Elgon, Wes en Ferdy (de twee andere Hanze studenten die hier hun stage komen doen) komen volgende week en ik heb begrepen dat ze ook wat netwerk ervaring hebben en heb ze aangeboden om samen met hun te komen helpen, echter moeten ze dan wel hun principal zo ver krijgen dat die meedoet in de kosten want Lira en Elgon zijn ver weg en het is erg duur om er te komen (zo’n 20 jaar oude benzine auto verbruikt toch wat meer dan een moderne diesel), ook zijn hotels hier niet duur, gratis zijn ze ook weer niet. Ik denk alleen niet dat ze geld hebben om ons te laten komen.

Verder was het een drukke week, ik heb alle interviews nu uitgewerkt, gelijk al 40 pagina’s tekst (en dat is teveel)en kan volgende week beginnen met de data die in de database moet, kunnen Ferdy en Wes ook aan het werk over twee weken. Vrijdag en zaterdag avond bij Esther op visite geweest, gisteren kwam ik er niet onderuit om de lokale poiso en beans te eten. Heb ik een paar keer gehad uit de school keuken en dat is echt niet te eten maar als het gekookt is door iemand (de moeder van Esther) die wat beter in de keuken is, is het eigenlijk helemaal niet zo slecht (zelfs drie keer opgeschept, maar de eerste keer had ik voor de zekerheid heel weinig genomen). Vandaag zou ik terug gaan naar Kichwamba, maar daar had ik niet zoveel zin in, dus vandaag nog lekker in Kampala (eigenlijk meer omdat ik gisteren een Egyptisch restaurant ben tegen gekomen en ik wel heel veel zin in shoarma heb) en morgen terug naar Kichwamba. Met twee nieuwe banden (die lekke band kon niet gerepareerd worden) en uitgelijnde wielen zal het een stuk beter rijden. Ook de verlichting op de juiste hoogte laten zetten, ik kreeg nog al wat knipperende tegenliggers omdat mijn rechter koplamp recht in hun snufferd scheen en dat is nu ook opgelost. In het donker lijkt het hier trouwens of de tegenliggers veel fellere lichten hebben dan in Nederland, ik dacht dat dat aan mij lag maar dat is niet waar, de man van de bandenservice vond dat ik te zwakke halogeen lampen in mijn auto had, maar dat waren gewoon de standaard 55/60 watt lampen die alle auto’s hebben, in Oeganda stoppen ze gewoon 90/100 watt lampen in je auto. Volgens mij zijn die in Nederland niet te krijgen en zijn ze ook zeker niet toegestaan. Maar wat meer licht ’s avonds (om al die weg gebruikers zonder licht te compenseren) is niet verkeerd dus ik heb ze nu ook in de auto.

Weer een drukke week deze week, veel Nederlanders op visite heb ik begrepen, iemand van de ambassade komt langs om te controleren of jullie Nederlandse belastinggeld een beetje zinnig wordt besteed, iemand van Hanze komt langs die we zondag naar Entebbe brengen en waar we dan Maandag Ferdy en Wes ophalen (en dan gelijk Jerome zo ver krijgen dat we die beloofde koelkast meenemen, met drie personen in één huis hebben we die echt nodig) en dan ook nog naar Bushenyi voor het voetbal toernooi. Ook beloofd Milton nu eindelijk te helpen met zijn netwerk en dan ook nog wat projectwerk. Ik heb wel zin in deze week maar ben bang dat ik niet alles gedaan krijg wat ik doen wil.

Nu dinsdag en omdat er geen mail uitgegaan is (geen idee waarom) kan ik hier wel even verder. Gisteren terug gekomen vanuit Kamapala, met al het onderhoud wat de auto nu gehad heeft, had ik het idee dat de auto het nu gewoon zou doen. Maar dat was niet waar, eigenlijk zat het er ook wel aan te komen want de paar keer dat ik de onderkant van de auto gezien had, had ik al gezien dat de uitlaat niet in al te beste conditie was. Maar ondanks al die drempels en al die kuilen in de weg hier (en het gebonk van de uitlaat  als ik door een kuil reed) bleef die heel. Tot gisteren dus,  op een erg vlakke asfaltweg zonder kuilen zomaar opeens een ongelovelijke herrie. Narras naast me schok en dacht dat er iets heel ergs met de auto aan de hand was maar dat viel mee, gewoon de uitlaat die afgebroken was en waardoor nu een halve uitlaat over het asfalt schuurde. Gestopt (bij toevallig net een dorpje) en gezien dat de uitlaat inderdaad kapot was en dat we zo niet verder konden rijden, we waren zestig kilometer voor Fort Portal en dus nog maar een uur rijden naar Kichwamba. Narras had wat touw gekocht in het dorp en daarmee hadden we het stuk uitlaat wat over de grond schuurde redelijk kunnen vastknopen zodat we konden rijden. Rijden ging wel maar doordat de uitlaat was afgebroken voor beide dempers hoorden ze ons op vijf kilometer afstand al aankomen, op zich wel handig want iedereen ging netjes aan de kant voor ons. Ik was alleen bang voor de politie, die controlleren rond Fort Portal behoorlijk en met de lawaaibak waarin we reden werden we zeker aangehouden. De eerste politie post zag ik al van verre en ik liet het gas gewoon los en rolde er naar toe, als je geen gas geeft maakt de auto geen lawaai, bij de controlle aangerold wuifden ze me zoals bijna altijd gewoon door. Toen ik er net voorbij was en gas gaf zag ik in de spiegel dat ik alsnog moest stoppen maar ik was er al voorbij en heb net gedaan of ik niks gezien heb. De volgende politie post was na een bocht, ik zag ze niet en ze hoorden me dus aankomen, hier moest ik wel stoppen, maar nadat ik uitgelegd had dat de uitlaat echt net kapot was gegaan en dat we onderweg waren om deze te repareren mochten we door. Ik had wel een bekeuring verwacht, dus dat viel weer mee. Ik wilde naar Kichwmaba want ik dacht dat Moses (de man met de gevaarlijke slijptol in het filmpje) de uitlaat wel kon lassen. Maar het bleek het hele weekend in Fort Portal heftig geregend te hebben en ik werd gewaarschuwd dat beide wegen naar Kichwamba erg slecht waren.

Toch maar proberen, na nog een leraar te zijn tegen gekomen die een lift wilde vertrokken, maar na nog geen 500 meter op die slechte weg was de uitlaat die Narras en ik samen vakkundig hadden vastgeknoopt weer los gekomen. Nog een keer proberen om deze vast te binden. De kachel in de auto is kapot, deze wil alleen op de hoogste stand, ik draag hier eigenlijk nooit een korte broek maar als ik een eind rijd dan dus wel, de overige personen in de auto waren in de erg nette kleren dus ik was vrijwilliger om in de modder onder de auto te gaan liggen.  De mensen om me heen (het is altijd druk rond een stilstaande auto) vonden dat wel erg grappig. Met toch wel wat moeite de uitlaat weer vastgebonden. Maar 100 meter verder hoorden we de uitlaat al weer stuiteren op het zand. Opgegeven en gebeld met de mechanic van school, kun je wat spanbanden komen brengen. Hij zou me terug bellen maar ik werd terug gebeld door Jerome met de vraag wat er aan de hand was, uitlaat kapot, waarom laat je dat niet lassen in Fort Portal, omdat ik dat Moses wilde laten doen, maar dat was onmogelijk want school heeft geen autogeen lasapparaat. Jerome een mechanic uit Fort Portal gebeld, die is gekomen, terug naar Fort Portal, uitlaat gelast en weer naar Kichwamba. Ondertussen nog twee studenten tegen gekomen die ook mee wilden dus met een volle auto in het al bijna donker naar Kichwamba. En die extra studenten waren goed, de weg was slipperig en toen ik om een vastgereden vrachtwagen heen wilde rijden zaten wij ook vast, konden ze mooi helpen duwen. De weg was één glibber bende en we zijn een vijftal vastzittende auto’s en vrachtwagen tegengekomen maar wij zijn verder redelijk soepel in Kichwamba terecht gekomen.

Dat was toch wel weer een rare rit die ik toch ook even kwijt wilde. Nu even bedenken wat ik komend weekend ga doen, zou naar Bushenyi om Esther te helpen en naar het voetbal toernooi te gaan (waar de president van Oeganda de speciale gast is) en ik zou mee met Jerome naar Kampala om de hanze medewerker weg te brengen en om Wes en Ferdy op te halen, maar dat kan niet te gelijk.

Jarig

Ik was altijd wel jaloers op mensen die in de zomer jarig waren, in plaats van koude, natte herfst lekker weer met hoge temperaturen en je verjaardag buiten vieren. Maar ik hoef niet meer jaloers te zijn want gisteren was het een erg warme dag (graadje of dertig) met het grootste gedeelte van de dag een strak blauwe lucht. Het is jammer dat ze hier geen lekker gebak hebben anders zou ik elk jaar mijn verjaardag wel hier willen vieren.

Afgelopen donderdag van Mbale naar Kichwamba gereden, viel erg mee, in totaal negen uur onderweg geweest maar ik had meer verwacht, alleen een beetje verdwaald in Kampala, maar met een beetje geduld en de weg  vragen heeft me dat maar een uur extra gekost (als je dan verkeerd rijdt en je ziet op de kaart een afsnijd route wat dan een modderig zandpad blijkt te zijn waar net een vrachtwagen zichzelf vast gereden heeft dan duurt het even voor je verder kan). Op donderdag al terug gegaan waar eigenlijk zaterdag gepland was, morgen zou er een meeting zijn in Mbale waar ik bij wilde zijn, maar deze is uitgesteld. Op zich jammer want in een hotel met televisie zou ik de presidentsverkiezingen kunnen volgen, nu kan ik met een beetje geluk de volgende dag op internet lezen wie er gewonnen heeft.

Maar na twee weken hotel was het ook wel weer lekker om thuis te zijn,maar dat gevoel duurde maar even. Annet vertelde me dat er al een week geen regen gevallen was en dat er ook alle dagen stroom was geweest. Dus logisch gevolg, vrijdagmorgen regen en geen stroom, Milton gaf mij de schuld, dat was omdat ik terug was. Geen stroom was van korte duur en ook de regen was vrij snel weg. Dat laatste was mooi want ik wilde wel vers gebak op mijn verjaardag en dat moet besproken worden. Een leraar moest om vier uur in Fort Portal zijn in verband met een sollicitatie gesprek en hij vroeg of hij mee kon rijden, natuurlijk kan dat (elke keer als ik richting stad rijdt heb ik de auto helemaal vol). Om drie uur weg gereden en om één minuut over drie begon het verschrikkelijk te hozen, het duurde maar even of de weg was een rivier. Milton was ook mee en hij wist zeker dat het maar een kort gedeelte van de weg was en dat het verderop zeker droog zou zijn. Nu heb ik dat al vaker gezien en ik wist dat hij gelijk had. De goede smalle weg is in de twee weken dat ik er niet was veranderd in een erg slechte weg met erg veel kuilen, daar kun je wel om heen rijden als je ze ziet. Maar met de regen is de weg een stromende rivier en zie je de kuilen eigenlijk niet. Als dan in zo’n kuil iets scherps ligt zie je het ook niet, dat laatste betekende weer dat de linkerachterband zoiets had van, als ik iets scherps tegen kom dan ga ik wel lek. Een lekke band dus, een paar minuten gewacht tot het wat droger werd en daarna erg opgelucht dat er een reserveband aanwezig was met nog redelijk wat lucht ook. In de wat minder erge regen (de beste man had een belangrijke sollicitatie) het wiel verwisseld. Daar wordt je in de regen op een zandweg dus ongelofelijk smerig van. Maar ik was allang blij dat we verder konden, Milton had ook gelijk want nog geen kilometer verder had het gewoon niet geregend. Wel duidelijk geworden dat deze weg eerst gerepareerd moet worden voor ik er met mijn auto weer langs kan.

In Fort Portal bleek dat de lekke band niet te repareren was dus dit weekend in Kampala nieuwe banden kopen, ik hoop dat ze daar niet zo duur zijn. Mijn broek was eigenlijk te smerig om me mee in het openbaar te vertonen maar zowel Milton als Annet vonden dat ik me niet aan moest stellen, dus ook gewoon zoals gepland met zijn drieën gegeten in Mountains of the Moon. In de supermarkt gebak besteld voor zondag en erbij verteld dat ik die graag vers wilde, was geen probleem, Zondag zou het klaar staan.

Zaterdag was leuk, erg mooi weer, weinig te doen, alleen een volleybal wedstrijd tussen team Kichwamba en twee volleyballers uit Fort Portal, zes tegen twee en de twee hebben overduidelijk gewonnen. Dat één van de twee in de nationale selectie zit zal geholpen hebben, hij gaat ons team trainen, volgende week is er een toernooi in Bushenyi en met zo’n coach zullen we zeker kampioen worden. ’s Middags met Annet de berg beklommen (niet helemaal tot de top maar wel een eind), een geit gered en een aantal erg gave foto’s gemaakt.

In de verte Congo.

En toen zondag, ik was een beetje bang dat het zou regenen en dat ik niet naar Fort Portal kon gaan om mijn gebak en andere verjaardagsdingen te kunnen halen maar toen ik wakker werd bleek de lucht strak blauw zonder een wolkje aan de hemel te zijn. Zo blij van de zon dat ik niet eens teleurgesteld was dat mijn slaapkamer lamp in mijn slaapkamer het niet deed (ochtend ritueel, elke morgen eerst het licht aan om te kijken of er stroom is), beteken de wel dat ik dus niet mijn in Kampala nieuw gekochte broodrooster kon uitproberen, dat was wel weer jammer. Via de hoofdweg naar Fort Portal gereden, een gokje nadat ik gehoord had de weg niet te slecht was, de weg bleek in mijn afwezigheid grotendeels gerepareerd te zijn (Een zandweg is snel kapot maar ook snel gerepareerd) en het was geen probleem om in Fort Portal te komen. De Kapitein die een lift wilde wist met stelligheid te vertellen dat het ’s middags echt wel ging regenen, en ondanks dat ik wist dat hij gelijk had was ik het daar volledig mee oneens. In de supermarkt waren ze vergeten vers gebak te bestellen, de taart die ze hadden was van zaterdag, ik geloofde dat eigenlijk niet zo maar vooruit we nemen de taart mee. Terug in Kichwamba bleek de stroom terug te zijn, dat was erg plezierig, de lunch met eigen getoast brood met tomaat en komkommer was erg lekker. Annet had geregeld dat mijn huis versierd zou worden. Miss Kichwamba (heet ook Annet maar aangezien ze ook Miss Kichwamba is noem ik haar maar zo) zou komen helpen versieren.

Miss Kichwamba aan het versieren

Ik ben er nu wel achter dat ze een verjaardag vieren hier toch wat anders doen dan wij gewend zijn. Er werd me verteld dat ik eruit zag eruit als een aap, maar dat was als compliment bedoeld, dat moesten ze me wel even uitleggen. Tegen een jarige zeggen ze hier: you look like a monkey en je bent de hele dag een baby, the baby’s birthday. Een aantal jongens had voor muziek gezorgd en aan het eind van de middag was mijn huis mooi versierd en stond er een geïmproviseerde DJ tafel in mijn huiskamer.

Geimproviseerde DJ tafel

Nu heb ik maar drie stoelen en dat is wel wat weinig voor een verjaardag, ik vond dat we er gewoon een sta verjaardag van moesten maken maar een paar extra stoelen zou wel handig zijn. Maar nee, er moesten genoeg stoelen zijn voor iedereen. Dat onlokte de volgende discussie met miss Kichwamba (voor jullie gemak alvast vertaald in het Nederlands)

Hoeveel mensen komen er?
– Ik heb geen idee.
Hoezo je hebt geen idee.
 Ik heb tegen iedereen gezegd dat iedereen welkom is.
Heb je geen uitnodigingskaarten gemaakt?
 Nee, Annet heeft er zeven gemaakt maar ik heb verder iedereen mondeling uitgenodigd en er bij verteld dat iedereen welkom is.

Ik werd redelijk ongelovig aangekeken want dit was wel heel erg raar, het is hier de gewoonte om mensen per kaart uit te nodigen, maar het ging nog even door.

Wat is je programma voor je verjaardagsfeest?
 Pardon…
De agenda voor het feest.
– Hoezo een agenda, dat mag je me even uitleggen?
Wat gaan we doen, hoe laat begint het, hoe laat eindigt het, wanneer komen de kado’s, wanneer zijn de speeches.
– Het is een verjaardag, geen trouwerij.

Heb ik uitgelegd dat ik gewoon dacht aan een verjaardag, ik geef iedereen taart en dan zien we wel, gewoon muziek, mensen praten met elkaar en het wordt vanzelf gezellig. Maar dat kon echt niet, op die manier was iedereen na een half uur al weg. Er moest echt een agenda komen, ik was niet overtuigd, maar we zijn in Afrika, we doen het op jullie manier. Toen moest ik een agenda maken, maar gezien ik geen idee heb wat ze verwachten op een verjaardag heb ik dat maken van die agenda weer heel snel uitbesteed. Of ik dan wist wat voor spel ik wilde doen, geen idee maar miss Kichwmanba die duidelijk vaker met dit bijltje gehakt had wist wel wat. Na mijn welkomst speech zouden de kaarsen uitgeblazen worden (er is dus iemand naar Kichwamba gelopen om 35 kaarsen te kopen), daarna zouden we taart eten en daarna kwam de jokebox , een doos met vragen gaat rond, als de muziek stopt dan moet degene die de doos heeft er een papiertje met een vraag uithalen, vragen als: Make the baby happy, which age has the baby (die vraag werd bedacht nadat er 35 kaarsen gekocht waren en die mocht ik toen dus niet meer uitblazen), sing a song, dance with the baby, en meer onzin vragen, het was een leuk spel.

Taart

Ik had tegen iedereen gezegd rond acht uur maar iedereen was veel te vroeg, dat was vreemd en onverwacht, lastig ook want ik was nog lang niet klaar, ik had chips gekocht wat nog in schalen moest, ik had worst gekocht wat warm gemaakt moest worden en ik had komkommer wat nog gesneden moest worden. Ik had ook bedacht dat ik alles gewoon op tafel wilde zetten zonder gedoe van iedereen voorzien van een hapje en een drankje, iedereen pakt gewoon wat hij drinken wil. Ik had één krat bier (één biertje per persoon) een fles wodka (voor niet bier drinkers om te mengen met fris), zeven twee liter flessen cola en Fanta, Appelsap en Ananas sap. twee taarten, drie zakken chips, twee zakken pinda’s, twintig gevulde eieren en twintig hotdogs in kleine stukjes gesneden en als reserve had ik nog een doos water. Ruim voldoende voor de dertig personen die er waren dacht ik, Annet en miss Kichwamba hadden twijfels of het wel zo’n goed idee was om iedereen zelf te laten pakken maar ik zag geen probleem. Maar vijf minuten nadat er gezegd was dat iedereen voor zichzelf moest zorgen snapte ik wat ze bedoelden. Alles was schoon op. Er was echt helemaal niks meer, alle zeven flessen fris waren leeg, chips was, maar dat de wodka en de eieren al binnen een minuut weg waren had ik niet verwacht. Gelukkig had ik nog een doos water. Daarna kwamen de cadeaus, ik had geen cadeaus verwacht dus was blij verrast en heb een paar leuke dingen gekregen. Maar niet iedereen had cadeaus want niet iedereen wist dat ik jarig was en een feestje gaf, vond ik geen probleem maar dat vonden zij wel, het was trouwens wel mijn eigen schuld want dan had ik maar kaarten moeten geven, nu wisten ze niet dat ik jarig was. Maar uiteindelijk heb ik van iedereen wat gekregen, meestal wel mijn eigen spullen of andere onzin dingen maar dat was wel weer erg grappig. De taart was ook anders dan verwachte, misschien een dag oud maar ik weet zeker dat ik de ramen er mee in had kunnen gooien (nu zijn de ramen hier ook niet heel sterk), ik heb mijn stuk met moeite weg gekregen. Over ramen gesproken, tijdens mijn afwezigheid zijn ze begonnen met de ramen te vervangen, glas inclusief kozijn. Dat gaat niet zo snel, in de keuken, kleine slaapkamer en het berghok hebben ze nu al wel de kozijnen vervangen maar het glas zit er nog niet in. Nu heb ik dus twee open gaten in mijn keuken wat betekend dat het gas net zo hard weer uitwaait als ik het aansteek. Maar het wordt wel mooi, ik denk dat als ik in januari wegga dat het dan wel klaar is.

Het was best gezellig

Zed, Joseph en Hillary, tweedejaars klas ICT, oftewel de heren die ik twee keer per week wat probeer uit te leggen over netwerken.

Het hele feest was gewoon leuk, alleen erg kort, om elf uur gingen de laatsten weg. Vond ik vroeg maar er werd mij verzekerd dat het echt een leuk feest was en dat om elf uur stoppen heel normaal was, daarbij was ook dat mijn eigen schuld want ik had geen agenda met een eindtijd gemaakt. Vreemd was ook dat veel mensen komen en gaan zonder hallo te zeggen om afscheid te nemen. Dat is ook hier niet heel gewoon maar volgens Annet komt dat gewoon omdat de meesten bang/verlegen/of iets dergelijks voor me zijn. De regen was nog wel gekomen maar het was maar vijf minuten en stelde weinig voor, toch vond de Kapitein (ik weet niet eens hoe hij heet, spreek hem elke dag) het nog wel nodig om te vertellen dat hij gelijk had. Toen iedereen weg was bleek er in die paar uur wel een enorme bende te zijn gemaakt, maar dat is ook alweer bijna verleden tijd (ik heb drie dozen afval, maar ze doen hier niet aan afval ophalen, ik moet dus gewoon hier achter het huis in het gat gooien, maar ik heb er nog steeds moeite mee om plastic gewoon naar buiten gooien).

Was een leuke verjaardag, een jaar ouder maar aangezien iedereen me hier tussen de 20 en 25 schat is het hier nog niet zo heel erg. Iedereen bedankt voor de mails en telefoontjes, de krabbels op Hyves kan ik helaas niet lezen vanaf hier maar ik geloof vast dat die ook allemaal leuk zijn.

Al mijn interviews zijn gedaan, ben bijna klaar met uitwerken, heb ik nog twee dagen voor want dan ga ik naar Kampala, een meeting over aanschaffen van software, wilde ik bij zijn omdat ze een aantal software pakketten gaan kopen die van belang kunnen zijn voor het project. Ik ben nu officieel uitgenodigd door de principal dus dat gaat goed komen (de vorige meeting had ik mezelf uitgenodigd en dat is toch niet helemaal de bedoeling hier).

Een paar dagen Mbale

Soms ontmoet je mensen die je echt doen verbazen, de ICT manager van Elgon is er zo één, een aardige vent maar een man van de tijd. En die heb ik hier nog niet eerder meegemaakt. We hebben verschillende interview afspraken gemaakt in Elgon en alle afspraken moesten op tijd. Gisteren een afspraak met de bibliothecaris om 14:00 uur. Dan ben ik al zo gewend om pas ruim na twee uur die kant op te wandelen maar Abel vond dat wij vijf voor twee die kant op moesten. Het is logisch dat als je om twee uur een afspraak hebt dat je degene met wie je die afspraak hebt er dan nog niet is. Ik was ook wel een beetje verbaasd dat Abel geïrriteerd was dat de beste man van de bibliotheek er niet was.

Vanmorgen om tien uur thee, na de thee om half elf praten met de accountant, maar er was geen stroom dus thee maken duurt wat langer (hout kappen, vuurtje stoken, ketel boven het vuur hangen, wachten tot het kookt). Om precies half elf kwam de thee, maar die mocht ik niet eerst opdrinken want we hadden een afspraak met de accountant. Dat die man ook wel thee wilde deed niet ter zake. We hadden een afspraak.

Vanmiddag om twee uur een afspraak met de principal, maar het regende als een gek. Niemand heeft hier een paraplu dus als het regent staat alles stil, lessen beginnen na de regen (klassen hebben alleen een deur naar buiten, geen gangen), lunch wordt eventueel uitgesteld en afspraken beginnen uiteraard ook pas als het droog is. Dat weet iedereen en het is ook wel logisch, maar toch werd er gesmst om te melden dat we iets later waren. Het is gewoon vreemd, op één ICT manager na trekt niemand zich ook maar iets aan van tijd in dit land en die ene ICT manager is geïrriteerd als mensen er niet zijn op de afgesproken tijd. Echt ongelijk heeft hij niet, maar hij heeft het denk ik erg zwaar in dit land.

Leuk is het hier wel, leuke school met leuke mensen, een erg leuk hotel (resort) met een mooi zwembad waar ik erg ben verbrand zondag, fitnesszaal en sauna en ook Mbale is een leuke stad. Lira is met 120.000 inwoners een groot gezellig dorp. Mbale met maar 80.000 inwoners is echt een stad met trottoirs, straatverlichting, een disco (waar het gezellig was) en veel echte winkels. Ik zou blijven tot vrijdag en dan naar Lira terug gaan voor de graduation,  daarna via Kampala terug naar Kichwamba waar ik dan zondag morgen pas zou aankomen. Maar dat is veranderd, volgende week is hier in Mbale een meeting met alle vier de ICT Managers en daar wilde ik bij zijn. Maar dat ging niet lukken, twee en halve week in een Hotel werd me even te gek. Maar ik wilde toch bij die meeting zijn (en iedereen bleef me ook uitnodigen). In overleg met Abel besloten donderdag morgen vroeg al naar Kichwamba te gaan (vond ie niet leuk want hij plannen genoeg voor de rest van de week,maar ook hij wilde mijn input bij de meeting) en dan maandag samen met Milton terug rijden naar Mbale. Dat is ongeveer hetzelfde als op donderdag van Parijs naar Groningen rijden en dan op maandag weer terug gaan omdat je je tandenborstel vergeten bent. Maar terug samen met Milton en vanaf Kampala ook met Esther wordt best een gezellige rit. Ook de meeting wordt leuk, ze hebben allemaal dezelfde problemen met het netwerk en ik heb wel een aantal dingen waar ik ze mee van dienst kan zijn. Ben er onderhand ook achter dat de meeste ICT Managers hier net zo eigenwijs zijn als ik dus het wordt echt een leuke meeting. Ik dan dat Annet wat minder blij is met mijn vroege thuis komst, ik zou zondag terug komen en ik heb het idee (weet het wel zeker eigenlijk) dat ze een verrassingsverjaardagspartijtje gepland had (ik weet dat omdat ik Milton sprak en hij bedankte me voor de uitnodiging).

Van de politie word ik hier wel een beetje gek, sinds zaterdag elke dag aangehouden, ze controleren hier behoorlijk. Het aangehouden worden is niet altijd voor politie taken, zaterdag onderweg naar Mbale werd ik op een rustige weg aangehouden door een agent die zich verveelde en alleen maar een praatje wilde maken. Gisteren op de terugweg van school (half uurtje rijden), aangehouden door de politie en die vroegen of mijn auto ok was, toen ik dat bevestigend beantwoorde wilden ze graag een lift naar de stad. Vanmorgen is een agent bijna tien minuten bezig geweest om mijn rijbewijs te ontcijferen, toen hem dat gelukt was mocht ik zonder gedoe verder. De politie is overigens erg blij met ons Nederlanders, ik wist al dat van ons ontwikkelingsgeld 250 politie auto’s waren aangeschaft (op de politie auto staat ook dat ze gegeven zijn door de Nederlandse regering) maar het schijnt dat wij veel meer doen om de politie in Oeganda te helpen. Ik vind het wel leuk te merken dat het ontwikkelingsgeld goed besteed wordt. Heb je eigenlijk geen idee van als je in Nederland bent.

Morgen Abel nog flink helpen met zijn netwerk, en dan ben ik alweer klaar met mijn rondreis langs de colleges, ik heb echt een schrijfblok vol met informatie en dat kan ik dan de komende weken allemaal gaan verwerken, ondanks dat ik niet heel veel onder het project schrijf begint daar nu ook wel wat zinnigs uit voort te komen.

Filmpje

Ik ben in Mbale in en ik was blij verrast toen ik merkte dat ik op mijn kamer draadloos internet had, niet al te snel maar dat is niet zo heel erg, als ik nu een film wil uploaden heb is daar gewoon de hele nacht de tijd voor. Ik had het ook het vorige hotel al geprobeerd maar dat werkte niet, hier dus wel want vanmorgen was het uploaden gelukt.

Een paar weken geleden op een zondagmorgen grote commotie bij de gate, een medewerker had zonder te vragen een vrachtwagen geleend en daarmee was hij per ongeluk tegen het hek van de gate aangereden, hek kapot en de militair die het hek voor hem openhield is een vinger kwijt. De medewerker had geen rijbewijs en al er dan iemand gewond is dan heb je ook hier wel een probleem, al met al was het een heel gedoe met ook heel veel mensen die kwamen kijken en zoeken naar die vinger (die hebben ze gevonden want ik heb hem gezien). Althans dat is wat ze me verteld hebben want ondanks dat ik het dichtst bij woon van iedereen heb ik echt alles gemist.

Maar het hek was kapot en moest gerepareerd worden, vorige week donderdag wilden ze met een slijptol het hek losmaken, maar daarvoor is stroom nodig en het dichstbijzijnde stopcontact is in mijn huis, een verlengsnoer van 100 meter hebben ze niet, dus dat moest creatief opgelost worden.  Als de kwaliteit niet heel erg slecht is zou dat ook allemaal zichtbaar moeten zijn. Filmpje duurt ongeveer vier en een halve minuut. De man in de blauwe overal is de elektricien, het is niet de oudste medewerker op het college, dat is de loodgieter van 79, de elektricien is met zijn 77 jaar nog best jong (hij kan nog rennen), ik denk dat regelmatig een 240 volt schok je hart jong houd, gezien zijn werk kan het niet anders dan dat hij er veel gehad heeft.

Een weekje Lira

Afgelopen maandag vertrokken naar Lira, om acht uur eerst Esther opgehaald, ze had een meeting in Kampala en gezien Kampala geen rondweg heeft kom ik daar toch dwars doorheen. In Oeganda zijn de wegen slecht, ze zijn modderig en strepen zijn nergens te vinden. Het was daarom best raar dat ze tussen Entebbe (waar het vliegveld is) en Kampala het asfalt aan het schoonmaken waren. Wel lang voor in de file gestaan. ’s Avonds in de krant las ik dat ze het asfalt aan het schoonmaken waren omdat er 26 Afrikaanse leiders op visite kwamen bij de president. Het afval ligt overal gewoon langs de weg, de meeste wegen hebben geen asfalt en heel veel gaten maar de 40 kilometer asfalt weg tussen Entebbe en Kampala is schoon. Om 10 uur Kampala uit gereden richting het noorden, net voorbij Kampala een aap op de weg, camera helaas helemaal weg geborgen dus een foto heb ik niet gemaakt.

Het was lekker weer, een goede weg, ik had zin in de rit, ik had geen haast en reed ook niet zo hard, zo rond de 100 kilometer per uur (wat ook de maximum snelheid is in Oeganda). Maar dan heb je een goede weg die heuvel op gaat en dan later weer heuvel af, als je dan niet goed oplet en je gaat heuvel af, dan rijd je al snel wat te hard. Dat weet de politie hier ook en die staat dus onderaan de heuvel te controleren met een laser gun. Ik werd aangehouden maar had geen idee hoe hard ik reed. Dat viel erg mee, volgens de lasergun reed ik 112 kilometer per uur. De agent vond dat hij daarvoor een bekeuring moest geven, ik vond van niet want ik reed amper te hard en deed het per ongeluk, maar daar was hij weer niet mee eens dus een bekeuring. Okay, kom maar met die bekeuring dan, Jerome had al eens verteld dat de bekeuringen niet hoog waren in Oeganda dus ik was niet bang dat ik gelijk failliet zou zijn. Maar op mijn vraag hoe hoog de bekeuring was moest de agent dit eerst opzoeken, volgens de agent was de bekeuring 100.000 shilling. Dat vond ik belachelijk veel voor 12 kilometer te hard (nu de euro waarde aan het verliezen is, is één euro ongeveer 2200 shilling waard, als je daar 3 nullen vanaf haalt, heb je de euro gulden wissel koers te pakken), 100.000 shilling is 100 gulden oftewel 45 euro. Dat is veel te veel voor 12 kilometer te hard. Maar ze rekenen hier anders, hij heeft me de lijst laten zien (en ik denk dat ze een andere lijst hanteren voor niet Oegandezen, het had wel officiële stempels) en te hard rijden is 100.000 shilling boete, dan maakt het helemaal niet uit of je 5 of 50 kilometer te hard rijd, de boete is het zelfde.

Ik kon de bekeuring niet bij de politie betalen, daarvoor moesten we naar de bank 15 kilometer terug. Daar had ik al helemaal geen zin in. Op mijn vraag of we de bekeuring niet anders konden regelen was zijn vraag wat ik in gedachten had. Het komt er op neer dat ik beide agenten 20.000 shilling heb gegeven en toen mocht ik door rijden. Erg fout maar het scheelde wel geld en tijd. De rest van de rit was erg aangenaam, ik kwam weer langs een nationaal park en hoopte weer op dieren, maar behalve een geweldige omgeving geen dieren gezien. Op de kaart had ik gezien dat ik ook een waterval zou passeren, dat klopte en dat was een geweldige waterval, in de rivier de Nijl waar het water met heel veel geweld en kabaal naar beneden stortte om zich daarna een weg te vinden langs allemaal rotsen in de rivier. Geen hoge waterval maar wel een geweldig gezicht. Gestopt om foto’s te maken, daarna de brug gepasseerd, een nog veel mooier plaatje, maar bewaakt door militairen en dan kun je toch beter geen foto’s maken. Camera weer opgeborgen en twee minuten later een grote aap op de weg. Voor ik de camera weer had was de aap het bos al in gewandeld. Daar baalde ik van maar nog geen drie kilometer verder een complete Bavianen familie op de weg, zaten lekker te eten en niks te doen, het overige verkeer (fietsers, auto’s en wandelaars) slalomde om de Bavianen heen en dat leek ze niks uit te maken. Ik stopte om foto’s te maken en dat vonden ze wel interessant, ze kwamen kijken wat ik aan het doen was (voor de zekerheid de ramen van de auto wel dicht gedaan). Een heleboel gave foto’s gemaakt. Althans dat dacht ik, ’s avonds in het hotel kwam ik er achter dat er geen geheugen kaart in de camera zat (en die geeft dat wel aan, maar dan moet je wel op het display kijken).

Daarna werd de weg wat minder begaanbaar, zodat het laatste stuk ook wat tijd koste. Om drie uur was ik Lira, over de 350 kilometer toch een kleine zeven uur gereden. Het college was snel gevonden, alleen wist niemand dat ik kwam. Ik had Principal wel gebeld dat ik zou komen maar die was nog in Kampala en kwam pas donderdag terug. De ICT Manager wist dat ik kwam maar die was ook in Kampala voor dezelfde meeting als waar Esther was, de IRO die wist dat ik kwam lag met malaria ziek in bed en de overige personen wisten van niks. Maar dat is hier niet zo erg, je bent altijd erg welkom en iedereen staat direct voor je klaar om je te helpen. Na de deputy principal te hebben uitgelegd wat ik kwam doen heeft hij me geholpen een hotel te vinden. Midden in het centrum, het luxueuste hotel (volgens eigen zeggen) van noord Oeganda. De kamer prijs valt wel mee, maar het restaurant is erg duur, staat wel tegen over dat het een erg goede keuken is, dus ben ik deze week goed bezig om wat verloren gewicht terug te winnen. Omdat het eten hier erg duur is wilde ik voor de lunch een ander restaurant vinden (ook hier serveren ze op het college alleen poiso en beans), dan merk je toch dat het hier anders is, er zijn weinig restaurants maar wel heel veel bars die ’s middags al vol zitten, meestal is het andersom, genoeg restaurant en weinig bars, mensen drinken hier veel. In de restaurants is het eten ook al erg prijzig. Dit komt dus allemaal door de oorlog.

Lira city

Ik dacht dat de oorlog hier al jaren voorbij was, maar dat is dus niet waar. Het vechten is pas twee jaar geleden gestopt en het meeste was geconcentreerd rond Lira. Je vind hier nog veel UN auto’s en er zijn veel militairen hier. De vluchtelingenkampen zijn al wel verdwenen. Waar in andere plaatsen bijna al het taxi vervoer per bus of per motor wordt gedaan, wordt hier de fiets gebruikt. Er zijn hier heel erg veel fietsen (vergelijkbaar met een Nederlandse stad), allemaal zonder licht dus ’s avonds kun je vrij makkelijk veel punten verdienen. Ook veel invalide mensen en de armoe is erg zichtbaar (wat het contrast met het luxe hotel wel wat groot maakt). Het eten is niet alleen in de restaurants duur, maar overal, het klimaat is wat minder geschikt voor het verbouwen van eten, en de meeste boerderijen zijn vernield in de oorlog. Maar ze zijn hard bezig om dit te verbeteren, ze lopen behoorlijk achter op de rest van Oeganda maar verwachten vrij snel op het zelfde niveau te zitten. Overigens zijn alle rebellen naar Congo verjaagt en is het hier volkomen veilig nu.

Ook gezellig wel, ik zit hier in centrum en het is hier erg levendig, de vele kroegen zorgen voor veel mensen op straat en de sfeer is wel erg goed. Mensen zijn erg vriendelijk en behulpzaam en helemaal blij als je in hun winkel wat komt kopen (ik was gewend dat ze je negeren tot jezelf wat vroeg, maar in Lira ben ik overal most welcome). Ook de principal is een aardige man, ik had hem amper gesproken dus hij belde donderdag avond dat hij voor het hotel stond met de vraag of ik beneden wilde komen, ik dacht dat hij wat wilde bespreken maar het was gewoon een uitnodiging om wat te komen drinken. Dat was wel gezellig, ik spreek steeds meer Oegandezen en leer steeds meer over hun cultuur en land.

Dinsdag en woensdag was er geen ICT manager om mij allerlei zaken te laten doen, dus heb twee dagen alleen de interviews gedaan en erg veel voor het project kunnen doen. Dit was over toen Vincent woensdagavond terug was. Ik wist al dat internet niet werkte en ik had al gekeken of ik dat op kon lossen maar ik kwam er niet uit hoe hij de internet toegang geregeld had. Dit had hij dus niet geregeld. Een aantal computers had met een vast IP internet toegang, de rest waren stand alone computers. Dat internet niet werkte kwam om dat het modem kapot was. Afgelopen weekend hebben ze hier heftig onweer gehad en sindsdien werkte internet niet meer. Behalve het modem waren ook twee van de vier switches overleden. Met was kunst en vliegwerk is er nu een netwerk en als vanmiddag de monteur voor het modem is langs geweest hebben de meeste computers internet toegang. Er was nog geen server, die hebben we geïnstalleerd en dit is een behoorlijke verbetering omdat hierdoor vrij simpel alle computers internet toegang hebben. Probleem hier (en ook op de andere colleges) zijn de pc’s. Voor ik naar Oeganda vertrok vond ik het een goed idee dat we afgeschreven computers naar Afrika stuurden. Maar daar denk ik nu anders over. Het is niet voor niets dat we computers afschrijven, ze zijn oud en gaan sneller kapot. Zeker hier met al die stroom uitvallen en al dat stof, daarnaast is hier een probleem met virussen maar als je windows met de laatste updates en een virusscanner met de laatste updates installeert kun je de computers echt niet meer gebruiken, de huidige software is zo zwaar en vraagt zoveel meer geheugen dan deze pc’s hebben dat ze te traag worden om mee te werken. Dus werken de meeste machines (ongeveer de helft van wat ze hebben werkt nog) met een oude windows en geen virusscanner en bulken de computers van de virussen. Een aantal computers zijn hier dan ook nog heen gestuurd met wachtwoorden op de bios die niemand weet, volgeplakt met stickers in het Nederlands dat ze uit roulatie gaan en er is watervaste stift gebruikt om met koeieletters op de PC te schrijven voor welk college ze bedoeld zijn. Het ziet er niet uit. We hebben oude rommel naar Afrika gestuurd en ik heb af en toe last van plaats vervangende schaamte als ik zie wat we ze gegeven hebben. Er komt een nieuwe lading PC’s aan, ik hoop echt dat die wat beter behandeld zijn dan “wat boeit het, het is toch voor Afrika”. Maar ik ben er wel achter dat je ze meer helpt met nieuwe pc’s en nieuwe technieken dan met wat ze nu van ons gekregen hebben Een aantal jaar geleden hebben alle colleges nieuwe IBM computers gekregen, was een ander project maar al deze machines werken nog, zijn sneller dan de tweedehans machines en kunnen nog mee met de huidige stand van de software techniek. Hebben ze veel meer plezier van.

Morgen naar Mbale, niet zo heel ver maar wel 74 kilometer over zandweg, volgens de principal hier is dat wel te doen met deze auto, daarna weer terug naar Lira om bij een graduation ceremonie aanwezig te zijn, ik ben uitgenodigd en ik geloof dat het zeer op prijs wordt gesteld als ik aanwezig ben, ben zelf ook wel nieuwsgierig, ze doen het hier met van die rare hoedjes en er zal ook wel een feest aan vast zitten. Dan is er vier november een meeting van alle ICT Managers in Mbale en daar wil ik eigenlijk ook wel bij zijn, ik geloof dat ik wel behulpzaam kan zijn met het oplossen van een aantal problemen die ze hebben. Maar tegen die tijd zit ik drie weken in een hotel en ik weet niet of ik dat wel wil.

Een aantal foto’s geupload, ik had een leuk filmpje gemaakt maar die krijg ik niet geupload, daar moeten jullie helaas even op wachten.. sorry…